Έκανα τα πάντα όπως καταλαβαίνετε, προκειμένου να φανώ χρήσιμος και στον έχοντα αυξημένες υποχρεώσεις μοναχό, αν και το έκανα εις βάρος των υπόλοιπων υποχρεώσεών μου, όπως και εις βάρος των δικών μου κόπων, αφού όλες οι δικές μου, όπως και οι δικές του υποχρεώσεις, στον ίδιο χρόνο έπρεπε να γίνουν.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε τώρα, πόσα και τί δεν έχω κάνει γι’ αυτόν ειδικά, ώστε να μην έχει στις σκέψεις του κανένα λόγο που να τον κρατά δυσαρεστημένο από την μεταξύ μας συνεργασία.
Παρόλα αυτά όμως και για λόγους που αυτός μόνον μπορεί να εξηγήσει, ποτέ δεν αναγνώρισε τους κόπους μου. Μονίμως υποβάθμιζε την δική μου προσφορά στην υπηρεσία της Μονής μας κι εγώ προσωπικά, ποτέ δεν κατάλαβα τον ακριβή λόγο που τον ανάγκαζε να το κάνει.
Δέκα χρόνια δηλαδή έψαχνα να βρω στην συνέχεια τον λόγο της μόνιμης δυστροπίας του, αλλά δυστυχώς για μένα, ποτέ δεν μπόρεσα να την βρω. Θα μπορούσα να παραβλέψω βέβαια το γεγονός και να μείνω αδιάφορος προς την αδιάλλακτη συμπεριφορά του, ώστε να γλιτώσω τουλάχιστον από την καταπίεση που αισθανόμουν ως εργαζόμενος δίπλα του, αν και για τον ίδιο σκοπό.
Όταν πια δικαιολογημένα του απαντούσα, ότι δεν μπορούσα να τον μεταφέρω πουθενά εξυπηρετώντας τον, λόγω φόρτου υποχρεώσεων, θύμωνε μαζί μου και μέσα στον θυμό του, πολλές φορές μου έλεγε ότι έπρεπε να τον υπακούω ως ευεργετηθείς, αφού αυτός πρότεινε στον Γέροντα μας να μου αναθέσουν αυτήν την εργασία.
Άρχισα να αισθάνομαι κι ένοχος πλέον εκτός από καταπιεσμένος, αφού όντως δεν μπορούσα να ικανοποιήσω τις απαιτήσεις του ευεργέτη μου, έστω κι αν αυτός εσκεμμένα δεν ήθελε να δεχθεί, ότι δεν βρέθηκα εργαζόμενος στην Μονή μας μόνον γι’ αυτόν, αλλά και για τις ανάγκες όλης της αδελφότητάς τους, οι οποίες ήταν πάρα πολλές πλέον.
Το να ικανοποιείς τους πάντες, εκτός από αυτόν που σε ευεργέτησε, δεν είναι κι ότι καλύτερο έχεις να κάνεις στην ζωή σου, γι’ αυτό κι εγώ φόρτωσα στον εαυτό μου καταπιεσμένος κι άλλα προβλήματα υγείας πάνω στα είδη υπάρχοντα κι αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσα πλέον να παραβλέψω αυτόν και την ιδιότροπη συμπεριφορά του.
Από τότε λοιπόν έλεγα στεναχωρημένος στον Γέροντα. Μα τι θέλει επιτέλους από μένα αυτός ο άνθρωπος και μονίμως μου μαυρίζει την καρδιά με την κακή του συμπεριφορά; Μη τον κακίζεις έλεγε αυτός. Δεν είναι κακός. Ο τρόπος του είναι τέτοιος. Σ’ αγαπάει με τον δικό του τρόπο έλεγε κι ότι αυτό μόνον πρέπει να βάζεις στον νου σου, ώστε να μην σε πληγώνουν οι συμπεριφορές του.
Τέτοια μου έλεγε ο Γέροντα προκειμένου να με ανακουφίσει, αλλά εγώ, δεν είχα την ανάλογη αρετή, ώστε να μην πληγώνομαι από την συμπεριφορά του. Με τρέλαινε δε, όταν τον άκουγα να μου λέει ευθέως και χωρείς συγκεκριμένο λόγο.
Θα είναι καλύτερα για σένα να βρεις μια άλλη δουλειά και να μη νοιάζεσαι για μάς. Αν φύγεις εσύ, εμείς ανά πάσα στιγμή μπορούμε να βρούμε κάποιον άλλον σαν κι εσένα, ο οποίος μπορεί και να μας κάνει αυτήν την δουλειά ίσως και καλύτερα από ότι την κάνεις εσύ.
Μα. Του έλεγα. Αφού εσύ με έφερες σ’ αυτήν την θέση όπως μου είπες κι εσύ με πρότεινες ως ικανό να αναλάβω αυτό το έργο. Τι θέλεις επιτέλους από εμένα, αφού επάξια σας εξυπηρετώ όπως λένε οι υπόλοιποι μοναχοί;
Γιατί λοιπόν με κάλεσες να κάνω αυτήν την δουλειά, αφού δεν με ήθελες και γιατί αφού με ήθελες, με ωθείς τώρα στο να παραιτηθώ; Ποιόν σκοπό επιτέλους θέλεις να ικανοποιήσεις και με βάζεις να τρέχω μεν για τις ανάγκες σας, αλλά να έχω και τον νου μου παράλληλα ψάχνοντας, στο πως θα φύγω από δω και στο πως θα βρω μια άλλη δουλειά;
Αλλά και πού να την βρω την άλλη δουλειά, αφού εσύ ξέρεις ότι τρία χρόνια την έψαχνα και πουθενά δεν την έβρισκα; Που να την βρω λοιπόν τώρα και γιατί επιμένεις να με βασανίζεις σαδιστικά;
Εγώ; Έλεγε αυτός απορώντας. Εγώ σε βασανίζω; Εσύ βέβαια του έλεγα. Ποιος άλλος; Αν δεν μπορούσα να κάνω την δουλειά που μου αναθέσατε, λογικό θα ήταν το να μου ζητάς να φύγω από αυτήν. Αυτό πάλι, θα το έκανα κι από μόνος μου αν όντως το εντόπιζα.
Αν όμως σας κάνω την δουλειά κι αν όλοι οι άλλοι είναι ευχαριστημένοι από μένα εκτός από σένα, δεν γίνεσαι εσύ παράλογα βασανιστής, όταν μου ζητάς να φύγω χωρείς λόγο από μια δουλειά που εσύ με έφερες να αναλάβω;
Πες μου λοιπόν, πού και πότε και σε τι δεν ικανοποίησα τις δικές σου προσδοκίες κι εγώ αμέσως θα παραιτηθώ. Αν όμως δεν έχεις να μου προσάψεις κάτι κακό, τότε δεν είσαι τίποτε άλλο, παρά ένας ευεργέτης που χωρείς λόγο έγινε βασανιστής.
Θέλοντας να αλλάξει κάπως την θέση του, από αυτήν που μόνιμα κρατούσε απέναντί μου, μου έλεγε μια μέρα ανόητες δικαιολογίες. Εγώ για εσένα τα λέω όλα αυτά. Αφού εμείς δεν μπορούμε να πληρώσουμε την δουλειά σου, τόσο, όσο αυτή ενδεχομένως αξίζει, πρέπει να αναζητήσεις κάπου αλλού εργασία, προκειμένου να ικανοποιηθείς εκεί οικονομικά.
Μα πάτερ. Του έλεγα. Δεν σας ζήτησα ισάξια χρήματα. Άφησε με λοιπόν να κάνω την δουλειά μου ήσυχος και μη με βασανίζεις με ιδέες και σκέψεις που πουθενά δεν μας οδηγούν. Αν θελήσω να φύγω, θα φύγω εξαιτίας σου, έστω κι αν μπορούσατε να μου προσφέρεται τα διπλάσια των αναλογούντων στην αξία των υπηρεσιών που σας προσφέρω.
Αν όμως δεν σας ζητώ περισσότερα από όσα εσείς μπορείτε να μου δώσετε, τι νόημα έχουν όλες αυτές οι αναφορές, αφού βλέπεις ότι όντως με βασανίζουν;
Πολλά του έλεγα όπως καταλαβαίνετε κάθε φορά που μου έλεγε τα ίδια, τρελαμένος από την παράλογη όσο και αδικαιολόγητη συμπεριφορά του. Απτόητος όμως αυτός, επέμενε κι από θέσεως ισχύος έκανε ότι ήταν δυνατόν ώστε να μου χαλάει κάθε φορά την διάθεση, θαρρείς κι ότι αυτός ήταν ο πραγματικός του σκοπός. Το να κάνει δηλαδή απλώς και μόνο την ζωή μου κόλαση.
Διώχνει κανείς από την δουλειά του κάποιον εργαζόμενο του έλεγα και πάλι μια μέρα, όταν αυτός αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του έργου του. Όταν όμως έχει κάποιον που ανταποκρίνεται και με το παραπάνω μάλιστα σε όσα του εμπιστεύεται, τότε τον κρατά δεμένο κι αποζημιωμένο ανάλογα, μη τυχόν και του φύγει.
Αφού εγώ δεν σας ζητώ ανάλογη ανταπόκριση κι αφού σας προσφέρω πολλά περισσότερα από αυτά που εσείς θέλετε, τι θέλεις και τρώγεσαι μαζί μου; Που νομίζεις ότι θα βρεις έναν άλλον τέτοιον σαν κι μένα και νομίζεις ότι θα σας προσφέρει τα ίδια; Σιγά το πράγμα έλεγε αυτός. Φύγε εσύ και θα δεις, όχι μόνον έναν, αλλά πενήντα να είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να αναλάβουν την δουλειά σου.
Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, πολλά έχω υποστεί εξαιτίας της αδιάλλακτης συμπεριφοράς του, αυτής που αυτός ονόμαζε ενδιαφέρον για μένα και τη μονή μας, ώστε να μπορεί να επιμένει ακάθεκτος.
Αναφερόμενος σ’ αυτήν την δύστροπη, μίζερη, καχεκτική, ιδιότροπη, καχύποπτη, σκληρή και χωρείς έλεος συμπεριφορά του όπως την έβλεπα τότε, θα μπορούσα να αφιερώσω ένα ολόκληρο βιβλίο καυτηριάζοντας την άδικη, παράλογη και ασύμφορη για την Μονή μας στάση του, αν όντως ήταν αυτός ο λόγος που αναφέρομαι στον εν λόγο μοναχό.
Θα μπορούσα ως τόσο να αναφερθώ και στην αξία του, αυτήν δηλαδή που θα ήταν υποδειγματική για όλους ενδεχομένως, αν βέβαια αυτός μπορούσε να διαθέσει ελεύθερα, λίγη από την διάκριση που ενδεχομένως είχε εντός του, αυτήν που χάθηκε πίσω από τους αυστηρούς υπολογισμούς που έκανε για όλους και για όλα και διάλεξε για δικούς του λόγους να την κρύβει επιμελώς, πίσω από την καταπιεστική του αυστηρότητα.
Μιχάλης Αλταλίκης
