Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

    Το χρονικό διάστημα που κτιζόταν το σπίτι μας, όπως προανέφερα, έζησα κάτι πολύ τρανταχτό, το οποίο και απέδωσα σε παρέμβασή της Παναγίας μας από συνήθεια, αφού δεν ήξερα σε ποιον άλλον θα μπορούσα να το αποδώσω.

   Αυτό έγινε τότε πού είχαν τελειώσει οι τέσσερις τοίχοι του πρώτου ορόφου, πάνω στους οποίους έριξαν οι χτίστες και το γνωστό σενάζι, το τσιμεντένιο διάζωμα που μπαίνει εκεί για να στηρίξει τους τοίχους μεταξύ τους, αλλά και για να τοποθετηθούν σε επίπεδη επιφάνεια τα ξύλινα δοκάρια για το πάτωμα.

   Ενώ οι χτίστες περίμεναν να στεγνώσει καλά αυτό το τσιμεντένιο διάζωμα Συνέχεια →

Εκτός από τις φανερές σπουδές που έπαιρνα από τον πατέρα μου όμως, σπούδαζα και από μέσα μου, εσωτερικά. Γινόταν κουβέντα μέσα μου για το κάθε τι και τίποτε δεν με προσπερνούσε, χωρίς να μου αφήσει αυτό που έπρεπε να σπουδάσω.

   Δεν ξέρω γιατί γινόταν αυτό, ούτε και γιατί υπήρχε αυτή η διαδικασία μέσα μου, ούτε γιατί εγώ είχα σκεπτικό ενήλικα ανθρώπου, αν και ήμουν παιδί. Δεν διάλεξα εγώ να υπάρχω ως ενήλικας από τα οκτώ μου χρόνια, Συνέχεια →

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που έκανε ο πατέρας μου τα όνειρά του και άρχισε να κτίζει τον δικό μας επαγγελματικό χώρο, πάνω από τον οποίο όπως το σκέφτηκε, θα στεγαζόταν και το σπίτι μας.

 Με αυτήν τη λύση, θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν πλέον επαρκώς και οι αυξημένες ανάγκες του παντοπωλείου μας, που ο τζίρος του μεγάλωνε μέρα με την μέρα θεαματικά. Όχι μόνον Συνέχεια →

Δεν προλάβαμε να ξεχάσουμε εκείνο το περιστατικό με την κατσίκα και πριν ακόμη μπει στον κανονικό της ρυθμό η ζωή μας, ένα άλλο επεισόδιο ήρθε να μας αναστατώσει.

   Αρκετοί από τους πελάτες που ερχόταν στο μαγαζί για τα ψώνια τους, μας έλεγαν κάτι περίεργο και αυτό μας έβαζε σε πολλές σκέψεις.

 – Το σπίτι που μένετε είναι στοιχειωμένο, έλεγαν. Κανείς δεν δεχόταν να το κατοικίσει μέχρι τώρα, γιατί μέσα σ’ αυτό Συνέχεια →