Μετέφερα λοιπόν στους γιατρούς του νοσοκομείου Άγιος Παύλος, όσα μου παρουσίασε ως οδηγίες προς όλους μας ο νευροχειρούργος καθηγητής του Παπανικολάου κι αφορούσαν την χειρουργική επέμβαση της γυναίκας μου, από ρήξη αγγείου στον εγκέφαλό της, όπως τους μετέφερα και τους λόγους για τους οποίους εκτιμούσε αυτός, ότι δεν έπρεπε να της κάνει την επέμβαση εκείνη την ώρα, λόγω του ότι ήταν πλημυρισμένος ολοσχερώς ο εγκέφαλός της από αίματα.
Και την υπόσχεσή του να την χειρουργήσει ο ίδιος προσωπικά Για περισσότερα πατήστε εδώ
Πήρα λοιπόν τον φάκελο με τις εξετάσεις της γυναίκας μου από τα χέρια της γιατρού κι όπως μου είπε αυτή να κάνω, μετά από ένα τέταρτο της ώρας βρισκόμουν έξω από την νευρολογική κλινική του Παπανικολάου, όπου κι έπρεπε να βρω το γραφείο του καθηγητού της.
Να τρως λιγότερο λοιπόν ήταν οι οδηγίες του χειρούργου που έπρεπε να ακολουθήσω και στην επόμενη χρονιά, οπότε, διανύοντας το πρώτο της εξάμηνου του 1992, καθόλου δεν ξέφυγα από τους στόχους μου. Αφού του το υποσχέθηκα δηλαδή, τηρούσα κατά γράμμα την εντολή του, όσο κι αν η όρεξή μου με έσπρωχνε να αθετήσω την υπόσχεσή μου.
Όπως μου το είχε πει ο Τάσος όμως, σε τρεις μέρες μετά από την διπλή επέμβαση που μου έκανε στην χολή και στο στομάχι, πράγματι με έστειλε στο σπίτι, αλλά κι όντως ερχόταν κάθε μέρα εκεί όπως έκανε και στο νοσοκομείο, προκειμένου να παρακολουθεί ο ίδιος προσωπικά την μετεγχειρητική μου κατάσταση.