Το ρολόι της γυναίκας μου

   Το ρολόι μου σταμάτησε μου είπε η γυναίκα μου ένα πρωινό κι όπως έπρεπε, το πήρα και πήγα μέχρι τον πεζόδρομο της γειτονιάς μας, προκειμένου να του αλλάξει την μπαταρία του ο ωρολογάς, με την σκέψη, ότι αυτή μάλλον ήθελε αλλαγή.

Σ’ αυτόν πηγαίνοντας λοιπόν, άκουσα να με καλεί κάποιος με το όνομά μου και ενστικτωδώς γύρισα να δω ποιος ήταν, αν κι ο ήχος της φωνής του, στον παλιό μου γνώριμο με παρέπεμπε. Στον Πασχάλη τον κουμουνιστή Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Πίνοντας καφέ με αγνώστους

   Στην πλαζ της γειτονιάς μας πήγα ένα πρωινό, προκειμένου να δω αν άνοιξε η καφετέρια κι αν σέρβιρε καφέ εκείνη την ώρα, γιατί δέκα έδειχνε το ρολόι στο αυτοκίνητό μου. Από το προηγούμενο καλοκαίρι είχα να κάνω το ίδιο κι επειδή μου αρέσει να πίνω μόνος μου που και που ένα καφέ, ήρθα να δω αν άνοιξε η καφετέρια, ώστε να ολοκληρώσω την επιθυμία μου.

Μόλις πάρκαρα το αυτοκίνητό μου λοιπόν, κατέβηκα να δω αν πράγματι ήταν ανοιχτή η πόρτα του χώρου, δεδομένου ότι αυτό μου επέτρεπαν να Για πρισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Ο καταθλιπτικός Γιάννης κι ο εγωισμός του

   Ωστόσο, τριάντα μέρες πέρασαν αφότου αρχίσαμε να κάνουμε την θεραπεία της γυναίκας μου για τον κορωνοϊό και στο σπίτι την κάναμε όπως σας είπα, για να ξέρουμε τι να περιμένουμε ως αποτέλεσμα, από την δική μας και μόνον προσπάθεια και της Παναγίας μας την συμμετοχή.

Στις μισές από αυτές τις ημέρες τουλάχιστον, με κάποια δυσκολία έκανε τις μετακινήσεις της μέσα στο σπίτι η γυναίκα μου κι αυτές πάλι, σέρνοντας τις παντόφλες που φορούσε στα πόδια της Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Η γυναίκα μου βρέθηκε θετική στον κορωνοϊό

Πέρασαν αρκετές μέρες από τότε που κουβεντιάζαμε με τον Γιώργο, για τον Μανόλη τον χοντρό και τον κωφάλαλο εγγονό του και τον είδα να βαδίζει πολύ σκεφτικός ένα πρωινό και με το κεφάλι του τόσο σκισμένο μάλιστα, που να κοιτά τα πλακάκια του πεζοδρόμιου. Ωχ είπα μέσα μου. Τίνα του συμβαίνει άραγε;

Τον σταμάτησα  ωστόσο κι αφού τον Χαιρέτησα με το Χριστός Ανέστη πια, μετά βίας μου ανταπέδωσε κι αυτός τον χαιρετισμό του με το αληθώς Ανέστη, αλλά και το βάρος που σήκωνε και πίεζε το μυαλό και την καρδιά του, τον κρατούσε πολύ καθηλωμένο ψυχολογικά.

Τί έγινε βρε Γιώργο; Τί είναι αυτό που σε πλακώνει και δυσκολεύεσαι Για περισσότερα πατήστε εδώ

Δημοσιεύθηκε στη Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε