Ένα μήνα συμμετείχαμε ενεργά σ’ εκείνο το στρατόπεδο για την βασική μας εκπαίδευση και αφού μαζί μ’ αυτήν δώσαμε και τις προβλεπόμενες εξετάσεις για την επιλογή μας ως αξιωματικοί, περιμέναμε όπως ήταν και αναμενόμενο, τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας.
Ενώ λοιπόν εμείς βρισκόμασταν στην αναμονή των αποτελεσμάτων μας, δεχτήκαμε μια περίεργη ανακοίνωση μια μέρα στην πρωινή μας αναφορά από τους αξιωματικούς μας, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ, μας έλεγαν.
– Στρατιώτες. Σήμερα έγινε πραξικόπημα. Το έκανε ο βασιλιάς αυτό και το έκανε κατά της νόμιμης κυβέρνησής μας. Εμείς, το στρατόπεδο μας δηλαδή, ταχθήκαμε με το μέρος της κυβέρνησης. Ένα στρατόπεδο στη Τρίπολη όμως, τάχθηκε με το μέρος του βασιλιά. Αν μέχρι αύριο δεν αλλάξει θέση αυτό, τότε θα πάμε σύσσωμοι να το καταλάβουμε.
Χαμός έγινε μετά απ’ όσα ακούσαμε να μας ανακοινώνονται. Εμείς δεν ξέραμε καλά, καλά, να κρατάμε το όπλο μας και έπρεπε να πολεμήσουμε, με αυτούς που ήταν στην Τρίπολη. Εκτός αυτού, πολλοί από τους στρατιώτες που υπηρετούσαν μαζί μας, είχαν φίλους και συγγενείς εκεί. Πως λοιπόν ζητούσαν από μας να αντιταχθούμε με όπλα κατά των αδελφών μας ;
Άλλοι έκλαιγαν με όσα άκουγαν και άλλοι αντιδρούσαν άσχημα, πολύ ενοχλημένοι από την απόφαση των αξιωματικών, γι’ αυτό και τους έλεγαν.
– Εμείς δεν θα πάμε να πολεμήσουμε με τα αδέλφια μας και κάντε μας ότι θέλετε.
Απευθυνόμενοι στους υπόλοιπους στρατιώτες δε, τους ενθάρρυναν, ώστε να αντιδράσουν όλοι μαζί κατά της απόφασης των αξιωματικών, γι’ αυτό και έλεγαν προς αυτούς.
– Αυτοί κάνουν τα παιχνίδια τους και βάζουν εμάς να σκοτωθούμε μεταξύ μας; Πουθενά να μην πάμε. Τι μπορούν να μας κάνουν όλους μαζί; Σκεφτείτε λοιπόν πριν τους ακολουθήσετε.
Όπως καταλαβαίνεται, μετά και απ’ αυτές τις δηλώσεις, αναστατώθηκε ολόκληρο το στρατόπεδο εκείνη την ώρα. Ακόμη και οι αξιωματικοί τα είχαν χαμένα, αφού ούτε και αυτοί ήξεραν τι να κάνουν, με όσα μας συνέβαιναν.
Ωστόσο, καμιά κίνηση δεν έγινε. Από πουθενά δεν ήρθε κάποια εντολή που να διατάζει κάτι τέτοιο, αλλά ούτε και κάποιος είπε κάτι σχετικό ξανά. Από τις επόμενες μέρες όμως και μετά, είδαμε να τα βάζουν με τους αξιωματικούς κάποιοι, γι’ αυτό και τους έπαιρναν την μία μέρα από το στρατόπεδο και στην θέση τους έφερναν άλλους. Την άλλη μέρα πάλι τους επέστρεφαν στις θέσεις τους και χάνονταν οι προηγούμενοι.
Ανάλογα με το ποιος ήταν στην εξουσία μάλλον, άλλαζε κάθε μέρα και η διοίκηση του στρατοπέδου μας και αυτό χρειάστηκε να γίνει αρκετές φορές, μέχρι που τελικά επικράτηση η πλευρά της κυβέρνησης κι έτσι, δεν χρειάστηκε να καταλάβουμε εμείς το στρατόπεδο της Τρίπολης.
Μέσα σε κείνη την αναμπουμπούλα όμως, περιμέναμε τα αποτελέσματα των εξετάσεων μας όπως είπα και όταν πια ανακοινώθηκαν αυτά σε πίνακες, παρουσιάζονταν πάνω σ’ αυτούς, τα ονόματα όσων είχαν επιλεγεί ως έφεδροι αξιωματικοί.
Την μια μέρα λοιπόν αναφερόταν το όνομα μου σ’ αυτούς και την άλλη μέρα ήταν σβησμένο. Αφού έγινε τρεις τέσσερις φορές αυτό, στο τέλος εκείνης της εβδομάδας διέγραψαν οριστικά πια το όνομά μου από τούς πίνακες. Μαζί με αυτό, μας ανακοίνωσαν ένα πρωινό ότι ανέλαβε νέος διοικητής το στρατόπεδο μας, οπότε και υπέθεσα, ότι ο προηγούμενος μάλλον είχε μετατεθεί.
Πέρασαν όμως οι μέρες και ήρθε η ώρα να ορκιστούμε πίστη στην πατρίδα μας ως στρατιώτες, γι’ αυτό και ήρθαν από την Θεσσαλονίκη οι γονείς μου, συνοδευόμενοι από τον παππού μου, την γιαγιά μου και έναν φίλο μου, προκειμένου να παραστούν και αυτοί στην ορκωμοσία μου.
Λίγες μέρες μετά και από την ορκωμοσία μας, μοιράστηκαν σε μας και οι ειδικότητες μας όπως ήταν στο πρόγραμμα, γι’ αυτό και όποιος έπαιρνε την ειδικότητα του, έφευγε αμέσως για την μονάδα που τον έστελναν να υπηρετήσει, τον υπόλοιπο χρόνο της θητείας τους.
Ένας, ένας, δέκα, δέκα, όλοι σχεδόν έφυγαν για τις μονάδες τους, εκτός από μένα και άλλους εκατόν ογδόντα στρατιώτες, για τους οποίους δεν είχαν έρθει ακόμη οι ειδικότητες.
Μια εβδομάδα μετά και από τους τελευταίους που έφυγαν, ανακοίνωσαν και σε μας πλέον, ότι πρέπει να πάμε στην Θήβα, όπου με την ειδικότητα του οδηγού ρυμουλκού, θα υπηρετήσουμε εκεί το ένδοξο πυροβολικό.
Μιχάλης Αλταλίκης
