Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

  Δύο χρόνια περίμενα την ημέρα της απόλυσης μου από τον στρατό και σύμφωνα με τις ημερομηνίες, ήρθε στην ώρα της αυτή. Αν και μου έμενε μια εβδομάδα μόνον, πριν από την οριστική μου απόλυση όμως, ο λοχαγός της πυροβολαρχίας μας δεν ήθελε να μ’ απαλλάξει από τα καθήκοντα μου όπως θα έπρεπε.

 Για τους υπόλοιπους στρατιώτες της σειράς μου το φρόντισε έγκαιρα αυτό, αφού τους απήλλαξε από τα καθήκοντα τους, τουλάχιστο ένα μήνα πριν από την απόλυση μας.

 Εμένα όμως συνέχιζε να με κρατάει στην θέση μου, από φόβο Για περισσότερα πατήστε εδώ

 Συνέχεια από το προηγούμενο.

Έκανε πολλά τρελά εκείνος ο διοικητής και πως να τα αναφέρω όλα. Σε μία από τις πυροβολαρχίες μας όμως, έκανε χρέη διοικητού εκείνο το διάστημα ένας υπολοχαγός. Σ’ αυτόν τον υπολοχαγό λοιπόν, ανέθεσε ο τρελός διοικητής μας την υπηρεσία της διαχείρισης του Κ. Ψ. Μ. Και μαζί μ’ αυτήν, του ανέθεσε και την ευθύνη της καθαριότητας του χώρου του.

–          Σε δεκαπέντε μέρες, θα έρθω να επιθεωρήσω τους χώρους σου,

του είπε και ο υπολοχαγός έτρεχε και δεν έφτανε προκειμένου να μην βρεθεί εκτεθειμένος στον τρελό προϊστάμενο του, γι’ αυτό και για δεκαπέντε μέρες, το καθάριζε συνεχώς με την βοήθεια των στρατιωτών του.

 Για να συμπαρασταθούμε εμείς στον υπολοχαγό όμως, Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Προσπαθούσα να βάλω σε τάξη τους προβληματισμούς μου εκείνο το διάστημα και λίγο πριν απολυθώ από τον στρατό, διέθετα περισσότερο χρόνο στον εαυτό μου γι’ αυτόν τον λόγο.

 Μαζί με μένα όμως, αντιμετώπιζε και ο νέος διοικητής μας εκείνο το διάστημα προβληματισμούς. Ήταν καθηγητής αυτός όπως το ανέφερα στα προηγούμενα, γι’ αυτό και ως τέτοιος αντιμετώπιζε τους δικούς του. Αν και ήταν σαρανταπεντάρης στην ηλικία, αρραβωνιάστηκε και αμέσως σχεδόν παντρεύτηκε μια πολύ όμορφη και εικοσάχρονη κοπέλα.

 Αφού χαρήκαμε εμείς τον γάμο του όπως και οι δόκιμοι της μονάδας μας, μετά από λίγο Για περισσότερα πατήστε εδώ

  Στο τέλος περίπου εκείνου του Σεπτέμβρη, ήρθε το απόγευμα μιας μέρας και με βρήκε ένας από τους στρατιώτες του θαλάμου μας, τον οποίο και συνόδευε ο αρχιλοχίας της πυροβολαρχίας μας.

 Ούτε λίγο ούτε πολύ, μου ζητούσαν να κάνω εγώ την βραδινή υπηρεσία εκείνου του στρατιώτη, δεδομένου ότι κάτι ξαφνικό παρουσιάστηκε σ’ αυτόν και επειδή δεν έβρισκαν με ποιον άλλον θα μπορούσαν να τον αντικαταστήσουν, πλησίασαν μένα.

 – Ήρθαν ξαφνικά οι γονείς μου, έλεγε αυτός, και θέλω να τους συναντήσω στην πόλη του Κιλκίς. Επειδή δεν βρίσκουμε κανένα άλλον που να είναι ελεύθερος από υπηρεσία σήμερα, σκέφτηκα να ζητήσω από εσένα την αντικατάσταση μου αν το δεχθείς.

 Η υπηρεσία του ήταν Για περισσότερα πατήστε εδώ