Επιστρέφοντας λοιπόν από τις διακοπές μας, μείναμε για μια εβδομάδα περίπου στο σπίτι μας, έως ότου μπορέσει να ετοιμάσει η γυναίκα μου τις ανάγκες όλων μας, μιας και θα συνέχιζε αυτή μαζί με τα απιδιά μας τις υπόλοιπες διακοπές τους στο βουνό, αφού εγώ πήγαινα κανονικά πια στην δουλειά μου και δεν θα μπορούσα να τους ακολουθήσω.
Κι ενώ ακόμη βρισκόμασταν στο σπίτι, ακούγαμε ένα απόγευμα την δυνατή βροχή να πέφτει με πολύ θόρυβο πάνω στα κάγκελα του μπαλκονιού μας, οπότε, όταν σταμάτησε πια αυτή μετά από αρκετή ώρα βέβαια, βγήκα μαζί με τα τρία μας παιδιά έξω, προκειμένου δούμε την δύναμη του νερού που έτρεχε στην άσφαλτο και παρέσυρε στο πέρασμα του ότι έβρισκε μπροστά του, ακόμη και μεγάλους κάδους σκουπιδιών.
Αυτά λοιπόν παρατηρώντας, έλεγα στα παιδιά ότι πολύ νερό μας έριξαν τα σύννεφα σήμερα και σηκώνοντας τα μάτια μου προς τον ουρανό, θέλησα να δω αν ακόμη υπάρχουν σύννεφα κι αν είχαν αυτά πρόθεση να συνεχίσουν την βροχή ή όχι.
Αντί για σύννεφα όμως, έβλεπα να σχηματίζεται το ουράνιο τόξο στον ουρανό, οπότε, ζήτησα από τα παιδιά να μου πουν με αυτήν την ευκαιρία, αν και πόσα χρώματα έβλεπαν σ’ αυτό, θέλοντας να τσεκάρω την δική τους δυνατότητα να διακρίνουν τα επτά χρώματά του, δεδομένου ότι εγώ διέκρινα μόνον ένα από αυτά, ή όλα μαζί κίτρινα μου φαινόταν.
Όταν ήμουν μικρός βέβαια, έβλεπα όλα τα χρώματά του, αλλά δεν ξέρω γιατί, έχασα αυτήν την δυνατότητα κάποια στιγμή, οπότε, από τότε και μετά βλέπω μόνον ένα χρώμα στο ουράνιο τόξο, το κίτρινο. Στην περίπτωση που τα χρώματα είναι πολύ έντονα, τότε μπορώ και διακρίνω τρία ή τέσσερα από αυτά, αλλά ποτέ όλα.
Αφού μου δόθηκε η ευκαιρία λοιπόν, θέλησα να δω αν και κάποιο από τα τρία μας παιδιά είχε κληρονομήσει την ίδια με την δική μου δυσκολία, γι αυτό και περίμενα να ακούσω τις αντιδράσεις τους.
Σαν άρχισαν να μετρούν όμως φωναχτά ο μεγάλος μαζί τον μικρό ένα, δύο, τρία και τα λοιπά, κατέληξαν να ονομάσουν όλα τα χρώματα που έβλεπαν στο ουράνιο τόξο. Ο μεσαίος μας όμως, δεν τους ακολουθούσε, οπότε τον άκουσα να διαμαρτύρεται και μάλιστα με δυνατή φωνή.
– Τι λέτε ρε; Πάτε να με τρελάνετε; Ένα χρώμα είναι εκεί πάνω, το κίτρινο.
Στεναχωρήθηκα είναι αλήθεια εντοπίζοντας το πρόβλημα στο ένα μας παιδί έστω, αλλά κι άρχισα να ψάχνω μέσα μου εκείνη την στιγμή, αν υπήρχε, ή όχι θεραπεία σ’ αυτό το πρόβλημα, για το οποίο ποτέ μου δεν σκέφτηκα να ενδιαφερθώ.
Πουθενά βέβαια δεν με εμπόδιζε αυτή η δυσκολία, αλλά και πολύ με προβλημάτιζε εκείνη την στιγμή, μήπως το παιδί μου εμποδιζόταν στην ζωή του εξαιτίας της, γι’ αυτό και δεν έδωσα την ανάλογη προσοχή στην μεταξύ τους διένεξη, η οποία πήρε σοβαρές διαστάσεις στην συνέχεια.
Ο μεσαίος δηλαδή, ο οποίος έβλεπε μόνον ένα χρώμα, νόμιζε ότι οι άλλοι δύο προσπαθούσαν να τον τρελάνουν, επιμένοντας και με το ότι δίκαιο τους, ότι τα χρώματα του ουράνιου τόξου ήταν επτά, την στιγμή που αυτός μόνον ένα έβλεπε εξαιτίας της αδυναμίας που δεν ήξερε ότι είχε, αλλά κι επέμενε να τους τονίζει με θυμό πλέον, ότι ένα είναι το χρώμα κι αυτό είναι κίτρινο.
Για να μη γίνουν λοιπόν χειρότερα τα πράγματα μεταξύ τους, τους καθησύχασα, αλλά κι άρχισα να εξηγώ στον μεσαίο, ότι οι άλλοι δύο σωστά έβλεπαν επτά χρώματα, αφού όντως τόσα είναι αυτά που συμμετέχουν στο ουράνιο τόξο κι ότι από μια βλάβη των οφθαλμών που κληρονόμησε από εμένα προφανώς, αυτή ήταν που του παρουσίαζε μόνον ένα χρώμα, εξαιτίας της οποίας κι εγώ μόνον το κίτρινο χρώμα βλέπω, αν και ξέρω ότι τα χρώματα του είναι επτά.
Μη στεναχωριέσαι του έλεγα με κατανόηση, γιατί δεν μπορείς να δεις όλα τα χρώματα. Να ξέρεις όμως ότι δεν είναι και τόσο σοβαρό πρόβλημα εφόσον γνωρίζουμε την αιτία της προέλευσής του.
– Μα δεν μπορώ να καταλάβω. Επέμενε να λέει αυτός. Πως είναι δυνατόν να βλέπουν αυτοί επτά χρώματα σε ένα μέρος, ενώ εγώ βλέπω μόνον ένα;
– Μου ανοίγεις θέμα τώρα. Του έλεγα κι εγώ με την σειρά μου. Γιατί, όλα είναι δυνατόν να γίνουν και δεν είναι τόσο κακό, το να βλέπεις εσύ ένα χρώμα εκεί που οι άλλοι μπορούν να βλέπουν επτά, αν και πράγματι τόσα είναι αυτά. Το κακό πρέπει να ξέρεις, βρίσκετε εκεί που δεν μπορείς να δεχθείς εσύ, ότι έχεις κάποια βλάβη στα μάτια σου κι ότι αυτή σε εμποδίζει να δεις όσα είναι εκεί και δεν τα βλέπεις.
Σκέψου τώρα, ότι εσύ έχεις μια μικρή βλάβη στα μάτια σου ως προς τα χρώματα κι ότι αυτή χωρείς να σε ρωτήσει σε παραπληροφορεί. Αν είχες αυτήν την βλάβη παραδείγματος χάριν στην διαδικασία του να εκτιμάς πράγματα και καταστάσεις, τότε αυτή θα σε παραπλανούσε τόσο πολύ όπως γίνετε και με τα χρώματα, που χωρείς να το θέλεις, θα γινόσουν αναγκαστικά επιζήμιος για εσένα και τους γύρο σου, αγνοώντας την βλάβη που τα προκαλεί.
Δυστυχώς για όλους μας όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δέχονται εκ προοιμίου, ότι εφόσον δεν είναι φανερά άρρωστοι, τότε όλα μέσα τους λειτουργούν σωστά. Κι εφόσον δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα να τους εμποδίζει, τότε δέχονται ότι οι απόψεις που για όλα πρέπει να έχουν είναι οι μόνες σωστές, οπότε, αναγκάζονται να τις υποστηρίζουν με μπόλικο φανατισμό στην συνέχεια.
Χωρείς να εξετάζουν λοιπόν, αν εξαιτίας κάποιας βλάβης που έχουν και δεν το ξέρουν, παραπλανούνται, όπως και παραπλανούν με την επιμονή τους όσους υπάρχουν στον περίγυρό τους, αδιαφορούν τελείως αν είναι οι απόψεις τους όλως διόλου λανθασμένες.
Δεν πρέπει καθόλου λοιπόν να στεναχωριέσαι γι’ αυτήν την μικρή βλάβη των ματιών σου, έστω κι αν σε αναγκάζει να βλέπεις λιγότερα χρώματα από τους άλλους, δεδομένου ότι αυτήν την κληρονόμησες από μένα και δεν φταις καθόλου εσύ γι’ αυτό.
Θα πρέπει όμως να ανησυχείς πολύ, μη τυχόν και η άποψη που θα έχεις για το κάθε τι στην ζωή σου είναι λανθασμένη, γιατί αν από κάποια βλάβη βγάζεις κι συ λανθασμένες αποφάσεις, τότε θα ευθύνεσαι εσύ και μόνον εσύ γι’ αυτές, αφού σε κάθε περίπτωση θα είναι δικές σου επιλογές και αλίμονο σου αν έχεις λανθασμένες απόψεις.
Αν διατηρείς λανθασμένες απόψεις όμως, τότε δεν θα είναι και τόσο απλό για εσένα να παραδεχθείς ότι εξαιτίας της βλάβης που έχεις σου βγαίνουν αυτές, οπότε θα σου δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στη ζωή σου, με κίνδυνο να σου την κάνουν μαύρη και άδικα σαν κάποιον γνωστό τραγουδιστή θα τραγουδάς και συ το ομώνυμο τραγούδι, που θέλει τον παθόντα να λέει, << κοινωνία άδικη και παλιό κοινωνία >>, θεωρώντας φταίχτες αυτούς που έκαναν ανάποδα την κοινωνία, από ότι αυτός ήθελε να την βλέπει, ή να την ζει.
Να στεναχωριέσαι λοιπόν από δω και μετά, μόνο για το αν έχεις κάποια άλλη ποιο σοβαρή βλάβη, ή μη τυχόν την αποκτήσεις στην διάρκεια της ζωή σου και εξαιτίας αυτής γίνεις εσύ δυστυχισμένος, ή επιζήμιος για τον εαυτό σου, αλά και για όσους είναι γύρο σου.
Μην επιμένεις λοιπόν για τίποτε, γιατί πάντα υπάρχει κίνδυνος να βλέπεις άλλα, λιγότερα, στραβά και διαφορετικά από όσα υπάρχουν πραγματικά, κι ενώ τα βλέπουν όλοι οι άλλοι, δεν τα βλέπεις εσύ.
Πριν από όλα κατά συνέπια, είναι απαραίτητο για όλους μας, όχι μόνον για εσένα, να θέλουμε να βρισκόμαστε ακριβώς στην θέση που είναι το κάθε τι, έτσι ώστε να μην ζούμε παραπλανημένοι από τον εαυτό μας. Σε διαφορετική περίπτωση, θα αναγκάσουμε τον εαυτό μας να παρεκκλίνει από τον δρόμο του θέλοντας και μη.
Αν λοιπόν δεν θέλουμε να ζήσουμε λανθασμένα την ζωή μας, πολύ θα μας βοηθήσει να λέμε στον εαυτό μας πάντοτε και για το κάθε τι μάλιστα, ότι καλά τα λέω, έτσι όπως τα λέω είναι. Είναι όμως έτσι; Ή μήπως εγώ νομίζω, ή πείθομαι από μόνος μου ότι μόνο έτσι όπως εγώ το λέω είναι;
Αν είναι βέβαια στην πραγματικότητα έτσι όπως εγώ βλέπω τα πράγματα, ή έτσι όπως εγώ τα σκέφτομαι, καλώς. Αν όμως στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι διαφορετικά, δεν παραπλανώ μόνος μου τον εαυτό μου και δεν τον οδηγώ μόνος μου σε λάθος θέσεις, σκέψεις, απόψεις και ταλαιπωρίες; Ποιος λοιπόν άλλος εκτός από μένα θα ευθύνεται για το αποτέλεσμα της δικής μου ζωής;
Προβληματίστηκαν τα παιδιά με όσα άκουσαν να λέω στον μεσαίο με αφορμή την αδυναμία του να δει τα επτά χρώματα της ίριδας, αλά ήταν πολύ μικρά για να καταλάβουν ακριβώς το δίδαγμα εκείνης της μέρας, γι αυτό και περιορίστηκα μόνον, στο να περιμένω να δω αργότερα το αποτέλεσμα των όσων άκουσαν τότε που βρισκόταν στην παιδική τους ηλικία.
Μιχάλης Αλταλίκης
