Με το που πήγαμε λοιπόν στο σπίτι μας, έπεσα αμέσως και με τα μούτρα μάλιστα στην δουλειά θα έλεγα. Και για να τύχω βοηθείας στο πρόγραμμα αποκατάστασης της γυναίκας μου, όσο ήταν δυνατόν κι αυτό από τους φίλους και τους συγγενείς μας, τους έβαλα για τρίτη φορά στο πρόγραμμα, το οποίο βέβαια, με την θέλησή μου επιχειρούσα να ολοκληρώσω.
Τα τρία μας παιδιά, τα έστειλα στις αδελφές μου να τα φροντίζουν, αλλά και να κάνουν μαζί τους διακοπές αφού διανύαμε τον Ιούλιο πια εκείνης της χρονιάς. Συν τοις άλλοις, δεν ήθελα να βρίσκονται στο σπίτι αυτά και να βλέπουν την μητέρα τους να συμμετέχει με πολύ κόπο και πίεση, αλλά και χωρίς την θέληση της στην δύσκολη αποκατάστασή της.
Στην μητέρα μου πάλι, ανέθεσα την φροντίδα να μας μαγειρεύει, αλλά και να με βοηθά στις βιολογικές ανάγκες της γυναίκας μου, ενώ από την πεθερά μου ζήτησα να μην συμμετέχει πουθενά, γιατί αυτή έκλαιγε συνεχώς κι αυτό, πουθενά δεν μας βοηθούσε.
Από αυτά τα λίγα που σας αναφέρω κι εσείς μπορείτε να καταλάβετε τώρα, ότι εκείνο το διάστημα, δεν θύμιζε τίποτε η γυναίκα μου από την προηγούμενή της ύπαρξη κι αυτός ήταν ο λόγος που η μητέρα της δυσκολευόταν να αποδεχθεί με κατανόηση την νέα της κατάσταση.
Την οποία βέβαια, εγώ έπρεπε να επαναφέρω στα πρότερα κι όπως είναι κατανοητό κι αυτό, χρειαζόμουν την βοήθεια όλων όσων μπορούσαν να με συμπαρασταθούν, σ’ εκείνο το τόσο λεπτό, όσο και πολύ εξειδικευμένο πρόγραμμα ανθρώπινης, ψυχοσωματικής και διανοητικής αποκατάστασης, του παιδιού που έπρεπε με κάθε θεμιτό τρόπο να μεγαλώσω ταχύρυθμα, αλλά και σωστά.
Από τις φίλες της γυναίκας μου όμως, όπως κι από τις συγγενείς μας εξ αυτών, ζήτησα πάρα πολλά τότε, τις οποίες κι έβαλα να συμμετέχουν εναλλάξ στο πρόγραμμα της πρωινής και της απογευματινής γυμναστικής που οργάνωσα. Συμμετείχαν ενεργά κι αυτές δηλαδή στην γυμναστική που τις επέβαλα να κάνουν, προκειμένου να παρακινούν την γυναίκα μου να τις ακολουθεί, αφού αυτή ήταν εντελώς αρνητική.
Από τους υπόλοιπους δε εκ των συγγενών μας, οι οποίοι με την θέλησή τους βέβαια δέχτηκαν να με βοηθήσουν, ζήτησα να μας κάνουν βραδινές επισκέψεις, έτσι ώστε, με την φασαρία που κατ’ ανάγκη πια προκαλούσαν λόγω του αριθμού τους, να κρατούν με το ζόρι όρθια και ξυπνητή την γυναίκα μου μέχρι και της δέκα το βράδυ.
Αυτό πάλι, το έκαναν έτσι κι όπως ακριβώς μου το ζήτησε ο διευθυντής του νοσοκομείου, αφού όπως σας ανάφερα, αυτή μονίμως ήθελε να ξαπλώνει. Κι όχι μόνον να ξαπλώνει ήθελε, αλλά και να κοιμάται ήθελε, ακόμη και στην καρέκλα που καθόταν, όταν την αφήναμε έστω και για λίγο να ξεκουραστεί..
Στον εαυτό μου βέβαια, όπως ήταν απαραίτητο κι αυτό, επέβαλα να της κάνει συνεχώς παθητική γυμναστική κατ’ αρχήν, πότε στο κρεβάτι και πότε στην καρέκλα που καθόταν, με την συμμετοχή τριών μήλων στο κάθε πόδι δεμένα με μια πετσέτα όπως σκέφτηκα, προκειμένου να γυμνάζετε με κάποια δυσκολία βάρους στα πόδια της, όταν άρχισε να τα κουνά μόνη της πια.
Τα ίδια μήλα είχα δεμένα στα πόδια της κι όταν την έβαζα να βαδίζει, ή να κάνει γυμναστική μαζί με τις φίλες της και να τα σηκώνει, όπως αν θα έπρεπε να ανέβει σε σκαλοπάτια. Με το ζόρι στην αρχή, αλά στο τέλος αρχίσει και να περπατά με την θέληση της.
Επειδή όμως το δικό μου πρόγραμμα ήταν αρκετά βεβαρυμμένο, ζήτησα από την εταιρία που εργαζόμουν να μου δώσει ένα μήνα άδεια, προκειμένου να αφιερωθώ αναπόσπαστος στον σκοπό μου, έτσι ώστε να πετύχω τουλάχιστον δύο πράγματα.
Να αναγκάσω δηλαδή πρώτα το σώμα της γυναίκας μου να γυμναστεί καλά κι αφού θα ήταν αρκετά γυμνασμένο αυτό, να μπορούσε μέσω αυτού να οδηγηθεί μόνη της μέχρι την τουαλέτα τουλάχιστον όταν θα το ήθελε. Και δεύτερον, να μάθει και πάλι μέσω της γυμναστικής να περπατά μόνη της και χωρείς την βοήθεια του Π που διαθέταμε στο σπίτι, μέχρι να αποκτήσει τελικά και την πολυπόθητη αυτονομία που επιδίωκα.
Οργάνωσα τα πάντα λοιπόν κι αφού έκανα σκληρή γυμναστική στα πόδια της γυναίκας μου, πότε στο κρεβάτι και πότε σε όρθια στάση στο σαλόνι μας, έφερα τελικά καλά αποτελέσματα κατά την εκτίμησή μου. Δεν σας κρύβω όμως ότι φοβήθηκα, μη τυχόν και δεν θα κατάφερνα να της δώσω τα απαραίτητα προκειμένου να ορθοποδήσει με όλη την σημασία της λέξης, γι’ αυτό και ζήτησα πάλι την βοήθεια του χειρούργου κι όπως καταλαβαίνετε, τον παρακάλεσα από τηλεφώνου να μας επισκεφτεί στο σπίτι, προκειμένου να δει κι αυτός την πορεία της γυναίκας μου, αλλά και να συμβουλέψει εμένα κατά δεύτερο λόγο, αφού ήδη είχα κάνει μιας εβδομάδας προσπάθειες.
Τριάντα Ιουλίου είναι σήμερα, έλεγε αυτός ψύχραιμα. Από τις πρώτης Αυγούστου όμως, εγώ θα πάω διακοπές και θα επιστρέψω στις δεκαπέντε. Μέχρι τότε όμως, θέλω να κάνεις εσύ ότι είναι δυνατόν, ώστε, όταν επιστρέψω, να μου φέρεις την γυναίκα σου περπατώντας στο γραφείο μου, το οποίο είναι στην περιοχή σου όπως ξέρεις και απέχει οκτακόσια μέτρα περίπου από το σπίτι σου.
Δεν θέλω βέβαια να μου την φέρεις με το αυτοκίνητο σου εκεί, αλλά με τα πόδια. Κι αν αυτή μέχρι τότε, δεν μάθει να περπατά, τότε να μην μου την φέρεις καθόλου. Επειδή όμως εγώ ξέρω ότι εσύ θα προσπαθήσεις να πετύχεις αυτό που σου ζητώ, δεν έχω παρά να σε διαβεβαιώσω, ότι θα τα καταφέρεις. Μην ανησυχείς λοιπόν για το αποτέλεσμα κι εγώ θα σε περιμένω όταν επιστρέψω στις δεκαέξι Αυγούστου όπως σου είπα.
Αυτά μου είπε ο χειρούργος κι έκλεισε την γραμμή κι εγώ κατάλαβα από τα συμφραζόμενα του, ότι σε δεκαπέντε μέρες, έπρεπε να αναγκάσω την γυναίκα μου να μάθει να περπατά μόνη της και να μπορεί να κάνει μάλιστα μια απόσταση οκτακοσίων μέτρων, την στιγμή που αυτή δεν ήθελε ούτε και να σκεφτεί να σηκωθεί ακόμη με την θέληση της από το κρεβάτι.
Παρ’ όλα αυτά όμως, με πολύ προσωπική δουλειά και με την βοήθεια των όσων είχα συμπεριλάβει στο πρόγραμμά μας, όχι μόνον την σήκωσα όρθια, αλλά και την ανάγκασα να περπατά μόνη της πια και χωρίς την βοήθεια του Π. Κι αφού έκανα το σπίτι μου κέντρο διερχομένων και κάθε βράδυ και για δέκα πέντε μέρες είχαμε βεγγέρες, προκειμένου να κρατάμε την γυναίκα μου όρθια και ξυπνητή κι αφού την γύμνασα αρκετά, άρχισα να την βγάζω σιγά, σιγά να περπατά και στον δρόμο.
Μικρές αποστάσεις στην αρχή και πάντα με την συνοδεία της μητέρας μου, η οποία ακολουθούσε πίσω μας με μια καρέκλα στα χέρια, με σκοπό να κάθετε για λίγο η γυναίκα μου όταν κουραζόταν. Έτσι γυμναζόμενη λοιπόν αυτή, αλλά και με την πίεση που σας ανάφερα, φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε σε λίγες μέρες, αποστάσεις πάνω από τα πεντακόσια μέτρα. Και λίγο πριν φτάσουμε στην προσδιορισμένη ημερομηνία, μπορούσε πλέον να ξεπερνά το χιλιόμετρο περπατώντας στον δρόμο, όπως και να κινείται μέσα στο σπίτι εντελώς μόνη της πια.
Κατάφερε δε να σηκώνεται από μόνη της από το κρεβάτι και να πηγαίνει επίσης από μόνη της πλέον στην τουαλέτα για τις φυσικές της ανάγκες. Για να φτάσει όμως αυτή σ’ αυτό το σημείο, εξυπακούεται ότι εγώ την κούραζα πολύ και αλύπητα μάλιστα, αφού αυτές ήταν οι οδηγίες που είχα από το νοσοκομείο, πράγμα βέβαια που δεν μπορούσε να δεχτεί η πεθερά μου, γι’ αυτό και μου πρόσθετε δυσκολίες από εκεί που δεν το περίμενα.
Όταν δηλαδή και για κάποιο λόγο έλειπα εγώ από το σπίτι έστω και για λίγο, έβαζε αυτή την γυναίκα μου να ξαπλώνει, προκειμένου να την ξεκουράσει όπως έλεγε, γιατί την λυπόταν βλέποντας την να βρίσκετε συνεχώς απασχολημένη σε κάποια προγραμματισμένη άλλωστε σωματική άσκηση.
Αυτό όμως, με ανάγκασε στο τέλος να της απαγορεύσω την είσοδο στο σπίτι μας, αφού με κανέναν τρόπο δεν ήθελε να δεχθεί ότι όσα εφάρμοζα εγώ τότε, ήταν για το καλό και μόνον της γυναίκας μου, αφού μέσα σε ένα χρόνο μόνον έπρεπε να αποκτήσει αυτή υπόσταση ενήλικα ανθρώπου και μάλιστα να είναι σε τέτοια κατάσταση, που να της επιτρέπει να έχει όχι μόνον ποιοτική, αλλά και φυσιολογική ζωή και προπαντός, να είναι η ζωή της τέτοια, που να μην παρουσιάζει καμιά διαφορά, ζώντας ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους.
Πέρασαν οι μέρες όμως κι όπως μας είπε να κάνουμε ο χειρούργος, τον επισκεφτήκαμε βέβαια, αλλά περπατώντας και χωρείς την παρουσία της μητέρας μου, όπως και χωρείς την ανάγκη της καρέκλας, αφού μπορούσε πλέον να κάνει τέτοιες αποστάσεις με τα πόδια η γυναίκα μου, δεδομένου ότι είχε γυμναστεί αρκούντως καλά.
Όταν μας είδε μπροστά του αυτός, πετάχτηκε όρθιος από την καρέκλα που καθόταν και δεν μπορούσε να κρύψει την χαρά του για το αποτέλεσμα των κόπων μας. Μπράβο έλεγε στην γυναίκα μου. Μέσα σε λίγες μέρες κατάφερες να σηκωθείς επιτέλους όρθια και να είσαι τώρα εδώ μπροστά μου και τόσο μακριά από το σπίτι σου.
Την εξέτασε για αρκετή ώρα στην συνέχεια κι αφού έμεινε αρκετά ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, έλεγε και σε μένα απολογούμενος. Ψέματα σου είπα. Δεν έφυγα για διακοπές όπως σου άφησα να πιστέψεις. Ήμουν εδώ και σας έβλεπα τα απογεύματα όταν περπατούσατε στους δρόμους. Κρυβόμουν όμως και δεν ήθελα να με δεις, γιατί δεν ήθελα να χάσεις το θάρρος που έπρεπε να έχεις, προκειμένου να ανταπεξέλθεις με επιτυχία την ευθύνη που ανέλαβες.
Γιατρέ, του έλεγα κι εγώ με την σειρά μου. Όπως σας το υποσχέθηκα, πασχίζω πολύ για την επαναφορά των σωματικών της προβλημάτων κι αυτό όντως φαίνεται. Με την διανοητική της όμως κατάσταση τι θα κάνω;
Μπορεί βέβαια και σηκώνεται μόνη της από το κρεβάτι της και πηγαίνει μόνη στην τουαλέτα, αν και διακριτικά πότε εγώ και πότε η μητέρα μου ήμαστε πάντα πίσω της, αλλά δεν ορίζει τίποτε ακόμη διανοητικά.
Εξακολουθεί δηλαδή να μου ζητά, ώστε να την πάω στο νοσοκομείο κι εκεί όπου ήμασταν πρώτα. Δεν ξέρει δηλαδή ότι εδώ που μένει είναι το σπίτι της κι ότι αυτό πλέον θα έπρεπε να αναπολεί, αντί το νοσοκομείο. Αυτή όμως συνεχώς το ίδιο μου λέει. Πότε θα πάμε εκεί που ήμασταν πρώτα;
Εκτός αυτού, δεν αναζητά καθόλου τα παιδιά της και δεν ξέρει να κάνει καμιά δουλειά στο σπίτι της. Κι από όσα επισταμένως την παρατηρώ, ούτε που ξέρει τι είναι αυτό που έπρεπε να θέλει, ή να μην θέλει. Πως θα ξεπεράσω αυτό το τόσο σοβαρό πρόβλημα;
Αυτό αγαπητέ μου είναι δύσκολο και δεν ξέρω αν ποτέ, πως και κατά πόσο θα μπορέσεις να το ξεπεράσεις. Για την ώρα πάντως, θα πρέπει να είσαι ευχαριστημένος, γιατί και το ότι σηκώθηκε σήμερα και περπατά δεν είναι καθόλου λίγο, αν βάλεις με το μυαλό σου ότι σε διαφορετική περίπτωση θα την είχες δια παντός ξαπλωμένη. Και τότε; Τι θα έκανες; Δέξου λοιπόν και με ευχαρίστηση μάλιστα αυτό που μέχρι στιγμής έχεις και παρακάλεσε τον Θεό για τα υπόλοιπα. Δούλεψε επ’ αυτού και που ξέρεις; Μπορεί και να το πετύχεις.
Αυτά μου είπε ο κύριος Σακελαρίου και μου έδωσε νέο ραντεβού, για το επόμενο τρίμηνο όμως, προκειμένου να δούμε τα αποτελέσματα της δικής μου, αλλά και της γυναικός μου την προσπάθεια, εφόσον όπως το τόνιζε, δεν είχαμε τίποτε που να εμποδίζει την προσπάθειά μας.
Δέχτηκα το ραντεβού του βέβαια κι αφού χαιρετήσαμε τον γιατρό μας, επιστρέψαμε στο σπίτι καθώς έπρεπε, αν κι εγώ είχα μεγάλη αγωνία πλέον για το αποτέλεσμα των ενεργειών που έπρεπε να βρω, προκειμένου να εκγυμνάσω την διανοητική κατάσταση της γυναίκας μου, η οποία ομολογουμένως βρισκόταν σε νηπιακή κατάσταση.
Κι αφού όπως μου είπε, ούτε ο γιατρός ήξερε να μου υποδείξει κάτι σχετικό να κάνω, απορούσα λοιπόν, που θα μπορούσα να απευθυνθώ αναζητώντας βοήθεια επί του θέματος και τι θα μπορούσα να φανταστώ εγώ, ώστε εφαρμόζοντάς το, να φέρω σύντομα το αποτέλεσμα που ήθελα.
Και για να σας δείξω τώρα, από ποιο σημείο της διανοητικής της κατάστασης έπρεπε να ξεκινήσω, επανατοποθετώντας νέα διαδικασία συγκρότησης μυαλού, επεξεργασίας δεδομένων και εφαρμογή αυτών στις καθημερινές της ανάγκες, σας αναφέρω ότι, όταν για κάποιο λόγο βρισκόμασταν στον δρόμο και κάτω από το σπίτι μας για παράδειγμα, δεν ήξερε η γυναίκα μου να μου πει, αν έπρεπε να πάμε πάνω, ή δεξιά, ή αριστερά, προκειμένου να βρούμε την είσοδο της πολυκατοικίας μας, ή την πόρτα του διαμερίσματός μας, αφού αγνοούσε τα πάντα. Δεν ήξερε δηλαδή να μου πει τι ήταν το σπίτι, πού ήταν, όπως και τί θα κάναμε σ’ αυτό αν για κάποιο λόγο πηγαίναμε.
Μπροστά δε σ’ αυτά τα δύσκολα ερωτήματα ευρισκόμενη, καθόλου δεν δίσταζε να μου πει, ότι ήταν καλύτερα να πηγαίναμε εκεί που ήμασταν πρώτα και όλοι μας γνώριζαν. Δεν ήξερε δηλαδή, ούτε και τι έπρεπε να κάνει σας άνθρωπος.
Μιχάλης Αλταλίκης
