Συνεχίζοντας ο χειρούργος τον λόγο του, συμπλήρωσε μαζί με τα άλλα και τα παρακάτω.
-Καλά είμαστε λοιπόν και πολύ ευχαριστημένοι μάλιστα είμαστε από τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα. Παρόλα αυτά όμως, έχουμε να ξεπεράσουμε κι έναν ακόμη σκόπελο εντός των ημερών.
Αν τον περάσουμε κι αυτόν ευνοϊκά για όλους μας, τότε, στο τέλος της εβδομάδας θα φύγουμε από την εντατική και θα μπούμε στην τακτική παρακολούθηση και σε θάλαμο της νευρολογικής κλινικής πια. Εκεί βέβαια, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε άλλα μεν, αλλά ποιο εύκολα από αυτά που μέχρι στιγμής αντιμετωπίζουμε εδώ. Εσύ πάντως να είσαι εδώ, και να ελπίζεις ότι όλα θα πάν καλά. Υπομονή λοιπόν.
Αυτά μου είπε ο γιατρός κι αφού χαιρετηθήκαμε, έφευγε χαρούμενος αυτός για τις υπόλοιπες υποχρεώσεις του, ενώ εγώ άρχισα να ανησυχώ και πάλι, για όσα άκουσα να μου λέει περί ενός ακόμη σκοπέλου, τον οποίο όπως είπε, έπρεπε να ξεπεράσουμε και μάλιστα ευνοϊκά για όλους μας.
Αυτό σκεπτόμενος, έψαχνα τον προϊστάμενο γιατρό της εντατικής στην συνέχεια, ώστε να μάθω από αυτόν τουλάχιστον, τι ήταν αυτό που περίμενε να αντιμετωπίσει ο χειρούργος, αλλά δεν μπορούσα να τον βρω ελεύθερο από υποχρεώσεις.
Αυτός ήταν κι ο λόγος άλλωστε, που εκείνο το Σαββατοκύριακο, το πέρασα με πολύ αγωνία. Εγκαταστάθηκα ωστόσο πάνω σ’ εκείνες τις τρεις διαθέσιμες καρέκλες κι όπως έπρεπε, ρούπι δεν κουνήθηκα από εκεί, μη τυχόν και μου προέκυπτε κάτι νεότερο κι εγώ να απουσίαζα.
Το ίδιο μ’ εμένα βέβαια έκανε και η μητέρα μου, η οποία όπως σας είπα, κουραζόταν διπλάσια, λόγο της ηλικίας της, αλλά και των προβλημάτων υγείας που την ταλαιπωρούσαν. Οι συγγενείς και οι φίλοι μας βέβαια, έκαναν παρέλαση μπροστά μας εκείνη την ημέρα, έχοντας στην πρόθεσή τους να μας συμπαρασταθούν. Αλλά κι εγώ, σε ησυχία δεν άφηνα τον πνευματικό μου, όπως και τους μοναχούς της μονής τους άλλωστε στο Άγιο Όρος.
Κάθε τόσο λοιπόν τους ενημέρωνα από το τηλέφωνο του διαδρόμου της εντατικής, για όσα έβλεπα να γίνονται εκεί, ή άκουγα να λέγονται από τους γιατρούς της κι έτσι, είχα κι εγώ ένα στήριγμα, αφού πολύ λογικά το χρειαζόμουν.
Και η Κυριακή που ακλούθησε, κάπως έτσι πέρασε βέβαια, αλλά μόλις ξημέρωσε η Δευτέρα, βρήκα επιτέλους τον προϊστάμενο γιατρό της εντατικής ελεύθερο, οπότε, ανήσυχος πια τον ρωτούσα να μου πει, τί ακριβώς ευνοούσε ο χειρούργος, όταν έλεγε αναφερόμενος σε κάποιον νέο σκόπελο που έπρεπε να περάσουμε ευνοϊκά.
Σεβόμενος την αγωνία μου αυτός, έλεγε όσο ποιο κατατοπιστικά μπορούσε.
-Ο εγκέφαλος που έχει υποστεί ότι και της γυναίκα σου, αντιδρά κατά κάποιο τρόπο, την πέμπτη ημέρα μετά από την επέμβαση που δέχεται, κάνοντας μια εσωτερική κίνηση, με σκοπό να απαλλαγεί από τα υπολείμματα των αιμάτων που έχουν μείνει στις πτυχές του.
Αν λοιπόν κάνει αυτήν την πιθανή εσωτερική κίνηση, τότε η γυναίκα σου θα πεθαίνει ξανά ακαριαία. Το ενδεχόμενο να κάνει ο εγκέφαλος της γυναίκας σου αυτήν την κίνηση βέβαια, δεν είναι σίγουρο. Απλώς, η πείρα μας είναι αυτή που μας υποχρεώνει να το θυμόμαστε.
Αυτό λοιπόν είναι που φοβόμαστε, τόσο εμείς όσο κι ο χειρούργος κι αυτός είναι ο λόγος που σου τον ονόμασε σκόπελο, γιατί αν παρ’ ελπίδα εκδηλωθεί η αναφερόμενη κίνηση, τότε αυτή γίνεται θανατηφόρα, πράγμα που απευχόμαστε όπως καταλαβαίνεις και για κανένα λόγο δεν θέλουμε να δούμε την εκδήλωσή του στον εγκέφαλο της γυναίκα σου.
Θα περιμένουμε όμως και σήμερα κι αν όλα έρθουν ευνοϊκά όπως και το ελπίζουμε, αύριο κιόλας θα βγείτε από δω και θα πάτε όπως σου είπε κι ο χειρούργος, σε θάλαμο της τακτικής παρακολούθησης.
Πήγαινε όμως στα γραφεία μας τώρα και θα δεις ότι βρίσκεται εκεί και με πολύ αγωνία περιμένει ευχόμενος, να μην δει αυτήν την κίνηση που σου ανάφερα, ώστε να ησυχάσει κι αυτός πλέον, βλέποντας να ευοδώνονται περίτρανα οι κόποι του.
Πάγωσα εγώ ακούγοντας τις εξηγήσεις του γιατρού, γιατί αυτό δεν ήταν κάτι απλό κι όπως μου το τόνισε, θα είχε ακαριαία επίδραση και μάλιστα ενδεχομένως όχι και τόσο καλή για όλους μας. Από την αγονία που είχα λοιπόν, τρέχοντας σχεδόν μπήκα στα γραφεία της ΜΟΧΑ.
Μόλις είδα τον χειρούργο να συνομιλεί εκεί με τους άλλους γιατρούς, του έλεγα λαχανιασμένος.
-Μα, από όσα άκουσα να μου λες γιατρέ, είπες ότι καθάρισες τον εγκέφαλο της γυναίκας μου από τα αίματα. Πως λοιπόν βρέθηκαν ξανά αυτά εκεί και τώρα πολύ μεγάλος κίνδυνος υπάρχει, ώστε να βρεθεί για δεύτερη φορά πεθάνει η γυναίκα μου;
Κι ο χειρούργος ήταν ανήσυχος όπως έβλεπα, αλλά κι ο τόνος της φωνής του το δήλωνε αυτό ξεκάθαρα όταν μου έλεγε χαμηλόφωνα, προκειμένου να με ησυχάσει.
-Τα καθάρισα όπως σου είπα, αλλά και δεν έβαλα τον εγκέφαλο της κάτω από την βρύση ώστε να τον ξεπλύνω τελείως από τα αίματά της.
Όπως το πληροφορήθηκες κι εσύ αυτό λοιπόν, όντως έμειναν λίγα αίματα στις πτυχές του εγκεφάλου της και αυτός από κάποια συνήθεια δεν τα θέλει. Μπορεί να κινηθεί δηλαδή, θέλοντας να τα απομακρύνει. Μπορεί όμως και να τα δεχθεί. Τί θα κάνουμε τώρα, θα απογοητευτούμε; Θα περιμένουμε να δούμε και πάλι από τον Θεό να κάνει ότι έκανε και με τις άλλες δυσκολίες που περάσαμε. Μείνε εδώ λοιπόν όπως σου είπα και περίμενε ήσυχος να δούμε, ποιο ενδεχομένως θα είναι το αποτέλεσμα της υπομονής μας. Πήγαινε τώρα στην θέση σου εσύ και κάνε ότι κάνεις κι εμείς θα ήμαστε εδώ να αντιμετωπίσουμε όσα θα μας προκύψουν.
Αυτά λοιπόν μου έλεγε ο χειρούργος ενώ με χτυπούσε ελαφρά, αλλά και προστατευτικά στην πλάτη και πριν προλάβω να του απευθύνω άλλες ερωτήσεις, με συμβουλέψει να απομακρυνθώ από τα γραφεία της ΜΟΧΑ.
Έφυγα εγώ αφού έτσι ήθελε αυτός κι όπως όφειλα, πήγα πάλι στο τηλέφωνο να ενημερώσω τον πνευματικό μου, για όσα νεότερα μας προέκυπταν. Ακούγοντας κι αυτός την ανησυχία μου, έλεγε με απορία.
-Μα, τί είναι αυτό πάλι; Την μια στιγμή μας λες ότι όλα είναι καλά και την άλλη, ότι πάλι βρίσκεσαι σε κίνδυνο. Πότε επιτέλους θα σταθεροποιηθεί αυτή η κατάσταση;
-Δεν ξέρω του απαντούσα με πολύ αγωνία. Κάνε όμως ότι μπορείς, γιατί όντως δεν έχουμε πολλά περιθώρια.
Αυτά είπαμε εκεί, αλλά κι όπως επιβαλλόταν, έκλεισα αμέσως την γραμμή. Ήθελα την στήριξή του όπως καταλαβαίνετε, αφού μόνος μου δεν ήταν εύκολο να αντιμετωπίσω αυτά που μου συνέβαιναν. Τελειώνοντας από το τηλέφωνο, πήγα ξανά στην θέση μου κι όπως είπε να κάνω ο χειρούργος, περίμενα εκεί ήσυχος να δω τι επιτέλους θα γίνει.
Ξημέρωσε και η Τρίτη στην συνέχεια κι όλος αγωνία εγώ, περίμενα έξω από την εντατική να δω, πότε θα βγουν οι γιατροί έξω, ώστε να μάθω επιτέλους τι έγινε με τον σκόπελο που περιμέναμε να περάσουμε.
Κατά τις δέκα το πρωί βγήκαν οι γιατροί εκείνη την μέρα έξω από την εντατική και μόλις με είδαν να τους περιμένω, μου έλεγε ο προϊστάμενος τους με απορία.
-Εσύ γιατί είσαι ακόμη εδώ; Δεν σου είπαν ότι πήγαμε την γυναίκα σου στην τακτική παρακολούθηση;
Έπεσα από τα σύννεφα είναι αλήθεια, οπότε, μαζεμένα του έκανα τις ερωτήσεις μου. -Πως; Πότε; Και που την πήγατε;
Ήρεμα όμως αυτός μου απαντούσε λέγοντας, ότι,
-Την μετέφεραν στην νευρολογική κλινική. Εκεί λοιπόν θα την βρεις. Πήγαινε εκεί και ρώτησε τους γιατρούς τους να σου πουν πού την έχουν τοποθετήσει.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, σαστισμένος τον ευχαριστούσα, αλλά και με τον ίδιο τρόπο χαιρέτησα αυτόν και τους υφισταμένους του για όσα έκανα για εμάς και την γυναίκα μου και χωρίς να μου πει περισσότερα, κατάλαβα ότι ξεπέρασε ανώδυνα τον κίνδυνο η γυναίκα μου, οπότε, μάζεψα τα πράγματά μου, πήρα και την μητέρα μου από το χέρι κι όπως ήταν επόμενο, βρεθήκαμε μετά από λίγο στην νέα μας κατοικία.
Μιχάλης Αλταλίκης
