Ήταν πολύ καλή και προσοδοφόρα εκείνη η δουλειά που διεκπεραίωνα στο λιμάνι, για τα συμφέροντα του ναυτιλιακού γραφείου που εργαζόμουν και αφορούσε την μεταφορά εμπορευμάτων από την Ιταλία με νταλίκες, γι’ αυτό και ήταν επίσης πολλοί, αυτοί που ενδιαφέρονταν να την αποκτήσουν.
Ήθελαν να την αποσπάσουν από το αφεντικό μου και γι’ αυτόν τον σκοπό βέβαια, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους. Επειδή όμως ήταν και πολύ μεγάλο το οικονομικό βάρος που έπρεπε να αντέξουν αντιμετωπίζοντας την, απογοητευμένοι από την οικονομική τους δυσπραγία, την ξεχνούσαν.
Αυτοί που διέθεταν κάποια οικονομική δυνατότητα, προσπαθούσαν κάθε τόσο να πάρουν έστω κι ένα μέρος αυτής, αλλά δεν τα κατάφερναν, γιατί οι Ιταλοί προτιμούσαν να την έχει το αφεντικό μου.
Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που είχα τόσες πολλές προτάσεις από εκείνους τους επίδοξους μεταφορείς, δεδομένου ότι με πλησίαζαν με κάθε τρόπο κατά διαστήματα, προκειμένου να τους την παραχωρήσω εγώ.
Μέχρι και έξι χιλιάρικα τον μήνα μισθό μου υπόσχονταν γι’ αυτόν τον σκοπό, θεωρώντας ότι εγώ είχα τον έλεγχο του συμβολαίου εκείνης της δουλειάς με τις Ιταλικές νταλίκες.
Τους παραπλανούσε βλέπετε ο ζήλος με τον οποίο την αντιμετώπιζα κι επειδή μόνον από ιδιοκτήτες περίμεναν να δουν τέτοιο ενδιαφέρον, γι’ αυτό και κατέληγαν σε μένα.
Μέχρι και μια Αθηναϊκή εταιρία με πλησίασε για τον ίδιο σκοπό με τους ανθρώπους της, οι οποίοι λαγούς με πετραχήλια μου έταζαν, αν τους έδινα εκείνη την δουλειά, την οποίαν βεβαίως και πάλι από μένα περίμεναν να την διεκπεραιώνω.
Από εδώ είχαν όμως αυτοί, από εκεί είχαν, κατάφεραν τελικά να σπάσουν το συμβόλαιο που είχε το αφεντικό μου με την Ιταλική εταιρεία μεταφορών και έτσι, με την βοήθεια κάποιου γνωστού τους Ιταλού, τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς, ένα μέρος της δουλειάς μας πέρασε στα χέρια τους.
Μετά απ’ αυτήν την εξέλιξη, είχα πλέον λιγότερη ενασχόληση με τις νταλίκες στο λιμάνι και κατά συνέπια, περισσότερο χρόνο στην διάθεση μου. Αυτόν όμως όπως ήταν αναμενόμενο, τον διέθετα στο γραφείο και μάλιστα, για τις υποθέσεις με τα ναυτιλιακά.
Δεν ήταν βέβαια και πολλά αυτά που μου επέτρεπε να κάνω για τα ναυτιλιακά θέματα ο ηλικιωμένος υπάλληλος, αλλά ανεξάρτητα απ’ αυτό, όλο και περίμενα να δω το τι θα αποφασίσουν να κάνουν τελικά με μένα, το αφεντικό μου, οι πλοιοκτήτριες εταιρίες και ο ηλικιωμένος υπάλληλος του γραφείου. Για το αν θα με έβαζαν δηλαδή κάποια στιγμή στην κυρίως δουλειά ή όχι.
Αυτήν την εξέλιξη περιμένοντας, ήρθε μια μέρα ένα καράβι στο λιμάνι μας, την άφιξη του οποίου εμείς δηλώσαμε στο Λιμεναρχείο. Ήταν δε φορτωμένο με δέκα χιλιάδες τόνους βαμβακόπιτας, η οποία και προοριζόταν να διατεθεί στην αγορά μας ως ζωοτροφή.
Για κάποιο λόγο όμως, πήρε φωτιά αυτή όταν προσέγγισε το καράβι στην προβλήτα που το έστειλαν να δέσει, γι’ αυτό και όλη την υπόλοιπη ημέρα έκαναν πολλές προσπάθειες οι πυροσβέστες προκειμένου να γλυτώσουν αυτήν όπως και το καράβι, αλλά και το λιμάνι βεβαίως, από την πιθανή βύθισή του.
Αφού έσβησε επιτέλους εκείνη η φωτιά και έμεινε το καράβι στην διάθεση του πλοιοκτήτη, την επομένη μέρα κιόλας, έκανε την εμφάνιση του στο γραφείο μας ένας ηλικιωμένος κύριος, ο οποίος και μας δήλωσε, ότι τον έστειλε σε μας η πλοιοκτήτρια εταιρεία, προκειμένου να επιληφθεί του θέματος με την καμένη βαμβακόπιτα, γι’ αυτό και έλεγε στο αφεντικό μας.
– Ήρθα σε σας από την Αθήνα και με εντολή της πλοιοκτήτριας εταιρείας, προκειμένου να δω την κατάσταση του καραβιού, αλλά και να εκτιμήσω την ζημία που του προκάλεσε η φωτιά, όπως και να τους ενημερώσω αν αξίζει τον κόπο να ελευθερωθεί το καράβι τους από το φορτίο του, ή να εγκαταλειφθεί.
Μαζί με αυτόν και για μία εβδομάδα στην συνέχεια, ανεβοκατέβαιναν συνεχώς σε εκείνο το καράβι οι πραγματογνώμονες των ασφαλιστικών εταιριών, προκειμένου να διαπιστώσουν την αιτία που προκάλεσε την πυρκαγιά στο καράβι, ώστε να αναλάβουν ή όχι, την οικονομική ευθύνη που τους αναλογούσε.
Αφού βεβαιώθηκαν αυτοί, ότι από τυχαία ηλεκτροπληξία προήρθε η πυρκαγιά και ότι πράγματι η καταστροφή του εμπορεύματος ήταν ολοσχερής, ανέλαβαν τις υποχρεώσεις τους και έτσι, άφησαν το καράβι ελεύθερο και στην διάθεση του ιδιοκτήτη του.
Αφότου αφέθηκε ελεύθερο αυτό, περίμενε η πλοιοκτήτρια εταιρεία από τον άνθρωπο που μας έστειλε να τους πει, αν μπορούσε να τους το παραδώσει κενό, αναλαμβάνοντας αυτός τα έξοδα της εκφόρτωσης του από το κατεστραμμένο εμπόρευμα, ή αν ήταν καλύτερα γι’ αυτούς να το εγκαταλείψουν αζήτητο εκεί όπου ήταν ήδη δεμένο.
Εκείνος λοιπόν ο ηλικιωμένος κύριος ήταν πραγματογνώμονας, ο οποίος εργαζόταν για τον εαυτό του και αυτήν την δουλειά έκανε. Αναλάμβανε δηλαδή με δικά του έξοδα, να παραδώσει εκφορτωμένα και ελεύθερα τα καράβια, αυτά που στα διάφορα λιμάνια της γης είχαν υποστεί παρόμοιες ζημιές.
Θαυμάζοντας εγώ για το οικονομικό ρίσκο που αναλάμβανε εκείνος ο ιδιώτης, υποσχόμενος να αδειάσει με δικά του έξοδα εκείνο το καράβι, ήταν επόμενο ότι θα τον ρωτούσα να μου πει.
– Και τι θα κερδίσεις εσύ από αυτόν τον κόπο; Αφού, από τα λίγα που ξέρω εγώ για τις φορτοεκφορτώσεις στο λιμάνι, θα σου στοιχίσει ο κούκος αηδόνι γι’ αυτήν την εκφόρτωση που σκέφτεσαι να αναλάβεις.
Γέλασε αυτός με την απορία που του εξέφρασα, αλλά και με το ύφος που τον κοιτούσα και αντί να δώσει κάποια σχετική απάντηση στο ερώτημα μου, πρότεινε να πάω μαζί του στο προβληματικό καράβι.
– Έλα μαζί μου είπε. Όταν θ’ ανέβουμε στο καράβι, τότε θα δούμε αν κερδίσω κάτι και τι μπορεί να είναι αυτό.
Ήταν ήδη μια εβδομάδα αυτός στην Θεσσαλονίκη και έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστώ μαζί του πολύ καλά και τόσο καλά μάλιστα, που ένα σορό πράγματα σπούδασα κοντά του, μελετώντας τις εμπειρίες της ζωής του, απ’ αυτές δηλαδή που μου εξιστορούσε, όσο ήμασταν μόνοι στο γραφείο και όταν πίναμε μπίρες τα βράδια στα μπαράκια, κάνοντας τον παρέα.
Θαύμαζα λοιπόν από όσα ζούσε αυτός ο άνθρωπος γυρίζοντας σε όλα τα μέρη της γης, αντιμετωπίζοντας τις ζημίες που παρουσίαζαν τα καράβια, όταν αυτά παρέμεναν αγκυροβολημένα στα διάφορα λιμάνια του κόσμου.
Από τις διηγήσεις του πάντως, αλλά και από την ζήτηση που είχε από τους πλοιοκτήτες, φαινόταν ότι ήταν από τους καλύτερους στο χώρο τους.
Τον καλούσαν στο τηλέφωνο από παντού και του ζητούσαν να αναλάβει τις υποθέσεις των καραβιών τους, όπου κι αν αυτά είχαν κάποιο πρόβλημα, ενώ αυτός κρατούσε σειρά προτεραιότητας ώστε να δει το καθένα ξεχωριστά και ανάλογα με την βλάβη και το είδος του φορτίου τους.
Ενθουσιασμένος εγώ από το ενδεχόμενο να κάνω τα ίδια, εφόσον είδα ότι μου άρεσε να ζω σαν κι αυτόν, πολύμορφα και μέσα σε πολλές προκλήσεις, δεν τον άφηνα ποτέ μόνο, μήπως και καταλάβω τι ακριβώς κάνει, πως συντηρείται και προπαντός, πως διακινδυνεύει να κάνει τόσα πολλά έξοδα στα τυφλά, χωρίς να φαίνεται πουθενά πως και τι είναι αυτό που στο τέλος κερδίζει.
Καθώς πηγαίναμε στο καράβι όμως, μου έκανε και αυτός μια πρόταση εκεί, την οποία άκουγα με πολύ ενδιαφέρον έτσι όπως μου την παρουσίαζε.
– Σε παρακολουθώ μια εβδομάδα τώρα. Τίποτε δεν σου είπα, αλλά εγώ είδα ότι κόβει το μάτι σου και ότι εκτιμάς με ακρίβεια τα πράγματα. Αυτό λοιπόν, είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την δουλειά που εγώ κάνω. Θα ήταν ευτύχημα το να σε έχω μαζί μου και αφού σε εκπαιδεύσω στην συνέχεια, να σε στέλνω μετά αντί για μένα στα λιμάνια που με περιμένουν όπως άκουσες.
Θα μπορούσα μαζί σου να αναλάβω πολλά από τα καράβια που έχουν πρόβλημα και είναι αγκυροβολημένα σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης και έτσι; Όχι μόνον χρόνο αλλά και χρήμα θα κερδίζω μαζί σου, αφού θα ασχολούμαι μόνον σε σίγουρες και προσοδοφόρες δουλειές. Όπως βλέπεις, εγώ δεν είμαι υπάλληλος των εταιριών. Για μένα δουλεύω και με δική μου ευθύνη κάνω την απελευθέρωση των καραβιών. Κερδίζω ή ζημιώνω από μια δουλειά, ανάλογα με τις δικές μου λανθασμένες ή σωστές εκτιμήσεις. Γι’ αυτό λοιπόν σου είπα ότι είναι πολύ σημαντικό, το να μπορεί κανείς να εκτιμά με ακρίβεια, γιατί χωρίς αυτήν την ακρίβεια, κανείς δεν μπορεί να κάνει αυτήν την δουλειά και κανείς δεν θα μπορεί να του την εμπιστευτεί. Εγώ είχα δάσκαλο και εκπαιδευτή μου έναν παλιό εκτιμητή και σαράντα χρόνια τώρα κάνω την ίδια δουλειά με υπευθυνότητα, εξαιτίας των όσων σωστά έμαθα να εκτιμώ ευρισκόμενος κοντά του.
Η υπευθυνότητα και η ακριβής εκτίμηση είναι ο λόγος που κάνει όλους τους πλοιοκτήτες της γης να περιμένουν από μένα κατά προτεραιότητα να τους ελευθερώσω τα καράβια τους από το πρόβλημα τους, όπου και αν αυτά βρίσκονται αγκυροβολημένα.
Ενθουσιάστηκα εγώ με όσα άκουγα να μου ανακοινώνει εκείνος ο ηλικιωμένος και ιδιώτης πραγματογνώμονας και αυτός ήταν ο λόγος που βρήκε χρόνο και χώρο πολύ η φαντασία μου, ώστε να οργιάζει ανεξέλεγκτη, μη μπορώντας να την συμμαζέψω.
Φτάσαμε όμως στο καράβι και όταν πια ανεβήκαμε επάνω σ’ αυτό και πατούσαμε στην καμένη βαμβακόπιτα, άνοιξα τα μάτια και τα αυτιά μου καλά, ώστε να μη μου διαφύγει τίποτε από όσα θα έκανε και θα έλεγε αυτός εκεί, προκειμένου να καταλάβω από που και πως θα κερδίσει και προπαντός, πως θα μπορούσε να το κάνει αυτό.
Πιάνοντας όμως αμέσως δουλειά ο ηλικιωμένος δάσκαλός μου, μου έδειχνε πρωτίστως, τα σημάδια που άφησαν πίσω τους οι πυροσβέστες, στην προσπάθειά τους να σβήσουν όπως, όπως, την φωτιά που έκαψε την βαμβακόπιτα αλλά και το καράβι.
Μετά από αυτό, μου έδειξε και την εμφάνιση που είχε το κατάστρωμα του, το οποίου ήταν μαύρο από την καμένη μπογιά που ήταν πριν βαμμένο.
Βλέποντας εκείνα τα σημάδια, είπα φωναχτά εγώ την αυθόρμητη σκέψη μου.
– Μεγάλη καταστροφή έχει πάθει το καράβι.
Άκουσε το σκεπτικό μου ο πραγματογνώμονας, αλλά και χωρίς να μου δώσει κάποια απάντηση, μπήκε στο πρώτο αμπάρι. Πιάνοντας ένα φτυάρι που βρήκε εκεί πεταμένο, άρχισε να σκάβει την λασπωμένη βαμβακόπιτα.
Σκάβοντας λοιπόν αυτός, απέβλεπε στο να κάνει μια τρύπα ένα μέτρο επί ένα σε πλάτος και σε βάθος όπως το υπολόγιζα, μόνον που όπου και αν πατούσε πάνω στην βαμβακόπιτα, τον έβλεπα να βουλιάζει κάπως.
Βούλιαζε αυτός εκεί όπου πατούσε, γιατί είχαν ρίξει πολύ θαλασσινό νερό οι πυροσβέστες στην προσπάθεια τους να σβήσουνε την φωτιά, και αυτό έκανε την επιφάνεια της βαμβακόπιτας να συμπεριφέρεται σαν πολτός.
Από ότι έβλεπα όμως, είχαν κάνει και άλλες τέτοιες τρύπες εκεί και σε όλα τα αμπάρια του καραβιού, μόνον που αυτές δεν ξεπερνούσαν το ένα μέτρο σε βάθος.
Αυτές λοιπόν τις τρύπες, τις έκαναν προ ημερών οι πραγματογνώμονες των ασφαλιστικών εταιρειών όπως μου είπε ο συνοδός μου, όταν πήγαν εκεί να δουν και να εκτιμήσουν το μέγεθος της ζημίας που υπέστη το καράβι.
Παρατηρώντας τα πάντα λοιπόν εκεί και γύρω μου, έλεγα μέσα μου για όσα έβλεπα.
– Χαμός έγινε εδώ. Αλλά τι θα κάνει αυτός μ’ αυτά τα σκαψίματα, δεν μπορώ να καταλάβω. Ας τον βοηθήσω όμως, μήπως και φιλοτιμηθεί από μόνος του να μου πει τι γίνεται.
Μπήκα λοιπόν κι εγώ στο αμπάρι και ζητώντας του το φτυάρι, επιδόθηκα στο να σκάβω εκεί που αυτός άρχισε.
Μου έκανε εντύπωση όμως το γεγονός, ότι ο πολτός της βαμβακόπιτας ήταν μεν υγρός, αλλά πουθενά δεν υπήρχαν τα νερά που την έκαναν τέτοια και όσο κατέβαινα παρακάτω σκάβοντας, διαπίστωνα ότι αυτή ήταν πιο στεγνή.
Όταν πια έφτασα στο ένα μέτρο περίπου σε βάθος, βρήκα τελείως στεγνή την βαμβακόπιτα και αυτή ήταν έτσι όπως θα ήταν πριν βρέξουν την επιφάνια της οι πυροσβέστες.
Έσκυψα και πήρα μια χούφτα βαμβακόπιτας στα χέρια μου και από επαγγελματικό ενδιαφέρον, την εξέταζα τρίβοντας την με τις άκρες των δακτύλων μου.
Είχα από παιδί πείρα, του τι και πως ήταν η βαμβακόπιτα, από τότε δηλαδή που είχαμε το μπακάλικο μας στο χωριό, γι’ αυτό και ήξερα τι να δω εξετάζοντας την.
Γύρισα να δω τον έμπειρο και ηλικιωμένο πραγματογνώμονα που ήταν δίπλα μου, τον οποίο είδα να χαμογελάει με την αντίδρασή μου.
– Όπως βλέπεις είπε, δεν είναι όλη η βαμβακόπιτα κατεστραμμένη και σ’ αυτό το σημείο μπορεί να έπεσε περισσότερο νερό. Ας πάμε να δούμε και στα άλλα αμπάρια. Εκεί μπορεί η ζημία να είναι μικρότερη.
Όταν λοιπόν εξετάσαμε όλα και ένα, ένα τα αμπάρια, έλεγε αυτός κατά την εκτίμηση του, ότι η ζημιά δεν ήταν και τόσο μεγάλη όσο από πρώτη ματιά φαινόταν.
– Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί η ζημιά να ξεπερνά το δέκα τις εκατό της ποσότητας που υπάρχει στα αμπάρια αυτού του καραβιού, πράγμα που σημαίνει ότι θα έχει μεγάλο οικονομικό ενδιαφέρον για μένα. Αυτή λοιπόν η εκτίμηση, μου επιτρέπει να σκέφτομαι ότι αξίζει τον κόπο να αναλάβω την εκφόρτωση αυτού του καραβιού.
Έλα τώρα να σου δείξω το σκεπτικό, του πως και από που θα πληρωθώ και προπαντός, πως θα εξασφαλίσω αυτό το ενδεχόμενο.
Αφού έβγαλε μετά ένα μπλοκ μέσα από την τσέπη του, σημείωνε εκεί με αριθμητική σειρά, αυτά που ήθελε να μου δείξει.
– Από πείρας το ξέρω αυτό που σου λέω, ότι αυτοί εδώ οι δέκα χιλιάδες τόνοι βαμβακόπιτας, μπορούν να κατέβουν σε ένα μήνα με τα μέσα που διαθέτει το λιμάνι σας, αφού βέβαια δουλέψουν με βάρδιες μέρα και νύχτα τα συνεργεία των εργατών και όταν ακόμη θα βρέχει.
Αυτό θα είναι ό, τι καλύτερο για τον πλοιοκτήτη, γιατί θα ελευθερωθεί το καράβι του πολύ γρηγορότερα από ότι αυτός ελπίζει να το κάνω.
Θα πάω λοιπόν αύριο το πρωί κιόλας στα γραφεία του λιμένος να μου πουν, πόσο ακριβώς θα μου στοιχίσει αυτή η εκφόρτωση, όπως εγώ θέλω να γίνει αυτή.
Θα καθίσουμε ύστερα μαζί να υπολογίσουμε τα έξοδα μας πρώτα και μετά θα αναλάβω την δουλειά. Από την στιγμή που θα πω σ’ όλους τους παράγοντες, ότι αναλαμβάνω να παραδώσω το καράβι ελεύθερο, τότε όλο το περιεχόμενο του καραβιού θα είναι δικό μου. Θα μου ανήκει δηλαδή.
Αφού θα μου ανήκει όμως, θα μπορώ να το πουλήσω σ’ όποιον θέλω. Γι’ αυτό λοιπόν και πριν απευθυνθώ οπουδήποτε αλλού, θα πάω να μιλήσω πρώτα με τους εμπόρους που έκαναν την εισαγωγή αυτής της βαμβακόπιτας.
Δεδομένου δε ότι και αυτοί θα θέλουν να την αγοράσουν αφού γι’ αυτόν τον λόγο έκαναν την εισαγωγή της, εύκολα θα τους την πουλήσω. Αν μπορέσω να τους κάνω και καμιά έκπτωση στην τιμή, ανάρπαστη θα μου την κάνουν.
Αν αφαιρέσω τα έξοδα του λιμένος και τα έξοδα της δικής μου παραμονής για ένα μήνα στο ξενοδοχείο, από αυτά που θα πάρω από την πώληση της βαμβακόπιτας, αυτό που θα μου περισσέψει, θα είναι και η αμοιβή μου για όσα θα επιχειρήσω.
Αυτά που άκουσες, είναι δουλειά που έπρεπε να κάνουν οι ασφαλιστικές εταιρίες για λογαριασμό τους. Επειδή όμως δεν διαθέτουν αυτές την πείρα τέτοιων εγχειρημάτων αποφεύγουν να αναλάβουν τον ρίσκο της, γι’ αυτό και εγκαταλείπουν το ασφαλισμένο προϊόν τους, στην διάθεση όποιου μπορεί να το αναλάβει για λογαριασμό του.
Το ίδιο ακριβώς γίνεται σε όλα τα λιμάνια του κόσμου και για όλα τα είδη μεταφερομένων εμπορευμάτων. Και αφού εγώ μπορώ να κάνω αυτά που αυτοί αδυνατούν, αναλαμβάνω με δική μου ευθύνη, μόνον αυτά τα καράβια που τα περιεχόμενα τους μπορούν να πουληθούν.
Από τα έσοδα που θα έχω λοιπόν προκύπτει το δικό μου όφελος. Βλέπεις τώρα γιατί σε χρειάζομαι; Οι δυο μας θα έχουμε καλύτερη επιτυχία με λιγότερα έξοδα και μαζί με αυτά, θα ξεκουράσεις κι εμένα.
Λόγω των πολλών υποθέσεων που υποχρεώνομαι από τους πλοιοκτήτες να διευθετήσω, πολλά χρόνια έχω να μείνω στο σπίτι μου περισσότερο από δύο, η τρεις μέρες.
Σκέψου λοιπόν το μέλλον που ανοίγεται μπροστά σου κι όσο θα είμαι εδώ, θα το κουβεντιάζουμε συνεχώς. Μόλις τελειώσουμε όμως από αυτήν την δουλειά, θα πάμε αμέσως στην Ιαπωνία.
Μετά από εκεί, θα πάμε στην Ολλανδία και μετά στον Καναδά. Μόνον σ’ αυτές τις τρεις από τις πέντε δουλειές που μου ζήτησαν εχθές να αναλάβω, βλέπω να υπάρχει ενδιαφέρον για μας. Τι λες; Θα πάμε;
Θα το σκεφτώ του είπα και από εκείνη την ώρα και μέχρι να γυρίσουμε πίσω στο γραφείο και ώσπου να περάσουν οι μέρες μέχρι να κάνει αυτός την εκφόρτωση της βαμβακόπιτας, συνεχώς το σκεφτόμουν.
Μέχρι να γίνει αυτό όμως, εγώ άκουσα, είδα και έμαθα πολλά απ’ αυτόν, κάτι όμως δεν με άφηνε να δεχθώ την πρόταση του, έστω κι αν ήταν πολύ καλή για τα δικά μου δεδομένα.
Ο πατέρας μου βέβαια με προέτρεπε να τον ακολουθήσω. Εγώ όμως είχα ενδοιασμούς. Τρέχοντας πίσω απ’ αυτές τις δουλειές, ένα ήταν σίγουρο. Όπως αυτός, ούτε κι εγώ θα μπορούσα να έχω πλέον δική μου ζωή.
Θα ζούσα για τα συμφέροντα των πλοιοκτητών, έστω και αν ήταν με το αζημίωτο για μένα.
Δεν θα είχα όμως ποτέ ησυχία και πάντοτε με μια βαλίτσα στα χέρια, θα ταξίδευα από το ένα μέρος της γης στο άλλο, μη μπορώντας να χαρώ σαν κι αυτόν, ούτε την ζωή μου, ούτε την οικογένεια που πιθανόν θα έκανα.
Και όλα αυτά πάλι, για ένα και μοναδικό σκοπό. Το να αποκτήσω πολλά ενδεχομένως χρήματα.
Όλα μπορούσα να τα κάνω και για όλα αυτά είχα την υποδομή, εκτός όμως από το να ζω μόνον για τα χρήματα, γι’ αυτό κι αρνήθηκα την πρόταση του.
Τον στεναχώρησε η απόφαση μου, γιατί έψαχνε αλλά πουθενά δεν μπορούσε να βρει αντικαταστάτη του. Ούτε και τα παιδιά του όπως είπε δεχόταν να τον ακολουθήσουν, για τους ίδιους λόγους που κι εγώ του ανέφερα, αν κι αυτά ήταν μεγαλύτερα από μένα.
Περίλυπος αυτός, έφυγε όταν ήρθε η ώρα για το σπίτι του στην Αθήνα και δεν ξέρω αν πήγε ή όχι στη Ιαπωνία.
Μετά από λίγο καιρό όμως και αφού είδα ότι δεν επρόκειτο να με μπάσουν στα ενδότερα του ναυτιλιακού πράκτορα τόσο το αφεντικό μου, όσο και ο ηλικιωμένος υπάλληλος του και αφού ούτε οι πλοιοκτήτες έκαναν κάποια προσπάθεια να με προωθήσουν όπως έλεγαν, τα μάζεψα μια μέρα και τους χαιρέτησα.
Μιχάλης Αλταλίκης
