Το πίν της τράπεζας και Του Θεού

    Στην τράπεζα πήγα σήμερα λοιπόν κι όπως μας υποχρέωσαν να κάνουμε οι παγκοσμιοποιητές, έστειλα μήνυμα πριν από λίγο από το κινητό μου τηλέφωνο στον κωδικό του μηχανήματος που αυτοί μας όρισαν να απευθυνόμαστε, προκειμένου να ζητήσω από αυτό, την άδεια εξόδου από το σπίτια μου.

  Δήλωσα όπως έπρεπε και τον κωδικό 3 που ορίζει κίνηση προς την τράπεζα, προκειμένου να αποφύγω και το επιβαλλόμενο πρόστιμο από τους ίδιους φορείς, αυτό δηλαδή των τριακοσίων ευρώ, αν με σταματήσουν στον δρόμο οι ελεγκτές για άσκοπη μετακίνηση, οπότε, περίμενα μετά και να μου απαντήσει το μηχάνημα, αν ενέκρινε ή όχι το αίτημά μου.

Αφού το ενέκρινε τελικά, βγήκα κι εγώ στον δρόμο με μια μάσκα στην τσέπη μου, σκοπεύοντας να την φορέσω όταν θα έμπαινα στην τράπεζα, αφού ούτως ή άλλος, χωρίς αυτήν δεν θα μου επέτρεπαν την είσοδο.

Δεν πρόλαβα να κάνω ούτε εκατό βήματα όμως στον δρόμο που ακολουθούσα και είδα να έρχεται ένας μασκοφορεμένος από την αντίθετη κατεύθυνση και με μια μάσκα μάλιστα που κάλυπτε όλο του το πρόσωπο.

Μόλις όμως είδε κι αυτός να βαδίζω απέναντί του και σε μια απόσταση γύρο στα πενήντα μέτρα περίπου, έκανε πλάγια κι αφού ανέβηκε στο απέναντι πεζοδρόμιο, συνέχισε τον σκοπό του καλυμμένος πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.

Είχε δε σκυμμένο το κεφάλι του και πολύ γρήγορα πέρασε πλάι, πλάι από κοντά μου, από φανερό φόβο βέβαια, ότι μάλλον θα τον κολλούσα εγώ τον ιό που φοβόταν, επηρεασμένος από αυτά που ακούει κάθε μέρα στα κανάλια.

Όταν μετά από λίγο βρέθηκα τελικά έξω από την τράπεζα, άκουσα κάποιον από τους υπαλλήλους της να μιλάει προς τους ανθρώπους που περίμεναν έξω από την πόρτα τους κι αυτό που τους έλεγε, ήταν το προαπαιτούμενο.

Ένας, ένας να έρχεστε μέσα τους έλεγε και με την σειρά σας μάλιστα, γιατί λόγω των μέτρων, μόνον δύο υπάλληλοι είναι μέσα εκτός από τον ταμεία κι εμένα, οπότε δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά. Αν θέλετε να εξυπηρετηθείτε γρήγορα λοιπόν, ακολουθήστε τις οδηγίες μας.

Όσοι όμως έχετε να κάνετε ανάληψη μόνον, μη μπαίνετε μέσα, αλλά πάρτε χρήματα από το μηχάνημα, μέσω της κάρτα σας, ώστε να μην κουράζεστε περιμένοντας όρθιοι μέχρι να πάτε στο ταμείο, αλλά και τον ταμεία να ελαφρώσετε με αυτήν την δυνατότητα.

Όπως έβλεπα όμως, αρκετοί μασκοφόροι βρισκόταν εκεί κι ένας από αυτούς μάλιστα με χαιρέτισε όταν με είδε να στέκομαι παράμερα, αν και δεν γνώρισα ποιος ήταν έτσι όπως κάλυπτε η μάσκα το πρόσωπό του.

Τον χαιρέτισα κι εγώ βέβαια κι επειδή ανάληψη χρημάτων από την σύνταξή μου είχα να κάνω μόνον, στο μηχάνημα πήγα και βγάζοντας την κάρτα από την τσέπη μου, προσπαθούσα να θυμηθώ τον κωδικό που έπρεπε να δώσω στο μηχάνημα για να μου δώσει τα χρήματα που ήθελα.

Όσο κι αν προσπάθησα εκεί, όσο κι αν έψαξα τα χαρτιά μου, δεν στάθηκε δυνατό να βρω τον κωδικό κι επειδή είχα παραπάνω από ένα χρόνο να χρησιμοποιήσω την κάρτα, μάλλον τον έχασα είπα, οπότε, έπρεπε να μπω μέσα στην τράπεζα πια ώστε να μου δώσουν άλλον.

Ωχ. Είπα όμως, γιατί όλη την ημέρα θα έχανα εκεί μέχρι να έρθει η σειρά μου, υπολογίζοντας τον αριθμό των υπολοίπων που είδα πριν από λίγο να περιμένουν μαζί με εμένα έξω από την πόρτα της.

Γύρισα λοιπόν το σώμα μου, προκειμένου να βλέπω την πόρτα της τράπεζας μια και πήρα την απόφαση να υποστώ την αναμονή, αλλά μόνον έναν είδα να περιμένει εκεί κι αυτός πάλι, ήταν ο μασκοφόρος που με χαιρέτησε. Τί έγινε, του είπα. Πού πήγαν οι υπόλοιποι;

Έφυγαν μου είπε μονολεκτικά κι αμέσως άρχισε να μου λέει ότι δεν έκανα καλά που κυκλοφορούσα χωρίς να φορώ μάσκα, γιατί όπως ακούει κάθε μέρα από τα κανάλια, πολλοί πεθαίνουν από αυτόν τον ύπουλο ιό κι εσύ κάνεις το παλικάρι αν και πέρασες τα εβδομήντα.

Δεν άκουσες πρόσθεσε, πόσοι νεότεροι από εσένα πέθαναν κι ας μην είχαν τίποτε που να τους επιβαρύνει την υγεία; Αλλά τι να μας πει κανείς, όταν μόνοι μας βάζουμε σε κίνδυνο τον εαυτό μας;

Τον αναγνώρισα βέβαια ακούγοντας την φωνή του και με κάθε προσοχή απέφυγα να του απαντήσω. Όπως παρατηρώ όμως του είπα, δεν πατάς καλά στο ένα σου πόδι. Κι από τις λίγες κινήσεις που είδα να κάνεις όρθιος, μάλλον κουτσαίνεις. Τί είναι αυτό που σε εμποδίζει να σταθείς ισορροπώντας;

Έχω πρόβλημα με το ισχίο μου, είπε κι αμέσως πρόσθεσε, ότι έπρεπε να είχε κάνει επέμβαση όπως μου είπε ο ορθοπεδικός, αλλά λόγω της κατάστασης με τον κορωνοϊό, σταμάτησαν τα νοσοκομεία να κάνουν επεμβάσεις και το δικό μου χειρουργείο είπε, απαιτεί αρκετές ώρες μέχρι να ολοκληρωθεί.

Αν δε το κάνουμε σύντομα όμως μου είπε ο χειρούργος, θα χειροτερέψει πολύ η περίπτωσή μου κι αν γίνει αυτό, θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Αυτός άλλωστε είναι κι ο λόγος που με βλέπεις στεναχωρημένο.

Τα παιδιά μου βέβαια σκέφτομαι, γιατί και μικρά είναι ακόμη ώστε να τα αφήσω ορφανά από κάτι μάλιστα που δεν είναι δα και τόσο θανατηφόρο. Μια χειρουργική επέμβαση είναι, αλλά αν δεν την κάνω σύντομα, κινδυνεύω μου είπε ο γιατρός. Κατάλαβες;

Εκείνο που κατάλαβα, του είπα, δεν είναι μόνον ο φόβος της ίωσης που σε φόβισε. Είναι κι ο φόβος του χρόνου που κυλάει εις βάρος της περίπτωσής σου, ο χρόνος της διάρκειας που θα κρατήσει αυτή η απαγόρευση στα νοσοκομεία, όπως κι ο φόβος που σε κάνει να σκέφτεσαι τί θα γίνουν τα μικρά παιδιά σου, αν σου συμβεί κάτι μη αναστρέψιμο.

Αν προσθέσω δε, ότι και μεγάλο οικονομικό πρόβλημα θα σου προκύψει συν τω χρόνω, λόγο της εκτεταμένης ανομβρίας στην περιοχή μας. Αν υπολογίσω μαζί με αυτό και την ζημιά που έπαθες, μη μπορώντας να διαθέσεις κάπου τα προϊόντα σου, λόγω και της απαγόρευσης των εξαγωγών που μας επέβαλαν, αρχίζω κι εγώ να πιστεύω φίλε μου, ότι πολύ άσχημα την έχεις.

Για να ελαφρώσεις το μεγάλο βάρος που ήδη κουβαλάς, καλά θα κάνεις να μη σκέπτεσαι καθόλου τον κορωνοϊό και όλα τα υπόλοιπα να τα αφήσεις στην μέριμνα του Θεού, γιατί όπως ξέρω, αρκετά Τον σέβεσαι.

Θα πρέπει να σου θυμίσω δηλαδή, ότι δεν είναι του θέλοντος, ούτε του τρέχοντος, αλλά του Θεού Του επιτρέποντος, όπως μας είπαν οι πατέρες της εκκλησίας μας. Κι αφού πράγματι είναι έτσι, άκουσε κι εσύ την ταπεινή συμβουλή μου και άφησέ τα όλα στον Θεό, γιατί μόνος σου, τίποτε δεν θα μπορέσεις να σηκώσεις. Κι αν καταρρεύσεις όπως το φοβάσαι και δεν το λες, τότε θα δεις αυτά που με τίποτε δεν θα ήθελες δεις.

Το κεφάλι του κουνούσε ο άνθρωπος γι’ αυτά που άκουγε κι ένα εύλογο ερώτημα εξέφραζε λέγοντας. Μα πώς να τα αφήσω στον Θεό, αφού όλα από εμένα περιμένουν την λύση τους; Ένας λόγος είναι αυτός.

Κι αν σου πω τώρα, ότι και τα χρέη που έχω και αδυνατώ να τα εξοφλήσω με τα σημερινά δεδομένα να με εμποδίζουν, θα με στείλεις στον Θεό να τα ζητήσω; Έχει ο Θεός χρήματα δηλαδή να μου τα δώσει, ώστε να ξεπλύνει Αυτός τα χρέη μου;

Αδελφέ μου, δεν ξέρω τι πρώτα να σου απαντήσω. Αν σταθούμε περισσότερη ώρα εδώ, βλέπω να μου αναφέρεις, ακόμη περισσότερους φόβους που πιέζουν ασφυκτικά την καρδιά σου.

Πάλι κουνούσε το κεφάλι του αυτός, ενώ έλεγε. Αν έχω λέει; Η μάνα μου είναι στο νοσοκομείο μέρες τώρα και δεν μου επιτρέπουν να την δω, αλλά ούτε και νέα της να μάθω.

Μόνον από το τηλέφωνο του νοσοκομείου μου απαντά, όποιος από τους γιατρούς το σηκώσει κι αυτός πάλι, με μια λέξη μου λέει το ίδιο. Και ξέρεις τί λέει; Σήμερα ζει. Αυτό μόνον λέει και μου κλείνει την γραμμή.

Το μεγαλύτερο από τα δυο παιδιά μου πάλι, έχει κάποια δυσκολία προσαρμογής στο σχολείο και η δασκάλα του λέει ότι δεν έχει χρόνο να ασχοληθεί ιδιαίτερα μαζί του, οπότε, θα πρέπει να ζητήσω την συμμετοχή ιδιώτη εκπαιδευτικού με τις ανάλογες γνώσεις, ώστε αυτός να αναλάβει το παιδί.

Η γυναίκα μου βέβαια στο σπίτι είναι, γιατί εδώ και διό χρόνια την έπαψαν από την δουλειά της, αλλά σακατεμένη κι αυτή καθώς είναι από τα ψυχολογικά που την περιβάλουν, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το παιδί με ηρεμία, γι’ αυτό και ζούμε μέσα σε πολύ μεγάλη ένταση.

Και να ήταν μόνον αυτά, πάλι καλά θα έλεγα, γιατί πολλά περισσότερα με πιέζουν και στον καρδιολόγο πήγα πριν από μια εβδομάδα. Μου έδωσε φάρμακα βέβαια αυτός και το μόνον που μου συνέστησε, ήταν να κρατήσω τον εαυτό μου ήρεμο αν θέλω να ζήσω λίγο ακόμη. Κατάλαβες;

Πω? Πω? Είπα μόνον και στα μάτια τον κοιτούσα αφού μόνον αυτά ήταν έξω από την μάσκα του. Αδελφέ μου του είπα πάλι. Αλήθεια δεν περίμενα να ακούσω τόσα πολλά. Αλλά και πάλι, αν δεν σηκώσεις εσύ τα χέρια σου προς τον Θεό προσευχόμενος ποιος θα το κάνει;

Αλλά και τίποτε να μη μας πίεζε, από ευγνωμοσύνη και μόνον κι από αγάπη προς Αυτόν για όσα μας βοηθάει χωρίς μας το δείχνει, όλη την ώρα έπρεπε να έχουμε, αν όχι τα χέρια μας που τα έχουμε αλλού απασχολημένα, τον νου μας τουλάχιστον στραμμένα προς Αυτόν κι ας μη του λέμε τίποτε.

Και μόνον που βλέπει Αυτός τον σεβασμό μας, την αγωνία μας και την εμπιστοσύνη μας στο πρόσωπό Του, λεπτό δεν θα σε αφήσει μόνο σου και δίπλα σου θα τον αισθάνεσαι καθημερινά και σε κάθε σου στιγμή.

Μετά κι από αυτά που άκουσε, άλλος φόβος τον σκέπασε. Αυτός της αμφιβολίας δηλαδή, γι’ αυτό και με κάποιο παράπονο στην φωνή του έλεγε. Φτάνει αυτό βρε Μιχάλη;

Φτάνει του είπα και παρά φτάνει, γιατί δεν είναι από μάρμαρο ο Θεός μας. Ζωντανός είναι και μάλιστα δίπλα μας. Και ακούει αυτά που λέμε και βλέπει την αγωνία σου, όπως και τα βάρη που σηκώνεις.

Τον κωδικό περιμένει κι Αυτός να του δείξεις, όπως έκανε σ’ εμένα το μηχάνημα προκειμένου να μου δώσει τα χρήματα που του ζήτησα. Αν του τον παρουσιάσεις λοιπόν, ασφαλώς και θα σου προσφέρει ότι πράγματι χρειάζεσαι κι όχι αυτά που εσύ νομίζεις σαν κι εμένα ότι σου λείπουν και πανικοβάλλεσαι.

Και ποιος είναι αυτός ο κωδικός βρε Μιχάλη, είπε ο άνθρωπος και τα μάτια του στράφηκαν προς την πόρτα της τράπεζας. Ποιος είναι δηλαδή και δεν τον ξέρω; Πες τον μου σύντομα όμως, γιατί όπως βλέπεις με καλούν να μπω στην τράπεζα.

Απλός είναι του είπα και με πέντε λέξεις ανοίγει την αγκαλιά Του ο Θεός. Κύριε Ιησού Χριστέ. Ελέησον με. Λέγε αυτόν τον κωδικό από μέσα σου και όλο το εικοσιτετράωρο μάλιστα αν μπορείς, και θα δεις ότι δεν θα διαψευστείς.

Θα το δοκιμάσω μου είπε μόνον κι έτρεξε να μπει στην τράπεζα, ενώ εγώ ευχαριστούσα τον Θεό, γιατί δεν είχα τόσα πολλά να πιέζουν την δική μου καρδιά.

Μιχάλης Αλταλίκης

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία. Αποθηκεύστε τον μόνιμο σύνδεσμο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *