Μόλις είδαν τις ακτινογραφίες μου οι παθολόγοι, αλλά κι εμένα να είμαι σκυφτός από τον πόνο κι αυτοί φώναξαν όπως ο νεαρός χειρούργος.
– Γρήγορα στο χειρουργείο γιατί θα πεθάνεις και απορούμε μάλιστα πως και δεν πέθανες ακόμη με τέτοια χωλή και τόσο πύον μέσα σου.
Σταθείτε ρε παιδιά. Τους έλεγα κι εγώ με αγωνία. Να κάνω πρώτα ένα τηλεφώνημα στο σπίτι μου, γιατί κανείς δεν ξέρει ότι εγώ είμαι στο νοσοκομείο σας και προπαντός, κανείς από τους δικούς μου δεν ξέρει ότι ζω με τέτοιο κίνδυνο. Θα πεθάνω όπως λέτε και θα ψάχνετε να βρείτε ποιος θα με παραλάβει.
– Δεν καταλαβαίνεις ρε συ τον κίνδυνο που διατρέχεις; Κατάλαβε λοιπόν ότι δεν έχεις χρόνο για τηλέφωνα. Έλα μαζί μας στον θάλαμο κι αν πεθάνεις καθ’ οδόν, μη στεναχωριέσαι και θα βρούμε εμείς τρόπο να ενημερώσουμε τους δικού σου.
Μετά από όσα μου είπαν, σπρώχνοντας σχεδόν με πήγαιναν αυτοί σε ένα θάλαμο, αλλά εγώ στάθηκα στον διάδρομο και με το ζόρι έκανα από εκεί το τηλεφώνημα στο σπίτι μου, λέγοντας στην γυναίκα μου πολύ λακωνικά. – Είμαι στο νοσοκομείο και με βάζουν επειγόντως στο χειρουργείο, γιατί η χωλή μου είναι πρησμένη και όλα τα εντόσθια μου είναι άσπρα από το πύον. Από ότι μου είπαν εδώ, αν δεν εγχειριστώ αμέσως, θα πεθάνω. Πήγαινε όμως εσύ κάτω στον Τάσο κι αφού του πεις όσα άκουσες, ρώτησε τον. Να εγχειριστώ; Ή όχι; Μόλις πάρεις την απάντηση του όμως, έλα να με βρεις στα επείγοντα, αν βέβαια με προλάβεις ζωντανό.
Αυτά πρόλαβα να πω στην γυναίκα μου και αμέσως μετά με έσπρωξαν οι παθολόγοι στον διπλανό θάλαμο. Αφού με ξάπλωσαν πρώτα πάνω σε ένα από τα κρεβάτια του, έπεσαν μετά τέσσερις από αυτούς επάνω μου, προκειμένου να μου βάλουν ένα λάστιχο στο στομάχι, περνώντας το από την μύτη μου, ενώ τους έλεγε κάποιος από αυτούς που έμοιαζε να είναι προϊστάμενος τους από όσα τους έλεγε,
– Πρέπει πρώτα να του βγάλουμε τα υγρά με αυτό το λάστιχο. Αυτά δηλαδή που ήδη υπάρχουν μέσα στο στομάχι του και είναι χαλασμένα όπως είδατε κι εσείς. Κανονικά. Αυτό το βάζουμε στον ασθενή με νάρκωση, αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση που δεν έχουμε χρόνο, θα του το βάλουμε χωρείς να τον ναρκώσουμε. Πρέπει να προσέξουμε πολύ όμως περνώντας το από την μύτη του, γιατί υπάρχει κίνδυνος να του κάνουμε κάποια ζημιά.
Αν και με πολύ κόπο ομολογουμένως, έβαλε τελικά εκείνος ο παθολόγος το λάστιχο από την μύτη στο στομάχι μου και δεν ήταν λίγες οι φορές που φώναξα εγώ από τον πόνο, γιατί με έγδαρε σε πολλά σημεία έτσι όπως το κατέβαζε.
Όταν επιτέλους το έβαλε στην θέση που αυτός ήθελε, το στερέωσε μετά στην μύτη μου με γάζες, μη τυχόν και μου φύγει με κάποια κίνησή μου όπως έλεγε σ’ εμένα, αλλά και στην παρέα των παθολόγων που τον συνόδευαν.
Μετά από την επέμβαση που μου έκανε, κατέβηκε γρήγορα αυτός από το κρεβάτι μου, γιατί τον καλούσαν να παραστεί σε άλλο περιστατικό. Πίσω του όμως, ακολουθούσε ο διπλανός του, αυτός δηλαδή που πριν από λίγο κρατούσε στο χέρι του το λάστιχο που μου πέρασαν από την μύτη κι έβλεπε πως το κατέβαζε ο συνάδελφός του στο στομάχι μου.
Ξέχασε όμως ότι ακόμη το κρατούσε, γι’ αυτό και χωρείς να το θέλει, το πήρε μαζί του ακολουθώντας τον προϊστάμενο του, με συνέπεια να μου το βγάλει από κει που τόση ώρα προσπαθούσαν να μου το βάλουν.
Αυτό όμως, ανάγκασε τους γιατρούς να κάνουν επάνω μου πρακτική εφαρμογή των όσων έμαθαν πριν από λίγο, δοκιμάζοντας πότε ο ένας και πότε ο άλλος την τεχνική που τους έδειξε ο προϊστάμενος τους, αν και το έκαναν με πολύ δυσκολία ομολογουμένως.
Αφού με καταξέσχισαν πολλές φορές, μη δυνάμενοι να βάλουν το λάστιχο εκεί που έπρεπε, κάλεσαν ξανά τον προϊστάμενο τους να έρθει, μόνον που κι κείνος όταν ήρθε, πολύ παιδεύτηκε έως ότου το βάλει ξανά στην θέση που ήθελε.
Τώρα είσαι έτοιμος για το χειρουργείο μου είπε τελειώνοντας κι αφού όλα ήταν ταχτοποιημένα, έφυγαν όλοι τους από τον θάλαμο, ενώ ένας από αυτούς πήγε να δει, γιατί αργούσε να με παραλάβει ο χειρούργος, δεδομένου ότι ειδοποιήθηκε κι έπρεπε να βρίσκεται εκεί και μαζί τους.
Δεν χρειάστηκε να περιμένω και πολύ όμως, γιατί ήρθε τελικά αυτός, ο οποίος ήταν έτοιμος για όλα όπως έβλεπα. Φορώντας την πράσινη στολή του, αλλά και την μάσκα του στο στόμα, δεν ήταν μόνον έτοιμος, αλλά κι αποφασισμένος ήταν να μου κάνει την επέμβαση, όταν μου έλεγε ψύχραιμα πλησιάζοντάς με. Είσαι έτοιμος ψυχολογικά, ώστε να δεχθείς το χειρουργείο;
Είμαι, του απάντησα μονολεκτικά κι εγώ αφού δεν είχα περιθώρια επιλογής, αλλά κι αυτός καθόλου δεν έκρυψε την ανησυχία του. Αφού είσαι έτοιμος έλεγε, πάμε να κάνουμε την εγχείριση κι ο θεός βοηθός. Τόσο για σένα, όσο και για μένα.
Σαν τον άκουσα να μου λέει τέτοια, θέλησα να προστατεύσω κάπως τον εαυτό μου, οπότε του έλεγα κι εγώ με την σειρά μου. Ξέρεις κάτι γιατρέ; Είμαι συγκάτοικος με τον συνάδελφό σου τον Τάσο τον Σούπαρη. Ήταν κι αυτός εδώ χειρούργος, αλλά τώρα χειρουργεί σε άλλο νοσοκομείο.
Τον ειδοποίησα με την γυναίκα μου για όσα μου συνέβησαν σήμερα κι από στιγμή, σε στιγμή, περιμένω να μου φέρει την απάντηση του. Αν αυτός πει να εγχειριστώ, θα το κάνω. Αν μου πει όμως να μην εγχειριστώ, τότε θα με συγχωρήσεις, αλλά δεν θα το κάνω. Ακούγοντας αυτός αυτά που έπρεπε να ξέρει, έλεγε πιάνοντας με τα δυό του χέρια το κεφάλι του.
– Ώ ρε τι έπαθα σήμερα? Σ’ εμένα έτυχε να γίνει αυτό; Κοίταξε. Έλεγε με πολύ αγωνία. Ο Τάσος είναι φίλος μου κι έφυγε από το νοσοκομείο μας, γιατί τον ανάγκαζαν να κάνει τέτοιες εγχειρίσεις σαν και την δική σου.
Πρόσεξε καλά λοιπόν τώρα τι θα σου πω. Σε όλα τα νοσοκομεία, κουμάντο κάνουν οι παθολόγοι. Αυτοί δηλαδή αποφασίζουν, ποιος και πότε θα εγχειριστεί κάποιος, ενώ εμάς τους χειρούργους, καθόλου δεν μας ρωτούν, αν πρέπει να το κάνουμε, ή όχι.
Μας αναγκάζουν δηλαδή καλή ώρα, να κάνουμε τέτοιες εγχειρίσεις σαν και την δική σου, για τις οποίες δεν επιτρέπετε δεοντολογικά, ούτε και να σκεφτούμε να την επιχειρήσουμε.
Και δεν επιτρέπετε, γιατί η χωλή σου είναι υπερβολικά διογκωμένη όπως είδα στην ακτινογραφία σου και είναι τόσο διογκωμένη αυτή, που λογικά, έπρεπε να είχε σπάσει. Για κάποιο λόγο όμως που δεν καταλαβαίνω, δεν έσπασε αυτή. Ναι αλλά, έτσι όπως είναι διογκωμένη, πιέζει τα τοιχώματα της κοιλιάς σου.
Αν κάνω λοιπόν πως σε ακουμπώ και μόνον με το νυστέρι μου, το ποιο σίγουρο είναι ότι θα κόψω εγώ την χολή σου, γιατί δεν είναι εύκολο να επέμβω εκεί με ακρίβεια χιλιοστού. Αν την κόψω όμως, θα πεθάνεις αμέσως. Γι’ αυτόν τον λόγο λοιπόν και μόνο, δεν επιτρέπεται να κάνω αυτήν την επέμβαση.
Εκτός αυτού. Είσαι φορτωμένος με πύον από πάνω μέχρι κάτω και σε περίπτωσή που εγώ κάνω αυτήν την επέμβαση επιτυχώς, δεν θα μπορέσεις να αναρρώσεις ούτε μια μέρα με τέτοια επιβάρυνση στον οργανισμό σου.
Επιπλέον. Είσαι φορτωμένος και με ίκτερο και σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που απαγορεύετε να χειρουργηθείς. Αν χειρουργηθείς λοιπόν με τέτοια ποσοστά ίκτερου στον οργανισμό σου, κινδυνεύεις το ίδιο πολύ, αφού όπως και το βλέπω στο πρόσωπό σου, φαίνεσαι σαν λεμόνι κίτρινος.
Για όλους αυτούς τους λόγους λοιπόν, δεν πρέπει να χειρουργηθείς τώρα. Θα πρέπει να σου κάνουν πρώτα για δύο έως και τρεις μήνες θεραπεία κι αφού εξαφανίσουν με αγωγή από πάνω σου το πύον, όπως και το ίκτερο, τότε και μόνον τότε επιτρέπετε να χειρουργηθείς κι αυτό πάλι, θα το δούμε τότε κι όταν όλα είναι σε βαθμό ασφαλείας για σένα.
Οι παθολόγοι όμως θα έρθουν εδώ σε λίγο και θα πιέζουν, τόσο εμένα, όσο κι εσένα, ώστε να κάνουμε τώρα αυτήν την επέμβαση. Εσύ όμως αν κατάλαβες καλά όσα σου είπα, να μην δεχθείς να την κάνεις και για να μην χάσω κι εγώ την δουλειά μου, θα λέω ότι είσαι τρελός κι ότι δεν δέχεσαι να εγχειριστείς.
Πρόσεξε καλά μη με κάψεις και παίξε το τρελός αν θέλεις να ζήσεις και μην ρωτάς τίποτε άλλο, γιατί από στιγμή σε στιγμή θα έρθουν αυτοί όπως σου είπα και για το δικό σου καλό, πρέπει να μας βρουν σε καβγά. Εγώ θα λέω δηλαδή, έλα να σε εγχειρίσω ρε παλαβέ κι συ θα λες δεν εγχειρίζομαι. Κατάλαβες;
Αυτά μου έλεγε αυτός με αγωνία και πριν τελειώσει καλά, καλά τον λόγο του, μπήκαν φουριόζοι στον θάλαμο οι παθολόγοι, οι οποίο, από μακριά μάλιστα του έβαλαν τις φωνές.
– Ακόμη εδώ είστε; Γρήγορα στο χειρουργείο. Γιατί τον καθυστερείς; Δεν αντιλαμβάνεσαι τον κίνδυνο που διατρέχει ο ασθενής;
Κι ενώ του έλεγαν αυτά, έκανε την εμφάνιση της η γυναίκα μου εκείνη την στιγμή κι από την πόρτα του θαλάμου μου έλεγε, ότι ο Τάσος είπε να μην εγχειριστώ κι ότι αν ήθελα, τώρα κιόλας μπορούσα να πάω στο διπλανό από το νοσοκομείο που βρισκόμουν, εκεί δηλαδή που αυτός χειρουργούσε.
Μετά κι από αυτήν την δήλωση, δεν ήταν δυνατόν να εγχειριστώ εκεί με τίποτε όπως καταλαβαίνετε. Άκουσα όμως και τον χειρούργο να απαντά στους παθολόγους, προκειμένου να καλύψει τον εαυτό του, αλλά και την αργοπορία του, λέγοντας τους ότι αυτός ο παλαβός δεν θέλει να εγχειριστεί, οπότε τον συμπαραστάθηκα φωνάζοντας με όση δύναμη μου απέμεινε.
– Όχι ρε σεις. Δεν εγχειρίζομαι. Να πάτε και να εγχειριστείτε εσείς αν θέλετε.
Είναι τρελός τους έλεγε ο χειρούργος για να με γλυτώσει, ενώ αυτοί ακόμη τον πίεζαν. Τι θα πει δεν εγχειρίζετε του έλεγαν. Να τον πάρεις και να τον πας αμέσως στο χειρουργείο. Όποιος είναι παλαβός δηλαδή, εμείς δεν πρέπει να τον εγχειρίσουμε;
Κάνε γρήγορα έλεγαν στον χειρούργο, ενώ εμένα με απειλούσαν. Θα πεθάνεις ρε συ αν δεν χειρουργηθείς, δεν μπορείς να το καταλάβεις; Σήκω πάνω λοιπόν κι έλα με το καλό να σε εγχειρίσουμε, γιατί θα σε δέσουμε και θα σε πάμε με το ζόρι στο χειρουργείο.
Μετά από αυτήν την στιχομυθία, θύμωσα πολύ με τους παθολόγους, οπότε τους έλεγα κι εγώ με την σειρά μου ότι ήθελα, παριστάνοντας τον τρελό.
– Θα πεθάνω ρε σεις όταν θα το θελήσω εγώ, όπως θέλω κι όποτε θέλω και δεν θα σας αφήσω να με πεθάνετε εσείς, για να ξεμπερδεύετε με τον ασθενή σας. Μην επιμένετε λοιπόν, γιατί εγώ θα φύγω από δω, αλά δεν εγχειρίζομαι με τίποτε στο νοσοκομείο σας.
Αυτά εν ολίγοις έλεγα στους παθολόγους, τους οποίους συνόδευαν δύο καθηγητές, όπως κι ο γενικός διευθυντής του νοσοκομείου άλλωστε, από την προφορά του οποίου, εύκολα κατάλαβα ότι από την Κοζάνη ήταν η καταγωγή του, αφού κι αυτός θέλησε να επέμβει μόλις άκουσε να τους λέω εγώ ότι θα φύγω από δω αλά δεν εγχειρίζομαι κι αυτά μου έλεγε.
– Που θα παένς α; Θα πιθάνς στουν δρόμου.
Αφού θα πεθάνω, απαντούσα και σ’ αυτόν, είτε την κάνω την εγχείριση είτε δεν την κάνω, τότε θα πεθάνω όπως θέλω εγώ και μην πιέζετε άλλο τον χειρούργο, γιατί εγώ δεν εγχειρίζομαι εδώ, μακάρι να επιμένετε τρία χρόνια.
Εκείνη την στιγμή, έπιασε ένας από τους παθολόγους τον χειρούργο από τον γιακά και τον τράνταζε με τα δύο χέρια, ενώ του έλεγε συγχρόνως. Έχεις υποχρέωση να τον πείσει, ότι πρέπει να εγχειριστεί. Κατάλαβες; Νέος άνθρωπος είναι, του έλεγε ο χειρούργος, θα πεθάνει στο χειρουργείο, πριν ακόμη τον αγγίξω, δεν το σκέφτεστε αυτό;
Εσύ, που το ξέρεις αυτό, του έλεγε με θυμό ο παθολόγος. Μπορεί και να ζήσει. Κάνε λοιπόν την επέμβαση και μην χασομεράς. Σαν άκουσα εγώ να λέει αυτός στον χειρούργο, πού ξέρεις μπορεί και να ζήσει, άπλωσα το χέρι μου έτσι όπως ήμουν με τα γόνατα πάνω στο κρεβάτι και το λάστιχο να κρέμεται από την μύτη μου σαν την προβοσκίδα του ελέφαντα και πιάνοντάς τον από τον λαιμό, του έλεγα και με το δίκαιό μου.
– Με την δική μου ζωή ρε παλιοτόμαρο θέλεις να παίξεις; Εγχειρίζετε κανείς με το ενδεχόμενο ότι μπορεί και να ζήσει, ώστε να το κάνω κι εγώ; Να εγχειριστείς εσύ ρε και άμα θέλεις ζήσε, ή πέθανε. Εγώ πάντως, δεν εγχειρίζομαι εδώ και μην επιμένετε περισσότερο.
Τώρα κιόλας φεύγω από το νοσοκομείο σας και θα φύγω έτσι όπως είμαι. Θα πάω σε άλλο νοσοκομείο να εγχειριστώ, για να δουν και να μάθουν κι εκείνοι οι παθολόγοι τα κατορθώματα σας.
Φώναζα λοιπόν εγώ, λέγοντας τους ότι τώρα κιόλας φεύγω, φώναζαν αυτοί και πίεζαν περισσότερο εκείνον τον έντρομο χειρούργο να με εγχειρίσει με το ζόρι και με όλες αυτές τις φωνές, έγινε πολύ μεγάλη φασαρία μέσα στο νοσοκομείο και ήταν τόσο μεγάλη αυτή, που ανάγκασε τους γιατρούς του πρώτου ορόφου να κατέβουν κάτω και στα επείγοντα, προκειμένου να μάθουν τί γίνεται.
Ένας από αυτούς όμως, ήταν επίσης χειρούργος και καθηγητής μάλιστα, ο οποίος έτυχε να είναι γνωστός από πελατειακή σχέση με τον θείο μας, με αυτόν δηλαδή που συνόδευε την γυναίκα μου κι άκουγε την πίεση των παθολόγων.
Από τον θείο μας λοιπόν πληροφορήθηκε ο καθηγητής αυτά που μου συνέβαιναν, γι’ αυτό και κατέβηκε στα επείγοντα. Κι αποβλέποντας στο να με εγχειρίσει αυτός προφανώς όταν ερχόταν η ώρα, προθυμοποιήθηκε να μας ηρεμήσει όλους στην συνέχεια.
Για να μην πάρει περισσότερη έκταση το θέμα όμως, αλλά και για να γλιτώσει μάλλον από το μπλέξιμο που αντιμετώπιζε ο συνάδελφός του χειρούργος, ζήτησε από τους παθολόγους να με πάρει αυτός στον δικό του θάλαμο, όπως και κάτω από την δική του επίβλεψη.
Υποσχόταν μάλιστα αυτός προς τους παθολόγους, ότι θα επιχειρούσε την αποθεραπεία μου πρώτα καθώς έπρεπε και μετά θα έβλεπε, αν, πότε και κατά πόσο θα ήμουν σε θέση να εγχειριστώ.
Όταν άκουσαν όμως οι παθολόγοι, να τους λέει κι ο καθηγητής τα ίδια που τους έλεγε προηγουμένως ο χειρούργο, τότε ήταν που σήκωσαν τον κόσμο για δεύτερη φορά με τις φωνές τους και σε καμιά περίπτωση δεν ήθελαν να συμφωνήσουν μαζί του.
Έγινε και πάλι μεγάλη φασαρία στο νοσοκομείο όπως καταλαβαίνετε, μόνο που εκείνη την φορά, η φασαρία έγινε μεταξύ των ιατρών κι ο λόγος ήταν, ότι οι χειρούργοι δεν ήθελαν να αναγκάζονται από τους παθολόγους, προκειμένου να κάνουν τέτοιου είδους εγχειρίσεις σε ασθενείς που είχαν παρόμοιο με το δικό μου πρόβλημα, με γνώμονα μόνον, το ότι μπορεί και να ζήσουν αυτοί κατά την διάρκεια μιας τέτοιας επέμβασης.
Οι φωνές τους βέβαια δεν ήταν μόνον πολλές, αλλά κι έντονες και για να μην διασαλευτεί ξανά η τάξης του νοσοκομείου, υποχώρησαν προς στιγμήν οι παθολόγοι και για καλή μου τύχη, με άφησαν στα χέρια του καθηγητού χειρούργου.
Αφού με πήρε τελικά αυτός από τα επείγοντα, με ανέβασε στον πρώτο όροφο κι όπως το ανάφερε πριν από λίγο στους παθολόγους, με έβαλε να ξαπλώσω σε κάποιον θάλαμο ασθενών που διατηρούσε κάτω από την δική του επίβλεψη.
Ικανοποιημένος στην συνέχεια από το αποτέλεσμα της επιμονής του, έδωσε αμέσως εντολή στους θεράποντες ιατρούς του θαλάμου του να με βάλουν πάραυτα σε πρόγραμμα αποθεραπείας.
Την επομένη το πρωί όμως, δεν γνωρίζω κάτω από ποιες συνθήκες, αλλά βρήκαν τρόπο οι παθολόγοι και τον εκδικήθηκαν για την ανυπακοή του, γιατί τον ανάγκασαν να εγχειρίσει έναν ασθενή που κι αυτός είχε κάποιο παρόμοιο πρόβλημα κι αφού έζησε μετά από την εγχείριση, τον έφεραν να ξαπλώσει δίπλα μου και στον ίδιο θάλαμο.
Είδες; Έλεγαν στον καθηγητή οι παθολόγοι, όταν ήρθαν για την πρωινή καθιερωμένη τους επίσκεψη. Να που έζησε ο ασθενής. Κακώς λοιπόν δεν μερίμνησες εχθές, ώστε να εγχειριστεί κι αυτός εδώ και του έδειχναν εμένα με τα δάχτυλα τους.
Απευθυνόμενοι δε σε μένα, έλεγαν κάπως αυστηρά. Εσύ ρε πάλι; Τί κατάλαβες που με τις φωνές σου εχθές σήκωσες τον κόσμο; Θα ήσουν εγχειρισμένος τώρα κι εμείς θα φροντίζαμε για τα υπόλοιπα όπως και σ’ αυτόν εδώ. Εσύ όμως; Φοβήθηκες να το δεχθείς.
– Αν ζούσα. Τους είπα κι εγώ μονολεκτικά.
– Ναι ρε. Αν ζούσες. Από ότι βλέπεις όμως, αυτός εδώ ζει και σε λίγες μέρες θα βγει από το νοσοκομείο, ενώ εσύ που φοβήθηκες, θα μείνεις εδώ για δύο μήνες και θα παίρνεις αγωγή έως ότου φύγουν το πύον και το ίκτερο από τα σωθικά σου.
Μέχρι τότε όμως, θα είσαι εδώ μέσα και θα κινδυνεύεις το ίδιο πολύ και θα δούμε αν μετά από δύο μήνες θα μπορέσεις να εγχειριστείς. Έως τότε όμως, θα πρέπει να συνεργαστείς μαζί μας σε όσα θα σου ζητήσουμε, γιατί είσαι ακόμη σε πολύ επικίνδυνη κατάσταση. Κατάλαβες;
Κατάλαβα τους είπα και περίμενα να δω μετά, πώς θα αντιμετώπιζαν την περίπτωση μου.
Μιχάλης Αλταλίκης
