Λογισμοί λοιπόν και σκέψεις όπως λέμε, σαν κι αυτές δηλαδή που συνεχώς κι αδιαλείπτως πιπιλίζουν το μυαλό μας, πως να βρούμε ενοϊκές λύσεις στα προβλήματά μας. Αλλά και να μας υποδείξουν τρέχουν από εξωγενείς παράγοντες υποκινούμενες, πόσα πολλά και διάφορα ακόμη μπορούμε να κάνουμε σε κάθε μας περίπτωση.
Όπως κι αν γίνεται αυτό όμως, όπως κι αν μας παρουσιάζονται γενικώς οι σκέψεις, ζαλισμένοι κατά κάποιον τρόπο διαλέγουμε μια από αυτές που μας προβάλλονται και με αυτήν ως οδηγό στην συνέχεια, όποια κι αν είναι, όπως κι αν μας φαίνεται, με δική μας ευθύνη την κατατάσσουμε στης σωστές κατά την κρίση μας κι αυτήν ακολουθούμε προκειμένου να δώσουμε ενεργά λύση σε ότι επιδιώκουμε.
Άρτζι μπούρτζι θα λέγαμε εφαρμόζουμε τις επιλογές των σκέψεων που μας κατακλύζουν, αφού με τον ίδιο τρόπο επιλέγουμε κι αυτές όταν μας εμφανίζονται, όπως και με τον ίδιο τρόπο κάνουμε ότι θέλουμε κι όπως νομίζουμε ότι χρειάζεται στην κάθε περίπτωση, ελπίζοντας πάντα να μας βγει σε καλό και κατά το επιθυμητό η εκάστοτε επιλογή μας.
Αν μας βγει σε καλό το αποτέλεσμα της σκέψεις που εμείς επιλέξαμε να ακολουθήσουμε, θέλοντας και μη είναι τυχαίο πρέπει να πούμε, αφού κατά τύχη μας προκύπτει, αλλά και το οποιοδήποτε καλό που θέλουμε να μας προκύψει, εμείς το προσδιορίζουμε ως τέτοιο.
Δεν εξετάζουμε δηλαδή, αν το καλό που θέλουμε να μας προκύψει ανήκει σ’ αυτά που πράγματι είναι σωστά. Εμείς το ονομάζουμε καλό, γιατί έτσι μας αρέσει, ή γιατί έτσι μας βολεύει. Επί τους ουσίας λοιπόν, μάλλον δεν θέλουμε να υπάρχουν όντως σωστά, γιατί μεγάλος κίνδυνος υπάρχει, να υποστούμε εξαιτίας τους ανεπιθύμητες συνέπιες καθώς το φοβόμαστε.
Από φόβο δηλαδή θέλουμε να ονομάζουμε όλες τις προσωπικές μας επιλογές σωστές, μα σκέψεις είναι, μα ενέργειες είναι, μη τυχόν και χρειαστεί να δώσουμε αντί να πάρουμε, από αυτά που εμείς θέλουμε να ονομάζουμε σωστά.
Κατά συνέπια, ούτε θέλουμε, ούτε μας αρέσει, αλλά ούτε και λόγο βάζουμε μπροστά μας, που να μας αναγκάζει να ψάχνουμε, αν πράγματι υπάρχουν κάπου γραμμένα τα σταθερά δεδομένα ως όντως σωστά, ώστε με την θέλησή μας να ταυτίσουμε τα πάντα μαζί τους.
Αποφεύγουμε δηλαδή και την σκέψη ακόμη να συγκρίνουμε τις επιλογές μας μαζί τους, γιατί είναι σίγουρο ότι πουθενά δεν θα συμπίπτουν τα δικά μας συμφέροντα, με τα δικά τους προτεινόμενα.
Ωστόσο όμως, ξέρουμε ενδόμυχα ότι υπάρχουν, αλλά τα κρύβουμε. Και τα κρύβουμε όχι μόνον από τον εαυτό μας, αλλά κι από όλους τους άλλους που βρίσκονται δίπλα μας, γιατί όταν όλοι κάνουν το ίδιο, εύκολα μετά επιβάλουμε κι εμείς το δικό μας σωστό, έστω κι αν δεν είναι τέτοιο.
Κι αν δεν γίνεται εύκολα αυτό που επιδιώκουμε, άνετα και με την ησυχία μας βρίσκουμε τρόπους να τους το επιβάλουμε και σε ανύποπτο χρόνο μάλιστα, ώστε να μη τους γίνει εύκολα αντιληπτό.
Το ίδιο περίπου κάνουμε όλοι μας λοιπόν από συνήθεια, αφού αυτή η συμπεριφορά επικρατεί ως η πλέον ενδεδειγμένη κι αυτό ακριβώς έκαναν και τα μέλη της οικογένειας που σας ανάφερα στα προηγούμενα.
Επιβάλλοντας ο καθένας την προσωπική του άποψη δηλαδή, κατάφεραν να κάνουν ένα σορό λάθη, κατευθύνοντας τις επιθυμίες τους εγωιστικά και εις βάρος όλων τους, αφού τίποτε δεν στηριζόταν σε σταθερά δεδομένα, όπως είναι ο σεβασμό και η αγάπη.
Σ’ αυτούς τους δύο πυλώνες όμως στηρίζεται η ορθή πορεία του ανθρώπου κι ο ίδιος Ο Θεός τους τοποθέτησε να συγκαταλέγονται ανάμεσα στα ποιο σταθερά δεδομένα, ώστε όποιος από τους ανθρώπους θέλει να βαδίζει σωστά και στα σίγουρα να μην παρεκκλίνει από τον σκοπό του, να τους ακολουθεί άφοβα ως οδηγούς.
Είναι αλήθεια βέβαια, ότι κι άλλα βοηθήματα υπάρχουν, για όσους θέλουν να ακολουθήσουν το σίγουρα καλό και σωστό κι από όλους μας είναι γνωστά, γιατί είναι ανεξίτηλα γραμμένα στο DNA του καθ’ ενός μας. Τα θάψαμε κάτω από τον εγωισμό μας όμως θα μου πείτε, γι’ αυτό και καθόλου δεν φαίνονται.
Έτσι είναι, αλλά αν θέλουμε, ασφαλώς και μπορούμε να τα βρούμε κι αν δεν μπορούμε να πετύχουμε μόνοι μας την εμφάνισή τους, με την βοήθεια της ειλικρίνειας που συνυπάρχει μέσα μας, σίγουρα θα τα καταφέρουμε. Όσο κοιτάμε μανιωδώς και μόνον προς τα οικονομικά μας συμφέροντα πάντως, μάλλον λέμε πολύ δυνατά προς κάθε κατεύθυνση, ότι πράγματι και δεν θέλουμε να τα δούμε.
Για το γενικό καλό όλων μας όμως, ανθρώπων ζώων και πραγμάτων δηλαδή, επιβάλλεται να σκύψουμε κάποια στιγμή πάνω από τους λογισμούς μας εμείς οι άνθρωποι και να τους μελετήσουμε μάλιστα με την αρμόζουσα προσοχή, γιατί καθόλου φρόνιμο δεν είναι να τους αφήνουμε να κινούνται ανεπεξέργαστα μέσα μας.
Οφείλουμε να το κάνουμε αυτό πρέπει να πούμε και να αναγνωρίσουμε επιτέλους τις σκέψεις μας, ως αρχή της δημιουργικής μας δυνατότητας, αφού αλήθεια είναι, ότι πολλά κακά μας προσθέτουν ανεπεξέργαστες όπως και πολλά καλά μας προσφέρουν συμμετέχοντας στην ολοκλήρωση κάθε λογικού και χρήσιμου για όλους και για όλα σκοπού μας.
Κι αφού γι’ αυτόν τον λόγο και μόνον υπάρχουν, δεν σας φαίνεται λογικό το να σπουδάζουμε εμείς οι άνθρωποι, όχι μόνον τον λόγο της ύπαρξής των σκέψεων στο μυαλό μας, αλλά και τον τρόπο της χρήση τους εντός αυτού, ώστε με προδιαγραφές πλέον να παρουσιαζόμαστε στην κοινή ζωή όλων μας;
Δικαιολογώντας κι εγώ αυτήν την εκδοχή, θα έλεγα ότι επιβάλλεται να γίνει αυτό, αφού ούτως ή άλως, το αποτέλεσμα των λογισμών που διενεργήθηκαν μέσα μας είμαστε κι αβίαστα ακολουθήσαμε σε κάθε μας προσπάθεια να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής μας, όπως κι αν το κάναμε, όποιο αποτέλεσμα κι αν φέραμε ζώντας μαζί τους.
Όπως είναι κατανοητό λοιπόν, με την δική τους συμμετοχή ζούμε την προσωπική μας ζωή και με κανένα τρόπο δεν μπορούμε να εξαλείψουμε τους λογισμούς που μας παρουσιάζονται, όσο κι αν το προσπαθούμε, αφού χωρίς αυτούς καμιά ενέργεια δεν θα μπορούσαμε να επιλέξουμε.
Για την δική μας βοήθεια υπάρχουν οι λογισμοί μέσα μας δηλαδή και με πληθώρα επιλογών μας προσφέρονται, ώστε να εξασφαλίζεται και η ελευθερία της επιλογής τους από εμάς τους χρήστες τους.
Ότι κι αν κάνουμε δηλαδή στην ζωή μας χρησιμοποιώντας τις υποδείξεις των λογισμών που εμείς διαλέξαμε να ακολουθήσουμε, αυτό ακριβώς είμαστε και καθόλου δεν ευθύνονται αυτοί, για όσα μας προκύπτουν ως αποτέλεσμα των ενεργειών μας, αφού δική μας είναι η ευθύνη της επιλογής τους, όπως δική μας είναι και η ευθύνη της επεξεργασίας τους.
Εμείς εν ολίγοις έχουμε υποχρέωση να ξέρουμε, ποιόν από τους λογισμούς που ελεύθερα τριγυρίζουν μέσα στο μυαλό μας πρέπει να ακολουθήσουμε, όπως και ποιόν να απορρίψουμε ως ακατάλληλο γι’ αυτόν τον σκοπό.
Ένα τόσο σοβαρό και καθοριστικό για την ζωή μας θέμα λοιπόν, όπως είναι αυτό των λογισμών, δεν έπρεπε δηλαδή να το σπουδάζουμε από μικροί κι από το νηπιαγωγείο ακόμη μάλιστα; Δυστυχώς για όλους μας όμως, τίποτε δεν σπουδάζουμε γι’ αυτούς.
Για ένα σορό άλλα και κατά κάποιον τρόπο δευτερεύοντα ως προς την κατεύθυνση της πορείας που πρέπει να πάρει η ανθρώπινη διαμόρφωσή μας, πολλά μας λένε συνεχώς κι από την παιδική μας ηλικία μάλιστα φροντίζουν κάποιο κύκλοι να τα εμπεδώσουμε.
Μας διδάσκουν για παράδειγμα, πως και για ποιο λόγο πρέπει να επιλέξουμε από μικροί την σεξουαλική μας προτίμηση, αλλά δεν μας λέει κανείς τίποτε, για το πως πρέπει να χειριζόμαστε τους λογισμούς μας.
Όχι μόνον δεν μας λένε τίποτε γι’ αυτούς, αλλά ούτε καν την ύπαρξή τους μας θυμίζουν, λες και καθόλου δεν επηρεάζουν την ψυχική μας όπως και την διανοητική μας κατάσταση.
Κι αφού δεν κάνουν κάτι τέτοιο αυτοί που όλα τα κατευθύνουν κατά πως τους βολεύει, θα μας έστελναν άραγε ποτέ, σ’ αυτούς που πράγματι μπορούν και ξέρουν πως να μας δείξουν να επιλέγουμε ανάμεσα από πολλούς λογισμούς, αυτούς που σίγουρα θα εξασφάλιζαν την ανθρώπινη ολοκλήρωσή μας;
Αν μελετήσατε προσεκτικά και την συμπεριφορά της οικογένειας που σας ανάφερα στα προηγούμενα, πολύ καθαρά θα δείτε, ότι όλα όσα έκαναν στην προσωπική τους ζωή, ήταν αποτέλεσμα των λανθασμένων επιλογών τους.
Ακολουθώντας ανεπεξέργαστα δηλαδή τους λογισμούς που τους παρουσιάστηκαν έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Αν έκαναν μια σωστή επιλογή και χωρίς την συμμέτοχή του εγωισμού βέβαια, όλα θα ήταν τελείως διαφορετικά γι’ αυτούς.
Όπως αποδείχτηκε όμως, δεν ήξεραν ότι έπρεπε να κάνουν κάτι τέτοιο, ή δεν ήξεραν ότι μπορούσαν να καταφύγουν σε κάποιον από τους ειδικούς πατέρες της εκκλησίας μας κι από αυτούς να ζητούσαν την βοήθεια που χρειαζόταν, αν βέβαια δεν ήθελαν να κάνουν λάθη.
Αν μπορούσαν από μόνοι τους να επιλέξουν ποιο εποικοδομητικούς λογισμούς για όλους, πάλι θα ήτα και πολύ διαφορετικό μάλιστα το αποτέλεσμα των ενεργειών τους και κανέναν μαζί με τον εαυτό τους δεν θα έβλαπταν.
Να όμως που τους ήταν ποιο εύκολο και ποιο αρεστό για το πρόγραμμά τους, να κάνουν ότι θέλησαν κι ότι τους βόλευε καλύτερα τότε και αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα που θα τους πρόκυπτε, συνέχισαν να εφαρμόζουν ενεργά της επιλογές τους, θυμίζοντας ζωώδη συμπεριφορά κι όχι ανθρώπινη.
Το λέω αυτό, γιατί και τα ζώα έχουν λογισμούς και με βάσει των επιλογών τους πορεύονται κι αυτά στην πρόσκαιρη ζωή τους. Από κανέναν όμως δεν έχουν δεχθεί την υποχρέωση να επιλέγουν τους λογισμούς που να τους διαμορφώνουν διανοητικά, λόγω του ότι δεν θα ζήσουν μετά τον θάνατό τους, οπότε και κανείς δεν θα τους ρωτήσει πως συμπεριφέρθηκαν όσο ζούσαν και πως διαμορφώθηκαν στο χρονικό διάστημα της ζωής τους.
Αυτός είναι κι ο λόγος άλλωστε, που κάνουν ότι θέλουν ακολουθώντας τους λογισμούς τους και κανένας δεν μπορεί να κατηγορήσει την ζωώδη συμπεριφορά τους, ή της ζωώδεις επιλογές τους αν θέλετε.
Εμείς όμως θα ζήσουμε και μετέπειτα από τον θάνατό μας και μάλιστα διά παντός. Θα ζήσουμε όμως ως άυλε υπάρξεις και μόνον η ψυχή μας θα ζει. Αυτή όμως θα πρέπει να έχει τα ανάλογα δεδομένα μαζί της όταν φτάσει στον προορισμό της.
Αν δε και δεν τα έχει και πάει κάπου με τα τσαρούχια όπως λέμε, θέλει δεν θέλει θα υποφέρει. Της αρέσει δεν της αρέσει δηλαδή εκεί που θα βρεθεί, έτσι όπως φτάσει θα ζει. Και θα ζει δια παντός με ότι διανοητικό πήρε μαζί της φεύγοντας από αυτήν την ζωή και καμιά ανατροπή δεν θα μπορέσει να προκαλέσει στον εαυτό της.
Και το χειρότερο μάλιστα είναι, ότι κανείς δεν θα μπορέσει να την βοηθήσει όσο κι αν το θέλει, αφού οι μεταξύ τους αποστάσεις είναι ανυπολόγιστες, σύμφωνα πάντα με τις σχετικές αναφορές του ευαγγελίου.
Εδώ που τα λέμε όμως, ούτε και σε έναν απλό γάμο δεν σκεφτόμαστε να πάμε με τα τσαρούχια. Για να γίνουμε αρεστοί μάλιστα σε όσους θα παραβρεθούν μαζί μας εκεί, τα καλύτερα ρούχα που έχουμε φοράμε.
Κανείς δηλαδή δεν μπορεί να πείσει τον εαυτό του, ότι θα ήταν ποτέ φρόνιμο να φορέσει παλιόρουχα σε γάμο, όσο κι αν επιμένει να του το προτείνει αυτό κάποιος από τους λογισμός που τον συνοδεύουν.
Είναι να απορεί λοιπόν κανείς μ’ εμάς τους ανθρώπους, πώς καταφέρνουμε να πείσουμε τον εαυτό μας, ότι θα γίνουμε αποδεκτοί στον παράδεισο, κάνοντας ότι μας καπνίσει, ότι μας βολεύει, και προπαντός, ακολουθώντας ηλίθιους λογισμούς που κάποιο καλοθελητές μας υπέδειξαν και πολύ πρόχειρα εμείς τους δεχθήκαμε.
Πείσαμε τον εαυτό μας δηλαδή, ότι όπως κι αν έχουμε διαμορφωθεί θα γίνουμε αποδεκτοί, έστω κι αν παρουσιαστούμε εκεί με τα τσαρούχια της συμπεριφοράς μας και την ενδυμασία της αδιαφορίας μας προς όλους και προς όλα.
Κι όχι μόνον αυτό κάναμε, γιατί πιστέψαμε πολύ εύκολα, ότι εκεί που θα πάμε, θα μας περιμένουν πολλές παρθένες και πολλά αγοράκια προς τέρψη των σεξουαλικών μας ορέξεων, έστω κι αν είναι απολύτως βέβαιο, ότι δεν θα έχουμε σώμα για τέτοιου είδους εκδηλώσεις.
Αυτό ιδικά, μια τεράστια πλάνη είναι πρέπει να πούμε, την οποία μας πρότεινε ως ενδεχόμενο ύπαρξης ο πονηρός κι εμείς απρόσεκτα την δεχθήκαμε, για να μην πούμε ότι σαν τρελοί την ακολουθήσαμε, υπακούοντας σε κάποιον επίσης τρελό που την πρότεινε για τους δικούς του λόγους.
Από τότε που έγινε αυτό όμως, ο άνθρωπος επιμένει να ζει σαν ζώο. Χωρίς υποχρεώσεις προς την διαμόρφωσή του δηλαδή, αφού όπως λένε και πολλοί θυμόσοφοι, εδώ είναι ο παράδεισος, εδώ είναι και η κόλαση κι έτσι, τίποτε δεν μας υποχρεώνει να διαμορφωθούμε κατάλληλα για την επόμενη και δια παντός ζωή, αφού ούτως ή άλλως δεν υπάρχει.
Ακόμη και την επόμενη και δια παντός ζωή δηλαδή σκεφτήκαμε να καταργήσουμε, προκειμένου να συμπεριφερόμαστε όπως μας αρέσει κι όπως μας βολεύει προς τους ανθρώπους τα ζώα και τα πράγματα.
Η αλήθεια όμως είναι ότι η επόμενη κι όντως ζωή υπάρχει κι ότι εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε ζώα ώστε να συμπεριφερόμαστε κατά πως μας βολεύει. Αντιθέτως, έχουμε υποχρέωση να επεξεργαστούμε τον εαυτό μας και να το κάνουμε με την χρήση των ωφέλιμων γι’ αυτόν τον σκοπό λογισμών.
Αν μπούμε σ’ αυτήν την διαδικασία όλοι μαζί κι από το σχολείο ακόμη μάθουμε επιτέλους να τους επεξεργαζόμαστε εις όφελος όλων μας, τότε θέλοντας και μη θα εξαφανιστεί ο εγωισμός από μέσα μας, αφού αυτός επί της ουσίας μας υποκινεί να υπάρχουμε ανεξέλεγκτοι, ώστε με την ησυχία του να μας οδηγεί προς τον χαμό μας, όπως μανιωδώς κι αυτός το επιδιώκει.
Αυτό κινδυνεύουμε να πάθουμε δηλαδή όταν αγνοούμε τους λογισμούς κι αφού τους αφήνουμε να αλωνίζουν μέσα μας εις τέρψη του εγωισμού με την ανοχή μας, ή και την αδιαφορία μας, χαζός είναι αυτός να μας φανερώσει, ότι αυτόν επί της ουσίας οφείλουμε να διώξουμε από μέσα μας;
Κι επειδή από άγνοια για όλα αυτά που πράγματι συμβαίνουν, νομίζουμε ότι όσα γυρίζουν, ή διενεργούνται μέσα στο μυαλό μας είναι μόνον δικά μας επιτεύγματα, επιτρέπουμε τον εγωισμό να μας πείθει να τα εφαρμόζουμε πρόχειρα, όπως και να τα υποστηρίζουμε με φανατισμό στην συνέχεια, ώστε ποτέ να μην μπορέσουμε να στραφούμε εναντίον του.
Δείτε για παράδειγμα τους μουσουλμάνους αδελφούς μας, οι οποίοι δεν διστάζουν να σκοτώσουν άνθρωπο ειδικά, ακολουθώντας την τρελή εντολή αυτού που τους είπε, ότι αν σκοτώσεις αλλόθρησκο, θα πας στον παράδεισο.
Και δεν θα πάτε εκεί με άδεια χέρια τους είπε, γιατί θα σας συνοδεύει η εντολή του τρελού προφήτη, που όπως λέει ως τέτοιος, θα υποχρεώνει τους πάντες εκεί, ώστε να τους δώσουν τις παρθένες και τα αγοράκια, όπως και τα πιλάφια που τους αναλογούν, ως ανταμοιβή για όλα τα εγκλήματα που διαπράξουν στην πρόχειρη ζωή τους.
Δεν χρειάζεται να το επεκτείνω και περισσότερο αυτό, γιατί δεν θέλω να θίξω την ελευθερία των ανθρώπων να πιστεύουν ότι θέλουν, όπως και να κάνουν ότι θέλουν ως ελεύθερες οντότητες. Έχω όμως την υποχρέωση να τους θυμίσω ως συνάνθρωπός τους, αλλά κι ως συναγωνιστής τους σ’ αυτήν την ζωή, ότι από κοινού μόνον μπορούμε να διεκδικήσουμε μια σίγουρη θέση στον παράδεισο κι ότι βοηθώντας ο ένας τον άλλον θα φτάσουμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.
Εγώ ως Ορθόδοξος Χριστιανός δηλαδή, δεν έχω το δικαίωμα να πω κάποιον ούτε κουρελή υποτιμητικά. Αν το κάνω για κάποιον λόγο ξεφεύγοντας από τις υποχρεώσεις μου, κινδυνεύω από τον διαπαντός αποκλεισμό του παραδείσου.
Εσύ δηλαδή, πως δέχεσαι τόσο εύκολα με το μυαλό σου, ότι αν σκοτώσεις κάποιον αλλόθρησκο, θα τύχεις από τον ίδιο Θεό ευνοϊκή μεταχείριση; Ένας είναι ο Θεός λέτε και αλήθεια είναι, γιατί δεν υπάρχει άλλος. Αν κάνει όμως κάτι τέτοιο σ’ εσένα που σκοτώνεις άνθρωπο, δεν αδικεί εμένα, που δεν με δέχεται στον χώρο του, γιατί είπα σε κάποιον έστω και μέσα στον θυμό μου κουρελή;
Δεν είναι όμως άδικος ο Θεός. Οπότε; Μάλλον επικίνδυνο λογισμό έχετε δεχθεί και με φανατισμό τον ακολουθείτε χωρίς να εξετάζετε την λογική του ύπαρξη. Αν υπολογίσετε τώρα, ότι και η αιτία της απομάκρυνσης μας από τα δεδομένα του Θεού, εξαιτίας κάποιου πρόχειρου λογισμού έγινε κι από τον πρώτο των αγγέλων μάλιστα επιλέχτηκε, τότε από μόνοι σας θα πείτε ότι πράγματι είναι πολύ σοφό να επιδιώκουμε την επεξεργασία των λογισμών που μας έρχονται, όσο κι αν εξακολουθούν να παραμένουν στο διηνεκές, ως η δύναμή μας, όπως και η αδυναμία μας ταυτόχρονα.
Εντρυφώντας στην ιστορία τους, θα δείτε πολύ καθαρά, ότι για έναν και μόνον λογισμό που τους υπέδειξε ο πρώτος των εγωιστών να δεχθούν πολύ πρόχειρα και οι πρωτόπλαστοι στην συνέχεια προκάλεσαν την αυτόματη και οικειοθελή απομάκρυνσής τους από τους Θεϊκούς κόλπους.
Κι αυτήν την απομάκρυνση, δεν την προκάλεσαν μόνον για τον εαυτό τους, αφού και σ’ εμάς τους μεταγενέστερους μετέφεραν τις ίδιες ακριβώς επιπτώσεις, από την δική τους αδυναμία να δεχθούν ότι έκαναν λάθος.
Αν υπήρχε μεταμέλεια από μέρους τους και σίγουρα καταλάβαιναν ότι λάθος έκαναν, τότε θα ζητούσαν συγγνώμη από τον δημιουργό τους κι όλα θα επανερχόταν στα πρότερα. Κατάλαβαν βέβαια το λάθος τους αλλά από εγωισμό κυριευμένοι πλέον, δεν ήθελαν να το παραδεχθούν, γι’ αυτό κι ακόμη παιδευόμαστε όλοι μαζί εμείς οι μεταγενέστεροι.
Μιχάλης Αλταλίκης
