Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

Συνέχεια από το προηγούμενο

 Πέρασε μια εβδομάδα και ακόμα ήμασταν στην αναμονή εμείς, του πότε επιτέλους θα έρθουν να μας αντικαταστήσουν οι υπόλοιποι στρατιώτες στον χώρο της θερινής μας διαβίωσης.

 Αυτούς λοιπόν τους αναμενόμενους και μη ερχόμενους ακόμη ρωτούσε ο δόκιμος μας από τηλεφώνου κάθε μέρα, θέλοντας να πληροφορηθεί τον λόγο της αργοπορίας τους στις εγκαταστάσεις μας. Αλλά και κάθε μέρα την ίδια στερεότυπη απάντηση έπαιρνε. «Ερχόμαστε, περιμένετε>>.

 Περιμέναμε εμείς, αλλά και αγωνιούσαμε για την αργοπορία τους, γιατί βάζαμε με το μυαλό μας ότι κάτι κακό με τον στρατό συνέβαινε πάλι, γι’ αυτό και δεν ησυχάζαμε.

 Στο τέλος εκείνης της εβδομάδος όμως επιβεβαιώθηκαν Για περισσότερα πατήστε εδώ

 Συνέχεια από το προηγούμενο.

 Περνούσαμε καλά και ανέμελα πάνω σ’ εκείνο τον διαμορφωμένο πλέον χώρο και όντως χαιρόμασταν τις στρατιωτικές μας διακοπές. Και την θέα που μας προσέφερε εκείνος ο χώρος απολαμβάναμε, τόσο από την πλατιά θάλασσα του βορείου Αιγαίου, όσο και από την ογκώδη φιγούρα του Ολύμπου, που δέσποζε στο φόντο του ορίζοντα έτσι όπως αυτός απλώνονταν απλόχερα μπροστά μας.

 Όλοι το διασκεδάζαμε εκεί και με κάθε τρόπο όπως είπα, γι’ αυτό και ο καθένας από μας έκανε ότι μπορούσε προκειμένου να κάνει την παραμονή του πάνω σ’ εκείνο τον υψίπεδο χώρο πιο ευχάριστη.

  Εμένα με ευχαριστούσε το γεγονός ότι Για περισσότερα πατήστε εδώ

Συνέχεια από το προηγούμενο

Η καταλληλότητα ή μη του χώρου θερινής διαβίωσης για πέντε χιλιάδες στρατιώτες, ήταν το θέμα που απασχολούσε τους στρατιωτικούς εκείνο το πρωινό πάνω στην αμμουδιά και το αν έπρεπε να τον αποδεχθεί και ο δικός μας διοικητής, όπως έκαναν και οι υπόλοιποι διοικητές των μονάδων που συμμετείχαν σ’ εκείνο το πρόγραμμα.

 Εκείνοι βέβαια αποδέχτηκαν τον χώρο και εγκατέστησαν τους στρατιώτες τους πάνω στην αμμουδιά όπως τους υπέδειξαν οι συνταγματάρχες, αν και η ακαταλληλότητα του χώρου φώναζε από μόνη της και δεν χρειαζόταν να είναι κανείς στρατηγός για να την δει.

 Με την πρώτη ματιά φαινόταν αυτή. Γι’ αυτό και μια δικαιολογία μόνον μπορούσαμε να δώσουμε Για περισσότερα πατήστε εδώ

Διέταζαν λοιπόν τον διοικητή μας εκείνοι οι τέσσερις συνταγματάρχες, να εγκαταστήσει και τους δικούς του στρατιώτες πάνω στην αμμουδιά της παραλίας που αυτοί επέλεξαν, προκειμένου να κάνουν στον ίδιο χώρο με τους υπόλοιπους στρατιώτες της μεραρχίας, πέντε χιλιάδες άνθρωποι δηλαδή, την θερινή τους διαβίωση.
Και δεν τον διέταζαν μόνον, αλλά και τον ανάγκαζαν να υπακούσει στις διαταγές τους, τοποθετώντας Για περισσότερα πατήστε εδώ