Ωστόσο όμως, πέρασε ο πρώτος χρόνος των προσπαθειών μου, όπως πέρασε κι ο δεύτερος άλλωστε στην συνέχεια χωρείς κανένα αποτέλεσμα για μένα και το γραφείο μου κι όπως ήταν λογικό πια κι αυτό, τελείωναν πολύ επικίνδυνα και τα χρήματα μου.
Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε που από καιρό πριν μελετούσα, ώστε να διακόψω τελικά την λειτουργία του άπραγου από δουλειά γραφείου μου, αλλά και δεν το αποφάσιζα, δεδομένου ότι ήλπιζα ακόμη σε κάποια αλλαγή που θα μπορούσε να μου προκύψει και μάλιστα να μου προκύψει ευνοϊκά ενδεχομένως για τις προσπάθειές μου, αλλά τίποτε.
Έκανα πολλές και απέλπιδες προσπάθειες δηλαδή προκειμένου να βρω κάτι, έστω και μικρό αντικείμενο, προκειμένου να συναλλαγώ εμπορικά και με αυτούς που από παλαιότερα βρισκόταν στον ίδιο επαγγελματικό χώρο, αλλά ούτε κι αυτό μου επέδωσε κάτι.
Αντιμέτωπος λοιπόν με την συγκεκριμένη απραξία, είχα δεν είχα, έστρεφα τα μάτια μου παντού, μήπως και δω να μου προκύπτει κάτι και καθόλου δεν απέκλεια την περίπτωση να βρω ενδεχομένως και κάποια υπαλληλική εργασία κάπου, οπότε, εξέταζα ότι έβρισκα μπροστά μου.
Για να ικανοποιήσω δε και το ενδιαφέρον αυτών που πράγματι νοιαζόταν για εμένα και την οικογένειά μου, πήγαινα μαζί τους όπου κι αν μου πρότειναν, ακόμη και στα γραφεία των πολιτικών όλων των κομμάτων, αλά ούτε κι εκεί βρέθηκε κάποια δουλειά για μένα.
Αυτή δε, μου έλειπε πολύ πλέον και μου έλειπε τόσο, που ξεπερνούσε ακόμη και το ενδιαφέρον μου για φαγητό. Ήμουν από παιδί μαθημένος να εργάζομαι όπως καταλαβαίνετε κι όσο καθυστερούσα να βρω μια οποιαδήποτε εργασία, τόσο και με κούραζε εκείνη η χρόνια απραξία.
Μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο λοιπόν ευρισκόμενος, παρακαλούσα πλέον τους γνωστούς μου, ώστε να μου δώσουν μια οποιαδήποτε δουλειά, έστω και χωρείς να με πληρώνουν, γιατί άπραγος καθώς ήμουν, μου φαινόταν σαν να μην υπήρχα κι αυτό ήταν ότι χειρότερο για μένα.
Στην περίοδο που αναφέρομαι όμως, για ψηφοθηρικούς λόγους, όπως και για άλλους λόγους, που ποτέ δεν μας φανέρωσαν οι πολιτικοί μας, επέτρεπαν και τότε την είσοδο στην χώρα μας σε λαθρομετανάστες, οι οποίοι μάλιστα, έμπαιναν στην χώρα μας κριμένοι πίσω από μια ψεύτικη ταυτότητα παλιννοστούντων.
Οι παλιννοστούντες ήταν Έλληνες και καλά έκαναν αφού ήθελαν να μεταναστεύσουν στα πάτρια εδάφη. Μαζί με αυτούς όμως, περνούσαν σαν Έλληνες και πάρα πολλοί που δεν είχαν τίποτε το Ελληνικό επάνω τους κι όμως δηλωνόταν ως Έλληνες στα κρατικά αρχεία.
Αυτή η νέα κατάσταση πραγμάτων όμως, μας έφερε όπως ήταν λογικό και νέους προβληματισμούς, οι οποίοι επηρέαζαν με την σειρά τους και το διεθνές εμπόριο. Εμφανίστηκαν λοιπόν πολλοί στην αγορά με ταυτότητα παλιννοστούντων, οι οποίοι παρίσταναν τους εμπόρους, αν και δεν είχαν ποτέ χρήματα επάνω τους προκειμένου να κάνουν τις αγορές που επιδίωκαν.
Αυτούς ειδικά, ούτε εγώ μπόρεσα να τους αποφύγω, αφού και σε μένα έφτασαν και δεν ήταν λίγοι οι δικοί μας έμποροι και κατασκευαστές, που έπαθαν μεγάλες ζημιές από την μεταξύ τους συνεργασία. Εφόσον όμως οι εμφανιζόμενοι ως έμποροι, τους έπειθαν υποσχόμενοι ότι θα έκαναν ευοίωνες εμπορικές συναλλαγές μαζί τους, ήταν επόμενο μετά ότι και θα τους εξαπατούσαν στην συνέχεια.
Κάτω από αυτές συνθήκες λοιπόν, δέχτηκα κι εγώ ένα τηλεφώνημα τον Νοέμβριο του 1995 και το δέχτηκα όχι από αλλοδαπό, αλλά από κάποιον πρώην πελάτη μου. Ήταν τεχνικός αυτός και μάλιστα ηλεκτρολόγος μηχανικός, με εξειδίκευση στα μηχανήματα κονσερβοποιίας.
Αυτός όμως, μου ζητούσε εκείνη την στιγμή να τον συμπαρασταθώ όπως μου έλεγε, προκειμένου να εξάγει εσπεριδοειδή προς την Ρωσία, αφού όπως μου εξηγούσε, είχε γνωρίσει κάποιον πόντιο παλιννοστούντα, ο οποίος τον έπεισε να συνεργαστεί με κάποιον πολύ μεγάλο Ρώσο έμπορο.
Γνωρίζοντας την πρότερη μου ιδιότητα ζητούσε να τον βοηθήσω, οπότε τον άκουσα βέβαια, αλλά και του έλεγα μερικά στα γρήγορα, προκειμένου να τον αποτρέψω από το να κάνει χοντρά λάθη, αλλά κι από επικίνδυνες γι’ αυτόν κι ανεξέλεγκτες συνεργασίες να τον απομακρύνω.
Εσύ βρε Ηλία είσαι τεχνικός και μάλιστα από τους καλύτερους στην Ελλάδα. Τι σου κάθισε τώρα η ιδέα, να ασχοληθείς με τα πορτοκάλια; Και γιατί να παρατήσεις το αντικείμενο σου και να τρέχεις τώρα επικίνδυνα για εσένα, πίσω από δουλειές που όντως δεν γνωρίζεις;
Τί θέλεις να κάνεις δηλαδή; Να στείλεις πορτοκάλια στο πουθενά και να χάσεις τόσα χρήματα, όσα με τόσους κόπους κέρδισες όλα αυτά τα χρόνια ως τεχνικός; Απτόητος όμως ο Ηλίας, έλεγε με θάρρος το σκεπτικό του.
Μα, αν δεν δοκιμάσω να κάνω εγώ κάτι τέτοιο που έχω την οικονομική ευκαιρία, αν δεν το επιχειρήσω εγώ που είμαι τεχνικός και διαθέτω όπως ξέρεις εργοστάσιο κονσερβοποιίας κι αν δεν το κάνω εγώ που ξέρω από φρούτα, τότε, ποιός άλλος θα μπορούσε να το δοκιμάσει;
Ήταν λογικό βέβαια το σκεπτικό του Ηλία, αλλά και πολύ επικίνδυνο ήταν συγχρόνως, οπότε, δευτερολόγησα κι εγώ, μήπως και τον μετέπειθα. Καλά κάνεις και θέλεις να δοκιμάσεις κάτι νέο αφού μπορείς. Ξεχνάς όμως, ότι αυτή η δοκιμή, δεν είναι δυνατόν να γίνει δωρεάν. Αν την επιχειρήσεις δηλαδή, θα σου κοστίσει όχι απλώς πολλά, αλλά πάρα πολλά.
Άκουσε την θέση μου ο Ηλίας, αλλά και πάλι επέμενε. Πες μου εσύ πόσο θα μου κοστίσει η μεταφορά τους ανά βαγόνι, μέχρι να φτάσουν την Μόσχα τα πορτοκάλια μου και τα υπόλοιπα, άφησέ τα σ’ εμένα.
Τρία χρόνια κοντά βρισκόμουν μακριά από τις μεταφορές, αλλά για χάρη του πρώην πελάτη μου, του υποσχέθηκα ότι θα του εύρισκα το κόστος που μου ζητούσε και μάλιστα με όλες τις προϋποθέσεις ασφαλείας για τέτοιου είδους μεταφορές.
Ωστόσο όμως, πάλι του έλεγα, ότι έπρεπε να ξεχάσει το θέμα, γιατί μεγάλος κίνδυνος υπήρχε να χάσει όντως πολλά λεφτά. Κι αφού δεν έλεγε να το πάρει πίσω ο Ηλίας, έκανα όσα έπρεπε εγώ κι αφού χρησιμοποίησα τους Ελβετούς πρώην συναδέλφους μου, του έδωσα τελικά το κόστος μεταφοράς που μου ζήτησε.
Αυτό όμως, προέβλεπε την μεταφορά των εσπεριδοειδών του με ψυγεία βαγόνια, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν διαθέσιμα ξύλινα τέτοια, τα οποία είναι και τα μόνα που ενδείκνυνται για τέτοιες μεταφορές με χαμηλότερο κόστος.
Δεν υπήρχαν όμως πουθενά τέτοια στο δικό μας σιδηροδρομικό δίκτυο εκείνο το διάστημα, λόγω φόρτου αναγκών, οπότε μόνον σιδερένια μπορούσε να μας διαθέσει ο ΟΣΕ. Το κόστος τους βέβαια ήταν κατά πολύ φτηνότερο από αυτά των ψυγείων, αλλά λόγω της κατασκευής τους, δεν επιτρεπόταν η χρησιμοποίησή τους για την μεταφορά εσπεριδοειδών.
Και δεν επιτρεπόταν, γιατί σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσαν αυτά να προστατεύσουν τα προϊόντα που μετέφεραν, εξαιτίας της διαφοράς θερμοκρασίας που θα συναντούσαν καθ’ οδόν προς την Μόσχα.
Η μόνη σίγουρη μεταφορά λοιπόν, ήταν αυτή που θα γινόταν με τα ψυγεία βαγόνια, το κόστος των οποίων βεβαίως και θα επηρέαζε κάπως την τιμή πώλησης των πορτοκαλιών του, αλλά θα εξασφάλιζε σίγουρα, όχι μόνον την κατάστασή τους, αλλά και την βέβαιη παράδοσή τους στον τελικό τους παραλήπτη.
Δέκα βαγόνια με πορτοκάλια υπολόγιζε να στείλει στην Μόσχα ο Ηλίας και για να τον προστατεύσω από αυτά που φοβόμουν ότι θα πάθαινε από ενθουσιασμό για όσα του προέκυψαν, του πρόσθεσα ακόμη περισσότερα, την στιγμή που του έδινα την έγγραφη προσφορά μου.
Θα σε παρακαλέσω όμως Ηλία. Αν κι όταν τελικά επιχειρήσεις να κάνεις αυτό που δεν θα ήθελα να δω, να μην υπογράψεις καμιά συμφωνία με κανέναν, αν δεν δω εγώ πρώτα τα συμβόλαιά σας. Κι αν για κάποιο λόγο, υποχρεωθείς εκ των πραγμάτων να προχωρήσεις στην υπογραφή τους και δεις ότι είναι μεσάνυχτα, ή μετά τα μεσάνυχτα, μη διστάσεις να με ξυπνήσεις, έστω κι αν είναι τρείς το πρωί.
Προκειμένου δε, να σε προστατεύσω από τυχόν σκόπιμα λάθη, ή από λάθη άγνοιας, σου υπόσχομαι ότι θα έρθω για χάρη σου όπου κι αν βρίσκεσαι, γιατί όντως φοβάμαι ότι θα σου προκύψουν πολλά τέτοια, τα οποία εσύ δεν θα μπορέσεις να εντοπίσεις, ή να προβλέψεις, όσο κι αν θεωρείσαι ειδήμων στο δικό σου αντικείμενο.
Εντάξει μου είπε ο Ηλίας εκείνη την στιγμή και με χαιρέτισε πολύ ευχαριστημένος είναι αλήθεια για όσα του έκανα. Μετά από αυτό όμως εξαφανίστηκε θα έλεγα, αφού δεν μου έκανε κανένα τηλεφώνημα, όπως βεβαίως και το περίμενα.
Όπως διαπιστώθηκε όμως αργότερα, απέφυγε να μου αναφέρει τις κινήσεις του, γιατί βρήκε φτηνότερη την προσφορά με τα σιδερένια βαγόνια και με αυτήν στα χέρια, προχώρησε στην υλοποίηση του σκοπού του.
Αυτήν βέβαια του την πρότεινε κάποιος Αθηναίος μεταφορέας, ο οποίος έκανε μετακομίσεις και δεν είχε καμιά σχέση με την μεταφορά των εσπεριδοειδών που έπρεπε να επιληφθεί. Κι επειδή έπαθε μεγάλη ζημιά ο Ηλίας εξαιτίας της άγνοιάς του μεταφορέα του, δεν θέλησε από υπέρμετρο εγωισμό να μου αναφέρει τα καμώματά του.
Πέρασαν τρεις μήνες εν τω μεταξύ, από τότε που μιλήσαμε χωρίς να ακούσω ξανά την φωνή του, οπότε, υπέθεσα κι εγώ, ότι μάλλον δεν έκανε τίποτε ο Ηλίας με τα πορτοκάλια του, οπότε, τον ξέχασα κι εγώ.
Τον είδα όμως να βαδίζει σκεπτικός μια μέρα στο πεζοδρόμιο, του δρόμου που κι εγώ βάδιζα ερχόμενος από την αντίθετη πλευρά και μόλις με εντόπισε, άλλαξε πεζοδρόμιο και πηγαίνοντας στην απέναντι πλευρά, βάδιζε εκεί κοιτώντας τις βιτρίνες δήθεν αδιάφορος.
Κατάλαβα τον λόγο που το έκανε, γι’ αυτό και πήγα να του κόψω τον δρόμο, ενώ του έλεγα με στόμφο όταν έφτασα κοντά του. Πόσα εξήντα εκατομμύρια έχασες Ηλία; Δραχμές είχαμε τότε και τόσα θα του κόστιζε συνολικά η εξαγωγή που ονειρεύτηκε να κάνει, στέλνοντας πορτοκάλια στην Ρωσία.
Ο Ηλίας όμως, καθόλου δεν πτοήθηκε. Στερεότυπα έδωσε την απάντησή του και μονολεκτικά μάλιστα. Τόσα ακριβός. Και γιατί ρε Ηλία δεν μου είπες ότι αποφάσισες τελικά να κάνεις αυτή τη βλακεία; Όπως κατάλαβες, έλεγε ευθαρσώς αυτός, ήθελα να το δοκιμάσω από μόνος μου.
Και δεν ήθελα να ακούσω τις συμβουλές σου, γιατί εσύ συνεχώς ήσουν αποτρεπτικός. Δεν μπορώ να καταλάβω όμως τι έγινε, γιατί τρία μόνο από τα δέκα βαγόνια μου πέρασαν τα σύνορα. Τα άλλα επτά, δεν ξέρω που βρίσκονται. Όσο κι αν τα έψαξα δηλαδή, πουθενά δεν τα βρήκα.
Υπολογίζοντας εκείνη την στιγμή, ότι έκανε τελικά την μεταφορά που ήθελε ο Ηλίας κι ότι την έκανε με τα σιδερένια βαγόνια αφού πουθενά δεν υπήρχαν ξύλινα, όπως και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γίνονται οι αλλαγές των σιδηροδρομικών δικτύων στα σύνορα με την Ρωσία, εύκολο ήταν και σ’ εμένα να υπολογίσω, εκτός από την ζημιά που υπέστη και τα υπόλοιπα που του προέκυψαν, οπότε πάλι του έλεγα με πολύ σιγουριά.
Όχι μόνο δεν ξέρεις που πήγαν τα επτά βαγόνια σου, αλλά και τα τρία που είναι καθηλωμένα στα σύνορα, σου ζητούν να τα αδειάσεις το συντομότερο, γιατί το κόστος που τα επιβαρύνει είναι μεγάλο. Αλλά και τα πορτοκάλια σου πικρίζουν, αφού όπως είναι λογικό, πάγωσαν από την διαφορά θερμοκρασίας που αντιμετώπισαν φορτωμένα σε σιδερένια βαγόνια. Οπότε, πρέπει και να τα πετάξεις στην συνέχεια και πάλι με δικά σου έξοδα.
Όπως κατάλαβες Ηλία, αυτός ήταν κι ο λόγος που σου έδωσα εγώ προσφορά με ψυγεία βαγόνια, γιατί σε καμιά περίπτωση δεν φορτώνουμε πορτοκάλια σε σιδερένια. Κι ακόμη ποιο απαγορευτικό είναι, να κάνουμε κάτι τέτοιο, όταν τα πορτοκάλια μας πρόκειται να ταξιδέψουν με αυτά, σε χώρες με χαμηλές θερμοκρασίες, όπως είναι η Ρωσία. Πώς λοιπόν επιχείρησες εσύ να κάνεις αυτήν την μεταφορά νομίζοντας ότι είσαι ιδικός; Και ποιός μεταφορέας ήταν αυτός που σου υπέδειξε να κάνεις αυτήν την βλακεία;
Έκπληκτος ο Ηλίας από αυτά που άκουγε, έλεγε φωναχτά την σκέψη του. Ακόμη κι αυτά ξέρεις; Τι να του έλεγα λοιπόν, αφού είχε κάνει πια την βλακεία; Ωστόσο όμως, του έδωσα την απάντησή μου. Δεν είμαι μάγος Ηλία. Αφού δεν έκανες την μεταφορά με τον τρόπο που εγώ σου υπέδειξα να κάνεις, τότε την έκανες με κάποιον άλλον τρόπο.
Ο μεταφορέας που επέλεξες όμως να σου κάνει αυτήν την μεταφορά, δεν ήξερε όπως κι εσύ, ούτε από πορτοκάλια, ούτε από την διαδρομή που θα ακολουθούσαν τα βαγόνια σου, ούτε από τις συνθήκες που επικρατούν σ’ αυτού του είδους τις μεταφορές, αλλά ούτε και από την ιδιαιτερότητα των σιδηροδρομικών γραμμών της Ρωσίας ήξερε.
Αυτός δηλαδή είναι ο λόγος που ξέρω εγώ, πόσα έχασες εσύ. Αφού τα είχες, τα έχασες. Μη κάνεις όμως άλλη δοκιμή, γιατί όπως διαπίστωσες, αυτού του είδους οι δοκιμές κοστίζουν πράγματι πάρα πολλά.
Όχι μόνο δεν θα σταματήσω να δοκιμάζω έλεγε με θάρρος ο Ηλίας, αλλά αυτή τη φορά θα μεταφέρω με το καράβι τα πορτοκάλια μου στην Ρωσία κι επειδή εσύ πράγματι ενδιαφέρεσαι για μένα κι όντως είσαι άπιστος Θωμάς, θέλω να έρθεις μαζί μου, ώστε να σε γνωρίσω στον Ρώσο έμπορα, με τον οποίο συναλλάσσομαι κι ελπίζω να κάνω πολλές δουλειές μαζί του.
Κουνούσα το κεφάλι μου επιδοκιμαστικά εγώ, αλλά και πήγα μαζί του στην έδρα που διατηρούσε αφού δεν είχα τι άλλο να κάνω εκείνη την ημέρα. Μέχρι να με συστήσει όμως στον Ρώσο συνεργάτη του, μου έλεγε ο Ηλίας κάτι, προκειμένου να τον δουν σωστά τα μάτια μου.
Τον βλέπεις; Αυτός έρχεται εδώ από την Μόσχα, με ιδιόκτητο αεροπλάνο. Και όλοι αυτοί που βλέπεις να βρίσκονται γύρο του, είναι συνεργάτες μας από άλλες δουλειές που ετοιμάζουμε να κάνουμε συν τω χρόνω.
Μετά από τις διευκρινήσεις που μου έκανε για τον Ρώσο συνεργάτη του, με παρουσίασε σ’ αυτόν κι όπως όφειλε, έλεγε προς τον διερμηνέα του, τι έπρεπε να του πει για εμένα, προκειμένου να του δικαιολογήσει την παρουσία μου, στον χώρο των δικών τους διαπραγματεύσεων.
Αφού του είπε ο Ηλίας όσα ήθελε κι όσα ήξερε για εμένα, έδειξε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ο Ρώσος συνεργάτης του, ο οποίος βέβαια, όπως εκ των υστέρων απεδέχθη, δεν ήταν Ρώσος, αλλά Γεωργιανός. Μέσω του διερμηνέα του όμως, έλεγε και σ’ εμένα αυτός, ότι ήθελε να κάνει πολλές δουλειές με την Ελλάδα κι ότι το ενδιαφέρον του στρεφόταν μόνον γύρο από τα φρούτα.
Αν νομίζεις πρόσθεσε, ότι έχεις να μου προτείνεις κάτι σχετικό με τα φρούτα, τότε θα να ξέρεις ότι θα βρίσκομαι εδώ για λίγες μέρες ακόμη, οπότε, θα μπορώ να εξετάσω επί τόπου το θέμα που θα μου παρουσιάσεις.
Τον άκουσα με προσοχή είναι αλήθεια, αλλά και δεν τον άφησα αναπάντητο. Αν έχεις χρήματα του είπα και μπορείς να κάνεις αγορές, πληρώνοντας όμως εδώ, στην Ελλάδα δηλαδή, εγώ έχω να σου προτείνω πολλά κι αυτή την εποχή μάλιστα, έχουμε και μήλα να σου δώσουμε εκτός από πορτοκάλια.
Κι επειδή έτυχε να έχω στο αυτοκίνητο μου μερικά από αυτά, θα σου φέρω να τα δεις, όπως και να τα γευθείς αν θέλεις. Αν σου αρέσουν, μπορούμε με τα λεφτά στα χέρια να αγοράσουμε όσα θέλεις από αυτά.
Μέχρι να σκεφτεί αυτός αυτά του ανάφερα, πήγα και του έφερα μερικά μήλα, τα οποία βλέποντάς τα και μόνον, γούρλωσε τα μάτια του, αλλά κι όταν τα γεύτηκε έλεγε έκπληκτος. Δεν έχω δει άλλη φορά τόσο μεγάλα και τόσο γευστικά μίλα.
Συνεχίζοντας την κουβέντα του, έλεγε ενώ με κοιτούσε ερευνητικά. Πες μου λοιπό τώρα, πως μπορώ να έρθω σε επαφή με τους παραγωγούς που γνωρίζεις. Σε ποια περιοχή βρίσκονται αυτά τα μήλα και με ποια τιμή θα μπορούσα να τα προμηθευτώ.
Ενδιαφέρθηκε βέβαια αυτός, αλλά εγώ κρατούσα επιφυλάξεις ακόμη, οπότε του έλεγα τα αυτονόητα στην συνέχεια. Αυτά που ζητάς, θα τα κανονίσω εγώ και τότε μόνον, αν πείσεις εμένα πρώτα, ότι όντως είσαι αποφασισμένος να κάνεις καλούς συνεργάτες και προπαντός, τίμιες δουλειές με αυτούς που εγώ θα σου προτείνω να διαπραγματευθείς.
Αν το κάνεις, τότε θα σε πάω όπου κι αν θέλεις. Για πρώτη δόση όμως, σου λέω ότι οι παραγωγοί θέλουν να πληρωθούν στην πόρτα τους κι ότι η τιμή που ζητούν για τα μήλα τους, είναι αυτή που διατίθεται στην επίσημη λαχαναγορά της πόλης μας. Αν θέλεις να κάνεις δουλειά λοιπόν μαζί μας, πρέπει να ξεκινήσουμε από την λαχαναγορά πρώτα και μετά να πάμε στην περιοχή που υπάρχουν τα μίλα που σου έδειξα.
Αφού με βεβαίωσε αυτός, ότι όντως ήθελε να κάνει δουλειά με τα φρούτα και με τον τρόπο που του υπέδειξα, με ακολούθησε όπου κι αν του πρότεινα να πάμε. Κι αφού τον πήγα παντού, τον πήγα και στον συνεταιρισμό του Βελβεντού να δει κι από κοντά μάλιστα τα μίλα τους.
Αυτός όμως, σε τίποτε δεν συμφωνούσε. Ήθελε να τους πάρει τα μήλα με πίστωση και να τους πληρώσει, όταν αυτός θα τα πουλούσε στην Ρωσία όπως τους έλεγε. Ούτε εγώ το δέχτηκα, αλλά και οι παραγωγοί βέβαια, οπότε, τον επέστρεψα στον Ηλία, στον οποίο κι έλεγα με τρόπο.
Ηλία. Αυτός εδώ, σε αγοράζει και σε πουλά ότι ώρα θέλει κι όσο θέλει. Μη κάνεις τίποτε λοιπόν μαζί του, γιατί θα χάσεις πάλι και δεν θα είναι λιγότερα από αυτά που έχασες την προηγούμενη φορά. Άκουσέ με.
Καλά τα λες. Έλεγε ο Ηλίας. Αλλά όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορώ να κάνω πίσω τώρα. Έχω υπογράψει συμβόλαια μαζί του και όλες τις αγορές της κάνουμε μαζί πλέον. Με έζωσαν φίδια ακούγοντας τις ενέργειες του, οπότε, πάλι του έλεγα. Ηλία πρόσεχε, γιατί μόνον εσύ υπέγραψες. Αυτός δεν υπέγραψε τίποτε. Και δεν υπέγραψε τίποτε, γιατί τίποτε δεν ισχύει γι’ αυτόν και κανένα δίκαιο δεν θα τον υποχρεώσει να θυμηθεί αυτά που υπέγραψε σε σένα.
Φύγε μια ώρα αρχύτερα από κοντά του, πριν είναι πολύ αργά για εσένα και να θυμάσαι αυτό που σου λέω τώρα, γιατί αυτόν δεν θα τον βρίσκεις πουθενά, όταν χρειαστεί να τον ψάχνεις. Αλαφιασμένος ο Ηλίας από αυτά που άκουγε, έλεγε σ’ εμένα να τα πιστέψει ο ίδιος. Τι λες ρε; Αυτός είναι συνεταίρος μου πλέον. Είναι δυνατόν να μου κάνει τέτοια πράγματα;
Αφού δεν ήθελε να καταλάβει ο Ηλίας, από τι κι από ποιόν κινδύνευε, τον άφησα και εγώ να κάνει ότι ήθελε. Όταν μετά από έξη μήνες όμως τον βρήκα και πάλι τυχαία στον δρόμο, μου έλεγε με παράπονο, ότι δεν πήρε ούτε δραχμή πίσω από όσα έβαλαν μαζί με τον συνεταίρο του προκειμένου να αγοράσουν πορτοκάλια.
Κι όπως μου έλεγε, επειδή πέρασε αρκετός χρόνος από τότε που αυτά πωλήθηκαν στην αγορά της Ρωσίας, ετοιμαζόταν να πάει να δει από κοντά τι συνέβαινε, γιατί ούτε φωνή, ούτε ακρόαση ερχόταν πλέον από την Μόσχα.
Πήγε ο φουκαράς αφού δεν μπορούσε να χωνέψει ότι και πάλι έχασε χρήματα κι όταν πλέον επέστρεψε από κει, τότε μόνον ζήτησε να τον επισκεφτώ. Θεώρησα ότι μάλλον πήρε τα χρήματα του κι ότι μάλλον ήθελε να μου τα δείξει, γι’ αυτό και με καλούσε στην έδρα του.
Αυτός όμως, άλλα μου έλεγε δακρυσμένος από την στεναχώρια του. Άκου φίλε μου τι έπαθα. Πέθανε ο άνθρωπος κι εγώ πήγα να του ζητήσω τα χρήματά μου. Εντάξει, κι αυτά που έβαλα, τόσα ήταν βέβαια, εξήντα εκατομμύρια. Και τι περίμενες να κάνω ρε; Να έβαζα την γυναίκα του να μου υπογράψει γραμμάτια, ότι θα μου τα εξοφλήσει αυτή;
Ξέρεις τι μου έλεγε όταν της είπα ποιος είμαι; Εγώ έχασα τον άνδρα μου κι εσύ ήρθες να μου ζητήσεις χρήματα; Πρέπει να σου πω ακόμη, ότι δεν έχω ιδέα για τις δουλειές που έκανε ο άντρας μου. Όσο κι αν προσπαθώ όμως, άκρη δεν μπορώ να βγάλω ακόμη από τις υποχρεώσεις που είχε κι αν ποτέ τα καταφέρω, δεν ξέρω πως θα μπορέσω να ανταποκριθώ. Έκανε χοντρές δουλειές ο άντρας μου και τα ποσά που διακινούσε ήταν πολύ μεγάλα. Θα μπορέσω άραγε εγώ, ώστε να τα αντεπεξέλθω μόνη μου;
Αφού λοιπόν μου μίλησε ειλικρινά η γυναίκα του συνεταίρου μου, την άφησα ήσυχη στον πόνο της κι όπως έπρεπε έφυγα. Αν μπορέσει όμως, θα μου επιστρέψει τα χρήματα. Αυτά μου έλεγε ο Ηλίας απολογητικά θαρρείς κι ότι τα λεφτά που έχασε ήταν δικά μου.
Για να τον αποτρέψω όμως από άλλες ζημιογόνες προσπάθειες, πάλι του έλεγα με μπόλικα υπονοούμενα. Καλά σου έλεγε η γυναίκα του. Εσύ όμως πήγες να δεις το μνήμα του; Ναι ρε πήγα και είδα το όνομα του να είναι γραμμένο πάνω στην πλάκα του. Είναι δυνατόν να ήταν όλα αυτά ψέματα;
Δεν ξέρω του είπα, αλλά δεν είναι καθόλου σωστό να πετάμε στο πουθενά τα χρήματα μας, για να δοκιμάσουμε την τύχη μας σε αμφίβολες δουλειές. Δικά σου ήταν αυτά και με τον δικό σου κόπο τα απέκτησες. Δεν έπρεπε όμως, να τα σέβεσαι λίγο περισσότερο;
Μιχαλης Αλταλίκης
