Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, αυτό επεδίωκα κι αυτό προσπαθούσα να κάνω έστω και πολύ δύσκολα. Να της τοποθετήσω δηλαδή πρακτικά της έννοιες των πραγμάτων στο μυαλό της, όπως και των θεμάτων βέβαια, όσο δύσκολα κι αν έκανε την αποδοχή τους η γυναίκα μου.
Αν δεν την πίεζα εγώ δηλαδή, ποτέ δεν θα μπορούσε από μόνη της αυτή να βοηθήσει τον εαυτό της, ώστε να απόκτηση την οντότητα που έπρεπε να διαθέτει στο εξής, προκειμένου να αρχίσει να ζει φυσιολογικά και σαν ενήλικας άνθρωπος ανάμεσά μας.
Κι αφού αυτό ήταν που ήθελα να της δώσω ως εφόδιο, σωστά ποντάριζα στην τοποθέτηση των εννοιών. Το αποτέλεσμα ωστόσο, ήταν όχι μόνον λίγο, αλλά και πολύ χλιαρό. Καθόλου δεν δικαίωνε δηλαδή τον κόπο των προσπαθειών μου. Άδικος καθώς θα λέγαμε σε άλλη περίπτωση, αφού το αποτέλεσμα ήταν πολύ λίγο σε σχέση με την προσπάθεια. Ήταν για την γυναίκα μου όμως όλα αυτά, οπότε ακούραστα το προσπαθούσα και με πολύ ζήλο μάλιστα.
Βλέποντας όμως Κάποιος την ειλικρινή μου προσπάθεια, αποφάσισε να με βοηθήσει ουσιαστικά, οπότε δέχτηκα ένα απογευματινό τηλεφώνημα την επομένη κιόλας από την επίσκεψη που κάναμε στον γιατρό και στην γραμμή απαντούσε ένας νεαρός φίλος μου, ο οποίος σπούδαζε όπως ήξερα φυσιοθεραπεία τότε, σε κάποιο πανεπιστήμιο της Αμερικής.
Βρισκόταν εδώ εκείνο το καλοκαίρι και κατά την διάρκεια των διακοπών του, έμαθε από κάποιον κοινό μας φίλο το ζόρι που τραβούσα με τα προβλήματα της γυναίκας μου, οπότε αμέσως με κάλεσε στο τηλέφωνο, με σκοπό να θέσει τον εαυτόν του και τις γνώσεις του στην διάθεση της αποκατάστασης της γυναίκας μου, αν και καθόλου δεν την ήξερε.
Αφού βεβαίως και δέχτηκα την βοήθειά του, την επομένη κιόλας μας επισκέφτηκε, έχοντας φανερή την διάθεση του να μας βοηθήσει κι όπως ήταν αναμενόμενο, αμέσως διαπίστωσε κι από μόνος του μάλιστα, ότι εκτός από σωματικά, αντιμετώπιζε και διανοητικά προβλήματα η γυναίκα μου.
Κάνοντας αυτήν την διαπίστωση, έλεγε με την επισημότητα του φοιτητή που ακόμη σπούδαζε. Εγώ μπορώ να βοηθήσω την γυναίκα σου, μόνον στα σωματικά της προβλήματα κι αφού όπως βλέπω δυσκολεύεται να ανέβει τα σκαλοπάτια της πολυκατοικία σας, θα σου ζητήσω να μου φέρεις ένα μεγάλο τούβλο, προκειμένου να το βάλουμε κάπου εντός του σπιτιού σας, όπου και θα το ανεβοκατεβαίνει αυτή συνεχώς σαν σε προπόνηση.
Αν της το επιβάλεις αυτό ως γυμναστική και για αρκετές φορές την ημέρα μάλιστα, σε διαβεβαιώνω ότι σε λίγες μέρες, θα μπορεί αυτή να ανεβαίνει και να κατεβαίνει μόνη της τις σκάλες της πολυκατοικίας σας. Για τους άλλους λόγους που πρέπει η γυναίκα σου να κάνει γυμναστική, πολύ καλό θα είναι γι’ αυτήν, να αποφεύγει την χρήση του ασανσέρ όταν χρειάζεται να κατέβει στον δρόμο, αφού πλέον θα μπορεί να το κάνει.
Όσον αφορά δε το θέμα της διανοητικής της αποκατάστασης, υπόσχομαι ότι μόλις φτάσω στην Αμερική, θα ενημερώσω τον καθηγητή μου και θα του ζητήσω να μας υποδείξει αυτός τρόπους ταχείας αποκατάστασης, αφού όπως σου είπαν οι γιατροί, δεν έχεις παρά μόνον ένα χρόνο στην διάθεση σου γι’ αυτόν το σκοπό.
Στην συνέχεια, μου έδειξε περισσότερες ασκήσεις ο νεαρός φίλος μου, από αυτές που έπρεπε να κάνω στην γυναίκα μου, προκειμένου να ενισχύσουμε σύντομα το μυϊκό της σύστημα κι όπως μας το δήλωσε, μετά από μια εβδομάδα έφυγε για την Αμερική.
Καθώς μου το υποσχέθηκε όμως, πράγματι έβαλε τον καθηγητή του να μου δώσει οδηγίες από το τηλέφωνο, ο οποίος ευχαρίστως δέχτηκε να με βοηθήσει, ώστε να αναπτύξουμε γρήγορα την διανοητική κατάσταση της γυναίκας μου όπως έλεγε κι αυτά που μου πρότεινε να ακολουθήσω ως εκγύμναση, ήταν πάρα πολύ απλά, αλλά και τόσο απλά μάλιστα, που όντως αμφέβαλα για την αξία του αποτελέσματος που θα μπορούσαν να μας φέρουν.
Άκουσε τι σου προτείνω να κάνεις έλεγε εκείνος και μην αμφιβάλεις για το αποτέλεσμα. Να βάζεις λοιπόν την γυναίκα σου να κάνει καθημερινά πολλές και απλές κινήσεις κι αυτές να είναι τέτοιες μάλιστα, που να απαιτούν την συμμετοχή του μυαλού της, προκειμένου να τις εκτελέσει.
Και για να μου δώσει να καταλάβω καλύτερα αυτό που ήθελε να μου μεταφέρει, ανάφερε μερικές από αυτές. Να της βάζεις να σου κάνει καφέ στην αρχή. Μετά να της βάζεις να σκουπίζει, ή να σφουγγαρίζει το σπίτι σας. Μετά από αυτό, να κάνει κάποιο εύκολο φαγητό για τα παιδιά σας, τα οποία να φέρεται το συντομότερο δυνατόν στο σπίτι σας, γιατί από ότι μου είπε ο φοιτητής μου, τα έχετε στείλει αλλού.
Με ενδιαφέρει δε πάρα πολύ να ξέρει η γυναίκα σας τι κάνει, για ποιον το κάνει και προπαντός πως αισθάνεται, αν αυτό που κάνει είναι σωστό, ή λάθος. Αν καταλάβατε καλά το σκεπτικό που θέλω να σας μεταβιβάσω, εύκολα θα μπορέσετε να εμπλέξετε εσείς πλέον το μυαλό της γυναίκα σας, όχι μόνον σε αυτές, αλλά και σε άλλες ασχολίες, έτσι ώστε να καταφέρετε μέσα από αυτήν την συμμετοχή του νου της στα πράγματα, να αρχίσει αυτή να ζει φυσιολογικά, πράγμα που αυτή την στιγμή δεν μπορεί να κάνει μόνη της, γιατί η περίπτωση της, δεν της επιτρέπει να ξέρει πως να το κάνει.
Μη σας φαίνετε δηλαδή, ότι είναι λίγο αυτό που σας ζητώ να κάνετε, ή ότι είναι αστείο το να βλέπετε αυτήν την γυναίκα να κάνει ας πούμε καφέ. Να σκέφτεστε πολύ απλά, ότι αυτό που θα της ζητάτε να κάνει κάθε φορά, θα είναι γι’ αυτήν σαν να το κάνει για πρώτη φορά στην ζωή της, αφού αυτή είναι η αλήθεια κι αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχάσετε ποτέ, αν θέλετε να δείτε την γυναίκα σας να ζει φυσιολογικά ανάμεσα σας.
Μπορείτε δε με κάποιο πρόσχημα να επαναλαμβάνετε πολλές φορές την ίδια εργασία ως άσκηση και δεν πειράζει καθόλου αν αυτό την κουράζει, γιατί σ’ αυτή τη περίπτωση, η κόπωση είναι εργαλείο κι όχι βασανισμός.
Κάντε όμως μια αρχή, έλεγε ο Αμερικάνος καθηγητής και κατά την διάρκεια της εφαρμογής των όσων ακούσατε, θα βρούμε χρόνο να πούμε πολλά περισσότερα. Μέχρι τότε όμως, θα μελετάμε κι εμείς το θέμα σας εδώ και μαζί μ’ εσάς, θα σπουδάζουν και οι φοιτητές μας από τα αποτελέσματα των δικών σας εφαρμογών.
Αυτά είπαμε με το κύριο καθηγητή εκείνη την ημέρα και μου έκλεισε την γραμμή. Κι αφού μπήκα στο πνεύμα του και κατάλαβα τι έπρεπε να κάνω, από την επομένη κιόλας μπήκα δυναμικά στο πρόγραμμα και ζήτησα από την γυναίκα μου να μου κάνει τον πρώτο Ελληνικό καφέ.
Αφού είναι η μαμά εδώ έλεγε εκείνη, γιατί δεν ζητάς να σου κάνει αυτή τον καφέ; Από εσένα θέλω να ποιο καφέ της απαντούσα, για να σπάσω την τεμπελιά της κι όταν επέμενε στην άρνησή της, έστελνα την μητέρα μου να κάνει τα ψώνια μας, ώστε να την αναγκάσω έμμεσα να κάνει αυτό που της ζήτησα, αφού δεν θα είχε πλέον καμιά δικαιολογία να την εμποδίζει.
Όταν όμως έστω και μετά από πολύ κόπο επιχείρησε τελικά να κάνει τον καφέ, αυτή η γυναίκα που ήταν σαράντα ετών, που ήταν νοικοκυρά και είχε κάνει αμέτρητους καφέδες στην μέχρι τότε ζωή της, στάθηκε μπροστά στον πάγκο της κουζίνας και δεν ήξερε τι να κάνει, από όσα έπρεπε να της προκύψει ο καφές.
Δεν σας κρύβω λοιπόν, ότι τρόμαξα πολύ με το βάθος του κενού που έβλεπα να είχε στο μυαλό της. Ένα τόσο απλό πράγμα όπως έλεγε κι ο Αμερικάνος καθηγητής κι όμως, η γυναίκα μου στεκόταν μπροστά στον πάγκο και δεν ήξερε πως και με ποια σειρά έπρεπε να κατανέμει τις επί μέρους εργασίες, έως ότου παρουσιαστεί ο καφές.
Στην μνήμη της, υπήρχε προφανώς η λέξη, γι’ αυτό και δεν ρώτησε να της πω εγώ τι να κάνει. Στην πράξη όμως, δεν ήξερε, όχι μόνον πως γίνετε ο καφές, αλλά και τι ήταν αυτός. Αν μάθαινε όμως τι ήταν ο καφές, μάλλον θα άρχιζε να ρωτά, τι έπρεπε να κάνει πρώτα και τι μετά.
Ο καφές λοιπόν ως αποτέλεσμα, ήταν το κυρίως μάθημα που πήρα εγώ γύρο από την εργονομία κι από κει και μετά, έκανα το ίδιο με το σφουγγάρισμα, ύστερα με το πλύσιμο των πιάτων κι αφού απέκτησα πλέον αρκετή πείρα, μετέφερα το ίδιο σκεπτικό παντού. Στο μαγείρεμα, στο πλύσιμο των ρούχων και για το τέλος, άφησα την εκπαίδευση της στα πολύ δύσκολα γι’ αυτήν, τα μαθηματικά δηλαδή.
Μέχρι να μάθει όμως η γυναίκα μου να κάνει τον καφέ όπως τον πίνω εγώ, ή οποιοσδήποτε άλλος βρισκόταν στο σπίτι μας για τον ίδιο λόγο, χρειάστηκε να χύσω πολλές φορές τον καφέ μου κατά λάθος δήθεν, ή να βάζω τους άλλους να κάνουν το ίδιο, με στόχο πάντα την προπόνηση της, μέχρι που τελικά έγινε ξεφτέρι.
Το θέμα των μαθηματικών όμως μου φαινόταν αρκετά πολύπλοκο ώστε να το προσθέσω στο ενεργητικό της, γι’ αυτό κι έψαχνα να βρω τον τρόπο που θα μπορούσα να της το περάσω μεν, αλλά πολύ εύκολα για την περίπτωση της.
Ψάχνοντας τρόπους λοιπόν, βρήκα μια τράπουλα στα συρτάρια της βιβλιοθήκης μας η οποία και μου έδωσε την λύση που τόσες μέρες αναζητούσα. Πήρα την τράπουλα στα χέρια μου λοιπόν κι αφού ζήτησα από την γυναίκα μου να μου κάνει παρέα, επιχείρησα να παίξω μαζί της την πασίγνωστη ξερή.
Διαπίστωσα όμως, ότι όχι μόνον δεν ήξερε τίποτε από όσα έβλεπε να είναι ζωγραφισμένα πάνω σε κείνα τα χαρτιά, αλλά δεν ήξερε και τι να κάνει με αυτά, θαρρείς κι ότι τα έβλεπε για πρώτη φορά στην ζωή της.
Στις διακοπές μας, είναι αλήθεια ότι παίζαμε μαζί τα βράδια τόσο την ξερή όσο κι άλλα παιχνίδια που της άρεσαν, πράγμα που θυμόταν βέβαια, αλλά για το διάστημα και την περίπτωση που αναφέρομαι, δεν ήξερε τι να κάνει με κείνα τα χαρτιά.
Την τράπουλα βέβαια, την πιάναμε στα χέρια μας εμείς μόνον κατά την διάρκεια των διακοπών μας κι αυτό πάλι, μόνον για να απασχολήσουμε τους εαυτούς μας τα βράδια, δεδομένου ότι ποτέ δεν μας άρεσε να παθιαζόμαστε με κάτι, οπότε, απαγορεύαμε τους εαυτούς μας και να βλέπει την τράπουλα μετά από τις διακοπές.
Παρατηρώντας όμως την τράπουλα εκείνη την μέρα, εντόπισα ότι διέθετε πολλά θέματα προς εξάσκηση κι αφού ο σκοπός μου ήταν να βοηθήσω την γυναίκα μου στο να μάθει να ζει και με τα μαθηματικά, έπιασα με σεβασμό εκείνο το εργαλείο όπως ονόμασα την τράπουλα κι άρχισα να την παρουσιάζω στην γυναίκα μου με όσα πρόσωπα, θέματα και αριθμούς αυτή μας εμφανιζόταν, όπως και την συσχέτιση των εννοιών που απαιτούσε εκείνο το απλό παιχνίδι της ξερής.
Άρχισα λοιπόν να παίζω φανερά μαζί της και με τα χαρτιά μας να είναι ανοιχτά δηλαδή πάνω στο τραπέζι, έτσι ώστε να βλέπει μεν αυτή τις δικές μου ενέργειες, αλλά και να μαθαίνει να ταυτίζεται με αυτές. Να κάνει βέβαια το ίδιο με μένα, συσχετίζοντας τα χαρτιά που κάθε φορά έπαιρνε στα χέρια της, με τα χρώματα, με τις φιγούρες, με τους αριθμούς και με τους εκάστοτε απαιτούμενους λόγους, αλλά και να τα συγκρίνει με τις ονομαστικές αξίες που αυτά είχαν τυπωμένη πάνω τους.
Μας φαίνεται απλό αυτό, αλλά για την γυναίκα μου, αυτή η ταχύρυθμη διαδικασία προσαρμογής σε δεδομένα, με κανόνες και αξίες, ήταν δύσκολη υπόθεση, γι’ αυτό και κουραζόταν γρήγορα. Η συχνή επανάληψη όμως και η ευστροφία που από φυσικού της διέθετε, την βοήθησαν τόσο μετά, που σε λίγο χρονικό διάστημα, έμαθε όχι μόνον να διαβάζει από την αρχή, αλλά και να συσχετίζει αριθμούς, χρώματα, όπως και αξίες.
Για να ενισχύσω δε την παρατηρητικότητα της, έριχνα σκοπίμως λανθασμένα χαρτιά στο τραπέζι, προκειμένου να πάρω από κάτω κάτι αντίστοιχο με αυτό σε χρώμα, αλά με λάθος αριθμό, ή έριχνα μικρότερης αξίας χαρτί για να πάρω από κάτω κάτι που λογικά δεν μου επιτρεπόταν.
Αφού έμαθε τους λόγους των ενεργειών και τις αξίες των φίλων της τράπουλας πολύ καλά, όχι μόνον εξέταζε αν μπορούσα να το πάρω, ή όχι με το χαρτί που έριχνα εγώ κάτω, αλλά μου το ανταπέδιδε κιόλας λέγοντας. Εσένα σου αρέσει να σε κλέβουν;
Όταν πλέον βεβαιώθηκα ότι μπορούσε όχι μόνον να μετρά, αλλά και να υπολογίζει τις αξίες, ζήτησα από τον χειρούργο να την εξετάσει νωρίτερα από ότι μας είπε, γιατί ήθελα να του δείξω την πρόοδο της. Όταν του είπα δε, ότι έμαθε να παίζει ξερή και ότι προσπαθεί να με κλέβει αυτή εις αντίποινα των όσων της έκανα εγώ, πέταξε αυτός από την χαρά του.
Μου φαίνεται αδιανόητο έλεγε. Αφού όμως έφτασε αυτή η γυναίκα στο σημείο να μας κλέβει, τότε σίγουρα βρίσκετε σε πολύ καλή κατάσταση. Παρόλα αυτά γιατρέ, του έλεγα κι εγώ, αν την αφήσω στον δρόμο και κάτω από το σπίτι μας, δεν είναι σε θέση να ξέρει αν πρέπει να ανέβει επάνω, όπως δεν ξέρει και πως θα το κάνει αυτό μόνη της, αφού ακόμη αγνοεί ότι έχει σπίτι, όπως και δεν ξέρει τι είναι το σπίτι.
Μην απελπίζεσαι έλεγε εκείνος, όπως σου είπα από την αρχή, ότι πάρουμε από αυτήν την γυναίκα που από το πεθαμένη ζει, κέρδος είναι. Προσπάθησε εσύ όπως κι αν το κάνεις κι όσα καταφέρεις. Έχεις μπροστά σου αρκετό χρόνο ακόμη, δούλευε και έχε ελπίδα.
Αλλά, που το σκέφτηκες ρε συ αυτό με την τράπουλα; Από όσα μου είπες όμως και από όσα βλέπω εγώ εδώ, απέδωσε αρκετά η χρήση της τράπουλας. Συνέχισε λοιπόν να παίζεις μαζί της ξερή, ή ότι άλλο βρεις για την εκπαίδευση της και μη τα παρατάς. Προχώρα με θάρρος έλεγε και σηκώθηκε να μας χαιρετίσει, βλέποντας την δική μας πρόθεση να φύγουμε.
Επιστρέφοντας ευχαριστημένοι στο σπίτι από εκείνη την επίσκεψη, θελήσαμε να μεταβιβάσαμε την χαρά μας και στους παρευρισκόμενους συγγενείς μας, οι οποίοι βρισκόταν εκεί για την καθημερνή βεγγέρα όπως σας είπα κι όπως συμβαίνει σε όλων τους συγγενείς, ήξεραν δεν ξέρω από πού αυτοί, ότι μάλλον δεν έκανα καλά που τόσο καιρό αντιμετώπιζα μόνος μου και χωρείς φυσιοθεραπευτή την περίπτωση της γυναίκας μου.
Ήξεραν δε ακόμη, ότι ήταν μεγάλη παράληψη και το ότι δούλευα χωρείς την συμμετοχή ψυχιάτρου την περίπτωση της γυναίκας μου, γι’ αυτό και δεν έχει αυτή την ανάλογη κατά την άποψη τους απόδοση και ούτε λίγο ούτε πολύ, με παρότρυναν και με το συμπάθιο βέβαια, να απευθύνομαι στους γιατρούς και να μην κάνω εγώ του κεφαλιού μου.
Αγαπώ τους συγγενείς μας, όπως κι όλους τους ανθρώπους βέβαια, αλλά και τους κάλεσα να με συμπαρασταθούν εκεί που έβλεπα ότι χρειαζόμουν την βοήθεια τους. Δεν ήξερα όμως ότι θα αντιμετώπιζα και τέτοιου είδους επεμβάσεις, γι’ αυτό και κάλεσα αμέσως τον χειρούργο κι από τηλεφώνου του ζήτησα να μου να πει την γνώμη του επί του θέματος.
Ακούγοντας αυτός το αίτημά μου, έλεγε ευθαρσώς την άποψη του, την οποία βέβαια, επέτρεψα και στους συγγενείς μας να ακούσουν. Από την στιγμή που υφίσταται χειρούργος σε ένα περιστατικό, κανείς άλλος εκτός από αυτόν δεν έχει λόγο για τίποτε. Κι εφόσον εγώ σου την εμπιστεύομαι, εσύ κάνε ότι κάνεις και μην ακούς κανένα. Αν παρόλα αυτά σε κολλήσουν πολύ αυτοί, τότε να τους στείλεις σ’ εμένα.
Αυτά μου είπε ο χειρούργος κι έτσι, έκλεισε το θέμα. Αυτά που άκουσαν όμως οι κατά τα άλλα συμπαθείς συγγενείς μας, καθόλου δεν τους άρεσαν. Είτε τους άρεσαν όμως, είτε όχι, εγώ συνέχισα τις προσπάθειές μου κι από την επόμενη μέρα κιόλας και σε συνεννόηση με την μητέρα μου πάντα, έστελνα την γυναίκα μου να κάνει τα ψώνια της ημέρας από το μπακάλικο της γειτονιάς μας αντί της μητέρας μου.
Εσκεμμένα το έκανα κι αυτό, προκειμένου να μάθει να συναλλάσσεστε μόνη της πια και σιγά, σιγά να απαλλαγεί από την κηδεμονία μας, αφού από τότε που έμαθε να περπατά, ούτως ή άλλως πήγαιναν μαζί με την μητέρα μου στον μπακάλη της γειτονιάς μας για τα ψώνια μας.
Την έβαζα δε να γράφει σε ένα χαρτί αυτά που έπρεπε να πάρει για το φαγητό της ημέρας, αλλά και για να πάρει μόνον αυτά που το εβδομαδιαίο πρόγραμμα της επέβαλε να αγοράσει. Την συνόδευε βέβαια και πάλι η μητέρα μου, μόνον που αυτό το έκανε για να μην κάνει κάποιο λάθος, ή για να της θυμίσει, τι έπρεπε να κάνει αφού κι ο μηχανισμός της μνήμης της υπέστη μεγάλη βλάβη κι εξαιτίας της, δεν μπορούσε να κάνει τίποτε μόνη της.
Μέρα με την μέρα όμως, είχαμε πολύ μεγάλη πρόοδο κι έτσι, άρχισε να συνηθίζει στην ιδέα ότι εκεί που μέναμε ήταν το σπίτι μας κι ότι επιστρέφαμε σ’ αυτό, από όπου κι αν βρισκόμασταν. Αφότου αποδέχτηκε όμως την ιδέα του σπιτιού μας, μετά της ήταν σχετικά εύκολο να ξέρει που ήταν αυτό, πού θα πήγαινε από αυτό και πώς έπρεπε να επιστρέψει σ’ αυτό, οπότε δεν ήθελε πλέον την συνοδεία της μητέρας μου, όταν πήγαινε μόνη της τελικά στον μπακάλη.
Για λόγους ασφαλείας όμως, πήγαινε διακριτικά η μητέρα μου πίσω της, έτσι ώστε να μην γίνετε αντιληπτή κι εξαιτίας αυτού χαλούσαμε την πολύ καλή συμπεριφορά της, την οποία απέκτησε βέβαια, μετά από πολύ προσωπικό της κόπο κι από καλή διάθεση να σπουδάσει ταχύρυθμα.
Από την μέρα που ήρθαμε στο σπίτι μας όμως και μέχρι να αρχίσει η νέα σχολική περίοδος, η γυναίκα μου έκανε πολύ μεγάλη πρόοδο κι αυτή ήταν τέτοια μάλιστα, που όταν επέστρεψαν πια τα παιδιά μας στο σπίτι από τις διακοπές τους και μπήκαν στην διαδικασία του να διαβάζουν, αυτή ήταν σε θέσει όχι μόνον να παρακολουθεί τις επιδώσεις τους, αλλά και να τους βοηθάει στα μαθήματά τους.
Όταν μπήκαμε δε στον Οκτώβριο είχε εξελιχθεί σε μια ολοκληρωμένη από κάθε άποψη νοικοκυρά και το μόνο που δεν ήθελε με κανένα τρόπο να κάνει τότε, ήταν να μαγειρεύει. Όσο κι αν προσπαθήσαμε μαζί με την μητέρα μου, προκειμένου να ξεπεράσουμε κι αυτό το εμπόδιο, τίποτε δεν καταφέρναμε.
Αφού μαγειρεύει η μαμά έλεγε με στόμφο η γυναίκα μου, γιατί να μαγειρεύω εγώ; Μια και δύο λοιπόν, είπα στην μητέρα μου. Μαμά. Όσο μένεις εδώ, αυτή δεν πρόκειται να πάει στην κουζίνα της με τίποτε. Λέω λοιπόν. Να της χαλάσουμε το χουζούρι και να φύγεις πια για το δικό σου σπίτι.
Βρίσκεσαι ήδη πολύ καιρό μαζί μας κι αρκετά κουράστηκες. Πήγαινε να ξεκουραστείς τώρα κι αν χρειαστώ την βοήθεια σου, πάλι θα έρθω να σε πάρω. Ας δοκιμάσουμε κι αυτό της έλεγα με κάποια αμφιβολία και που ξέρεις; Ίσως μ’ αυτόν τον τρόπο αναγκαστεί να πλησιάσει την κουζίνα.
Δέχτηκε την πρότασή μου η μητέρα μου, μόνον που απορούσε κι αυτή, πώς θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό με επιτυχία, αφού κι αυτή φοβόταν μην της κάνουμε εμείς κακό αντί καλού, δεδομένου ότι ακόμη την είχε αποκούμπι η γυναίκα μου σε ότι κι αν επιχειρούσε κι αυτός ήταν ο λόγος που την έκανε να ανησυχεί για το αποτέλεσμα.
Ωστόσο όμως και γι’ αυτό το θέμα αποφάσισα να αυτοσχεδιάσω, οπότε, εξηγούσα ένα απόγευμα στην μητέρα μου, τον τρόπο που θα επιχειρούσα να κάνω την άρον, άρον, απομάκρυνση της από το σπίτι μας, αλλά και την ομαλή προσέγγιση της γυναίκας μου στην κουζίνα της, χωρείς να το καταλάβει.
Άκουσε λοιπόν τι θα κάνουμε της έλεγα. Θα φροντίσεις εσύ πάλι το αυριανό μας φαγητό κι όταν επιστρέψω εγώ από την δουλειά μου στο σπίτι και καθίσω στο τραπέζι, θα κάνω επίτηδες φασαρία, φτύνοντας δήθεν το φαγητό, με το πρόσχημα ότι έχει τις δικές σου τρίχες μέσα. Εσύ θα στεναχωρηθείς με τα καμώματά μου και θα βάλεις τα κλάματα.
Μετά από αυτό, θα ζητήσεις να σε πάω εκείνη την ώρα κιόλας στο σπίτι σου και θα λες κλαίγοντας, ότι δεν αντέχεις άλλο την ιδιοτροπία μου. Τα υπόλοιπα άφησέ τα σ’ εμένα κι εγώ θα δω τι θα κάνω από εκεί και μετά. Τί λες; Είσαι σύμφωνη;
Συμφώνησε βέβαια η μητέρα μου, αλλά μου δήλωνε και τις αντιρρήσεις της. Δεν θέλω να το κάνω αυτό βρε παιδί μου, γιατί όπως σου είπα, φοβάμαι μη της προκαλέσουμε εμείς κάποιο πρόβλημα. Θα κάνω όμως όπως λες κι ο Θεός βοηθός, γιατί δεν θέλω να την δω ξανά, στο χάλι που ήταν τόσο καιρό.
Μιχάλης Αλταλίκης
