Όφειλε από καιρό αυτός στο πατέρα μου και δεν μπορούσε να εξοφλήσει το χρέος του. Για να εξοφλήσει λοιπόν εκείνο το χρέος, έφερε την κατσίκα του στο μαγαζί μας, λέγοντας στον πατέρα μου.
– Σου χρωστώ χρήματα και δεν έχω να σου τα δώσω. Αντί του χρέους μου λοιπόν, κράτησε αυτή την κατσίκα.
Σκέφτηκε για λίγο ο πατέρας μου την ανταλλαγή που του πρότεινε και αμέσως μετά, είπε στον χρεώστη. Συνέχεια
Μετά από λίγο καιρό όμως, μετακομίσαμε στην απέναντι πλευρά του δρόμου και πάλι κεντρικά, σε έναν άλλο ισόγειο, ενιαίο και μεγαλύτερο χώρο. Ήταν πιο βολικά για όλους μας εκεί, δεδομένου ότι αυτός συνδύαζε σπίτι και μαγαζί και μάλιστα, χωρίς να μεσολαβούν σκάλες.
Το σπίτι που έως τότε μέναμε, ήταν σε απόσταση από το μπακάλικο μας και αυτό κούραζε πολύ την μητέρα μου, γιατί μαζί με την ενασχόληση της στο μαγαζί, είχε να φροντίζει την ανάπηρη γιαγιά μου, όπως και τα δύο μικρά κορίτσια μας, γι’ αυτό και βρισκόταν συνεχώς στο δρόμο.
Οι όλο και αυξανόμενες όμως δραστηριότητες του μπακάλικου, έκριναν και αυτές από την πλευρά τους τότε, επιβεβλημένη πλέον, όχι μόνον τη μετακόμιση μας σε μεγαλύτερο χώρο, αλλά και την απόκτηση Συνέχεια
Ενσωματωθήκαμε γρήγορα και σύσσωμοι με το νέο μας χωριό και τις συνήθειές του, αλλά δεν ξεχνούσαμε και την γενέτειρα μας, όπως και τους εκεί υπάρχοντας συγγενείς μας, αφού φρόντιζαν οι γονείς μου, ώστε να τους κάνουμε συχνές επισκέψεις. Αυτές οι επισκέψεις, έδωσαν σε μένα την δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα τους συγγενείς μας, όπως και τα παιδιά της γειτονιάς μας.
Τους δάνειζα το μικρό μου ποδήλατο, έτσι ώστε να κάνουν και αυτά καμιά βόλτα, γιατί τότε ήταν μεγάλη πολυτέλεια να έχει κανείς ποδήλατο, έστω και αν αυτό ήταν μικρό και τρίτροχο σαν το δικό μου. Εξ αιτίας αυτού, βρισκόμουν καθημερινά στο επίκεντρο του διαφέροντος, γι’ αυτό και όλοι τους με αγαπούσαν.
Σε μια από αυτές τις επισκέψεις Συνέχεια
Πέρασε ο καιρός όμως και εφόσον όλα τα οικογενειακά και τα επαγγελματικά μας μπήκαν σε κάποια σειρά, πήγε ο πατέρας μου στη γενέτειρα μας και έφερε από κει τη γιαγιά μας, ώστε να μείνει μαζί μας. Την είχε αφήσει για λίγο καιρό μόνη της εκεί, μέχρι που να τακτοποιηθούμε εμείς στο νέο μας χωριό. Στο μετέπειτα χρονικό διάστημα, γεννήθηκε η δεύτερη στη σειρά αδελφή μου και εγώ αφού μεγάλωσα κατά ένα χρόνο, μπήκα στην πρώτη τάξη του δημοτικού.
Εξαιτίας αυτού όμως και όπως ήταν φυσικό, μεγάλωσαν εκείνο τον χρόνο και οι μαθητικές μου υποχρεώσεις στο σχολείο, αφού η δασκάλα που είχα τότε, ήθελε να με κάνει ορθογράφο. Μαζί με αυτές όμως, μεγάλωσαν και οι επαγγελματικές μου, αφού ο πατέρας μου ήθελε να με κάνει έμπορο από τα επτά μου χρόνια.
Εγώ δε και στα δύο από αυτά, παρουσίαζα πρόβλημα και δεν μπορούσα ούτε τον πατέρα μου, αλλά ούτε την δασκάλα να πείσω, ότι με ενδιέφεραν αυτά που με σπούδαζαν, αλλά για κάποιο λόγο που δεν κατανοούσα, δεν μπορούσα να ανταποκριθώ επαρκώς. Αυτοί όμως δεν δεχόταν πρόχειρες δικαιολογίες από μένα, γι’ αυτό Συνέχεια
