Μιχάλης Αλταλίκης – Ζώντας, Υπό την Φοβεράν Προστασίαν Της

   Στεναχωρήθηκε βέβαια ο μπάρμπα Χαράλαμπος από την άκαρπη επίσκεψή μας, αλλά αφού δεν μπορούσε να γένει διαφορετικά, ανεβήκαμε πάλι στο αυτοκίνητο μου και αμίλητοι συνεχίσαμε το ταξίδι μας προς τον προορισμό μας.
Έδειχνε πολύ σκεπτικός όμως και μη θέλοντας να ενοχλήσω τις σκέψεις του, τον άφησα να μου πει από μόνος του αν ήθελε, τί ήταν αυτό που τον απασχολούσε. Και μέχρι να το κάνει αυτό, στον δρόμο που ακολουθούσαμε είχα το μυαλό μου.
Φτάσαμε ωστόσο στον προορισμό μας κι αφού είχαμε να κάνουμε αρκετή δουλειά εκεί, σ’ αυτήν επικεντρωθήκαμε και με πολύ προσοχή μάλιστα Για περισσότερα πατήστε εδώ

   Αυτά που λες Μιχάλη έκανα κι εγώ στα είκοσι δύο μου χρόνια και καθόλου δεν μετάνιωσα. Αλλά και η Βαγγελιώ, παλικαρίσια στάθηκε δίπλα μου. Αν δεν ήταν ο κύριος Θόδωρος και η κυρία Ασημίνα δίπλα μας όμως, ούτε σπίτι θα είχαμε τώρα, ούτε και οικογένεια. Αυτοί δηλαδή μας μεγάλωσαν.

Όσο για το αφεντικό της Βαγγελιώς πάντως, πρέπει να σου πω ότι αφήνιασε στην προσπάθειά του να μας βρει και όλη την αστυνομία Για περισσότερα πατήστε εδώ

   Σταθήκαμε λοιπόν στην μέση του δρόμου και με υπομονή θα λέγαμε περιμέναμε εκεί μέχρι που να περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο, όλοι αυτοί που συνόδευαν την νύφη, μπροστά από τους οποίους, μια ομάδα οργάνων έπαιζε τα γνωστά τραγούδια της και με γρήγορα βήματα κατευθυνόταν προς την γειτονική εκκλησία.

Την ανάγκη του πρωινού Σαββατιάτικου γάμου μελετώντας όμως, Για περισσότερα πατήστε εδώ

   Δεν πέρασε πολύς καιρός όμως μετά από την γνωριμία μου με την Άννα και πάλι βρήκα τον μπάρμπα Χαράλαμπο να μιλά εν ώρα εργασίας με κάποιον επίσης γνωστό μου στον δρόμο, ενώ κρατούσε στα χέρια του ένα μεγάλο δέμα.

Ήταν καλά δεμένο αυτό όπως έβλεπα και με χοντρά σχοινιά μάλιστα τυλιγμένο, πράγμα που δήλωνε ότι και βαρύ θα ήταν. Ακουμπούσε στον δρόμο βέβαια από την μια του πλευρά, αλλά κι ο μπάρμπα Χαράλαμπος γερά το κρατούσε με το ένα του χέρι, Για περισσότερα πατήστε εδώ