Επιστρέφοντας από της διακοπές μας όμως, μπήκα στο γραφείο μου μετά από ένα μίνα κι όπως ήταν αναμενόμενο, βρήκα να με περιμένουν ένα σορό εκκρεμότητες. Μαζί με αυτές, μου έδωσε κι ο διευθυντής μας μία εντολή, με την οποία ήθελε να πάω σε ένα από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία της πόλης μας και να κλείσω ένα δωμάτιο στο όνομα ενός Σαουδάραβα που περιμέναμε.
Αυτός βέβαια, ήταν πολύ μεγάλος οικονομικός παράγοντας της χώρας του και είχε σκοπό με την επίσκεψη του στην πόλη μας, να διαπραγματευτεί μαζί μας, αλλά και με μια Ρουμάνικη εξαγωγική εταιρεία βοοειδών και προβάτων, για την αγορά μιας πολύ μεγάλης ποσότητας προβάτων, την μεταφορά της οποίας, θα έπρεπε να αναλάβουμε εμείς ως μεταφορείς.
Όταν έφτασα στο ξενοδοχείο, δεν ήξερα τι δωμάτιο θα μπορούσε να θέλει ο εν λόγο Σαουδάραβας, γι’ αυτό κι από πείρας του έκανα κράτηση ένα μεγάλο από αυτά και με θέα προς την θάλασσα. Επιστρέφοντας στο γραφείο μου όμως, βρήκα να με περιμένουν και οι οδηγίες που αυτός μας έστειλε με τέλεξ, οπότε, αυτές έπρεπε να ακολουθήσουμε.
Αυτές λοιπόν, περιοριζόταν αποκλειστικά και μόνον, γύρο από το θέμα της άφιξής του και του ξενοδοχείου που έπρεπε να του κλείσουμε. Θα μας επισκεπτόταν σε δέκα μέρες όπως μας έγραφε, ενώ οι πέντε γυναίκες του θα κατεύθυναν στην πόλη μας μια εβδομάδα μετά από την δική του άφιξη.
Οι δύο δε από τους οικονομικούς του διευθυντές, θα έκαναν την εμφάνισή τους στην πόλη μας για τους παραπάνω λόγους, μετά από δυό εβδομάδες.
Για όλους αυτούς λοιπόν, ζητούσε ο Σαουδάραβας να κλείσω τρεις σουίτες και να τις κλείσω από κείνη την μέρα και για ένα μήνα μετά από την άφιξη των οικονομικών του διευθυντών.
Μαζί με όλα αυτά όμως, ήθελε να βρίσκεται το ξενοδοχείο του στο κέντρο της πόλης μας και κοντά στα γραφεία μας, ώστε να μας επισκέπτεται μεν αυτός με τα πόδια, αλλά και οι γυναίκες του να μπορούν να κάνουν τα ψώνια τους εύκολα. Υστερόγραφα δε, έγραφε. Αν δεν υπάρχει ανάλογο ξενοδοχείο στην πόλη σας, να μου κάνετε τις κρατήσεις στην Αθήνα.
Αφού διάβασα τις οδηγίες του λοιπόν, ρωτούσα μετά από λίγο τον Γερμανό διευθυντή μας να μου πει, αν μας ήταν γνωστός ως πελάτης μας αυτός ή όχι, φοβούμενος το ενδεχόμενο να μας αφήσει φέσι της σουίτες που ήθελε να του κρατήσουμε.
Τί λες; Του έλεγα. Θα πληρώσει αυτός την παραγγελιά του, ή θα ψαχνόμαστε; Σουίτες θέλει όπως βλέπεις και για δύο μήνες κοντά τις θέλει κλειστές. Γέλασε ο διευθυντής μας με τον τρόπο που του έκανα την παρατήρησή μου, αλλά και μου έλεγε καθησυχαστικά.
Οι πληροφορίες που έχουμε γι’ αυτόν, λένε ότι είναι ο πλέων φερέγγυος οικονομικός παράγοντας της χώρας του. Πήγαινε λοιπόν και κλείσε τις σουίτες που μας ζήτησε, μη τυχόν και τον χάσουμε από κοντά μας, γιατί όπως φαίνεται, θα γίνει πολύ καλός πελάτης μας.
Κοίτα τώρα του είπα, με τι ασχολούμαι σήμερα και πήγα πάλι στο ξενοδοχείο. Ήμουν γνωστός στον υπεύθυνο του ξενοδοχείου, αφού αρκετά χρόνια δεχόμουν ξένους από όλο τον κόσμο όπως σας ανάφερα στα προηγούμενα και κάθε μέρα σχεδόν είχα κάποιον επισκέπτη μου στο ξενοδοχείο τους.
Άκουσε το αίτημά μου αυτός και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να μου δώσει λύση. Δεν έχω τρεις ελεύθερες σουίτες σήμερα έλεγε, αλλά μόνον μία. Την δεύτερη που ζητάς, θα μου την ελευθερώσουν από δευτέρα όπως ξέρω, αφού δήλωσε ότι θα φύγει αυτός που την κρατά. Έως ότου έρθει όμως αυτός που περιμένεις, πιστεύω ότι θα κρατήσουμε και την τρίτη.
Αν όμως γίνει κάποια στραβή και δεν βρούμε την τρίτη σουίτα, θέλεις να τους κρατήσουμε το δωμάτιο που σου έδωσα πρώτα; Και μεγάλο είναι αυτό και σε ενδιάμεσο χώρο βρίσκετε όπως είδες. Τι λες; Να το κάνουμε έτσι; Ας το κάνουμε έτσι του είπα κι εγώ, αφού δεν είχα καλύτερη λύση, οπότε, επέστρεψα στο γραφείο μου, από όπου έγραφα με την γραμματέα μου προς τον Σαουδάραβα.
Η Αθήνα απέχει έξη ώρες με γρήγορο αυτοκίνητο από την Θεσσαλονίκη και τρία τέταρτα της ώρας, πετώντας με το αεροπλάνο. Στο κέντρο της πόλης μας δε, δεν έχουμε καλύτερο ξενοδοχείο από αυτό που έχω κάνει κράτηση για δύο σουίτες κι ένα ενδιάμεσο πολύ μεγάλο δωμάτιο.;;;
Σταμάτησα να του γράφω τα υπόλοιπα, προσθέτοντας τρία ερωτηματικά στο τέλος της φράσης μου. Η απάντηση του ήταν άμεση και με μία λέξη τα έλεγε όλα. ´´καλώς´.´
Μετά από αυτό, του ζήτησα να μου δώσει γραπτώς το ακριβές πρόγραμμά του, ώστε να προσαρμοστώ κι εγώ σ’ αυτό. Πότε δηλαδή θα ερχόταν και τη ώρα ακριβός θα έφτανε στο αεροδρόμιο, ώστε να τον παραλάβω. Αφού απάντησε και σ’ αυτά τα ερωτήματα, πράγματι πήγα να τον παραλάβω όταν ήρθε η ώρα.
Έκανε μόνος του την εμφάνιση του στο αεροδρόμιο και καθόλου δεν δυσκολεύτηκα να τον εντοπίσω, αν και δεν φορούσε κελεμπία όπως συνήθιζαν να κάνουν οι συμπατριώτες του, όταν κατά καιρούς κι αυτοί μας επισκεπτόταν.
Τον καλωσόρισα βέβαια, αλλά και του έλεγα προκειμένου να προλάβω τις αντιδράσεις του. Θα ήθελα να συμφωνήσω με τις επιθυμίες σας, αλλά δυστυχώς για όλους μας, δεν έχουμε πολλές πολυτέλειες στην πόλη μας. Τον μετέφερα ωστόσο με το αυτοκίνητο μου στο ξενοδοχείο του κι όταν μπήκε στην σουίτα του, έλεγε κι αυτός με κατανόηση. Δεν μου αρέσει η σουίτα, αλλά ούτε και το ξενοδοχείο. Αφού δεν υπάρχει καλύτερο όμως εδώ κοντά, τί να κάνω;
Έμεινα μαζί του έως ότου τακτοποιηθεί, μη τυχόν και του λήψη κάτι, αλλά και το βράδυ που βρεθήκαμε πάλι, μου έκανε πριβέ το τραπέζι στην σουίτα. Είπαμε πολλά εκεί κι εξετάσαμε αρκετά θέματα γύρω από το εμπόριο κι από όσα μου άφηνε να καταλάβω, ήταν ανοιχτός σε όλα.
Μπορούσε όπως μου το διαβεβαίωνε, να μείνει στην πόλη μας όσο καιρό κι αν χρειαζόταν, αρκεί να του παρουσίαζα Ελληνικά ή Ευρωπαϊκά προϊόντα που να ήταν αξιόλογα. Αν έβρισκε δηλαδή εμπορικό ενδιαφέρον σε όσα του παρουσίαζα, υποσχόταν ότι θα έμπαινε στην διαδικασία να εξετάσει σοβαρά την περίπτωση να τα εμπορευθεί.
Μ’ αυτά τα δεδομένα λοιπόν, πήγαινα κάθε μέρα το πρωί από το ξενοδοχείο του κι αφού παίρναμε μαζί το πρωινό μας και κουβεντιάζαμε αρκετά για όσα τον ενδιέφεραν, πηγαίναμε μαζί μετά στα γραφεία μας, έως ότου μπορέσει να συμφωνήσει με τους Ρουμάνους επισκέπτες μας, δεδομένου ότι κι αυτοί βρισκόταν στην πόλη μας.
Ήταν δύσκολος διαπραγματευτής, αλλά και για τίποτε δεν έπαιρνε εύκολα αποφάσεις. Επί μέρες συζητούσε τα ίδια και τα ίδια με τους ανθρώπους και καμιά απόφαση δεν έπαιρνε, προκειμένου να κάνει επιτέλους την αγορά των προβάτων που παζάρευε.
Κουράστηκαν οι Ρουμάνοι με την συμπεριφορά του, δεδομένου ότι τους κόστιζε και οικονομικά συν τις άλλοις, οπότε, τον παράτησαν ένα πρωινό κι έφυγαν άπρακτοι για την πατρίδα τους. Αυτός όμως, καθόλου δεν στεναχωρήθηκε για την απομάκρυνση τους, για τον λόγο ότι είχε άλλη κι εναλλακτική λύση στα χέρια του.
Όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων δηλαδή, έκλεισε τελικά συμφωνία για τα πρόβατα που ζητούσε, αλλά με άλλη Ρουμάνικη εταιρεία, τα οποία βέβαια, μεταφέραμε εμείς στην Σαουδική Αραβία και με το δικό μας υποκατάστημα της Τουρκίας, χρησιμοποιώντας κάποιο από τα λιμάνια του Βοσπόρου.
Ήρθαν εν το μεταξύ οι γυναίκες του κι όπως τους το επέβαλε το τυπικό τους, πήγε μόνος του στο αεροδρόμιο να τις υποδεχθεί. Αν και ήξερα όμως ότι έμεναν κι αυτές στο ίδιο ξενοδοχείο, ποτέ μου δεν τις είδα. Μόνες τους κοιμόταν δηλαδή και μόνες τους γύριζαν στα καταστήματα της πόλης μας.
Σε κανέναν δεν τις εμφάνιζε όπως καταλαβαίνετε και ποτέ δεν ανέφερε την παρουσία τους. Δεν ξέρω τι μεσολάβησε όμως και μου είπε ένα πρωινό, ότι δεν του άρεσε το ξενοδοχείο και ότι ήθελε να τον πάω στο άλλο και πολύ μεγαλύτερο από αυτό που έχουμε στην πόλη μας, μόνον που αυτό βρισκόταν αρκετά μακριά από το κέντρο και για να τον πάω στα γραφεία μας έπρεπε να το κάνω με το αυτοκίνητό μου.
Τον μετέφερα εκεί τελικά κι αφού κάθισε σ’ αυτό μια εβδομάδα αφότου έκαναν επιτέλους την εμφάνισή τους και οι οικονομικοί του διευθυντές, μου δήλωσε ευθαρσώς ένα πρωινό, ότι το ξενοδοχείο που του έκανα και πάλι τρεις σουίτες κράτηση, ήταν πολύ μικρό για τα γούστα του.
Πειραγμένος αρκετά κι εγώ από την νοοτροπία του, του απαντούσα με το ίδιο θράσος. Για δουλειά ήρθες εδώ, ή για τίποτε άλλο; Το ξενοδοχείο που μένεις, είναι το καλύτερο που διαθέτουμε στην πόλη μας. Αν δεν σου αρέσει κι αυτό, τότε, δεν έχω πού αλλού να σε πάω.
Αντιλήφθηκε αυτός την δυσφορία που με προκαλούσε, γι’ αυτό και μου έλεγε κάτι, στην προσπάθειά του να με καλμάρει κάπως όπως κατάλαβα. Μη στεναχωριέσαι. Μαζί σας θα κάνω τις μεταφορές μου. Αλλά να. Εμείς είμαστε λίγο περίεργοι. Τα θέλουμε όλα τέλεια.
Μα ποιο τέλεια από αυτά, δεν έχουμε του έλεγα. Τι άλλο θέλεις να κάνω; Τον ανεχόμουν όπως καταλαβαίνετε, αν και με κάθε τρόπο προσπαθούσα να μην του λείψει τίποτε, αφού κι εγώ ήξερα την νοοτροπία τους και πολλές φορές την αντιμετώπισα. Πελάτης μας όμως ήταν κι έπρεπε να του κάνω αρκετά χατίρια, αλλά κι όλα έχουν ένα μέτρο.
Παρόλα αυτά, δεν ξεχνούσα ότι αυτός ήταν έμπορος κι ότι ήθελε όπως μου είπε να τον φέρω σε επαφή με πολλούς εμπόρους κι όχι μόνον, προκειμένου να κάνει δουλειές μαζί τους. Το έκανα λοιπόν κι όπως εύκολο για την περίπτωση μου, του παρουσίασα πολλά από τα Ελληνικά προϊόντα τα οποία έκαναν τότε αξιόλογη παρουσία στην Ευρώπη.
Αυτός όμως, τίποτε από όλα αυτά δεν έπαιρνε την απόφαση να αγοράσει.
Έστελνε ωστόσο τους δύο διευθυντές, αεροπορικώς στην πατρίδα τους, μόλις εντόπιζε κάποιο ενδιαφέρον σ’ αυτά που του παρουσίαζα, προκειμένου να εξετάσουν εκεί κι επιτόπου, την περίπτωση να εισαχθούν.
Όταν όμως αυτοί επέστρεφαν, του έλεγαν πάντα το ίδιο. Ότι τα προϊόντα μας ήταν καλά μεν, αλλά οι τιμές τους ήταν ακριβές.
Εμείς βέβαια, είχαμε όντως πολλά και καλά προϊόντα να του δώσουμε, αλλά με στεναχωρούσε που αυτός έβρισκε πάντα οικονομικούς λόγους να τα απορρίπτει, οπότε μαζί με αυτά, του πρότεινα μια μέρα να δει και τα φρούτα μας, όπως και τα λαχανικά μας άλλωστε.
Μέχρι και στην Κοζάνη τον πήγα μια μέρα, με σκοπό να του παρουσιάσω εκεί τα πολύ νόστιμα φρούτα του Βελβεντού, όπως και τον καλά οργανωμένο συνεταιρισμό τους, ο οποίος είχε την δυνατότητα και την ποιότητα των φρούτων τους να εξασφαλίσει, αλλά και την πολύ μεγάλη ποσότητα που αυτός τους ζητούσε να του διαθέσουν.
Όταν γεύθηκε λοιπόν τα φρούτα τους, του άρεσαν υπερβολικά, γι’ αυτό και με το που επιστρέψαμε στην Θεσσαλονίκη, έστειλε αμέσως τους διευθυντές του να δουν, αν μπορούσαν να περάσουν στην αγορά τους τα φρούτα με την τιμή που θα τα αγόραζαν.
Επιστρέφοντας αυτοί, του είπαν ότι τόσο η γεύση όσο και οι τιμές των φρούτων επέτρεπαν την εισαγωγή τους, γι’ αυτό και μου ζήτησε να τον πάω πάλι στο Βελβεντό και να ζητήσει από τους παραγωγούς να του δώσουν νέα τιμή, με τον όρο όμως, να γίνει η παράδοση τους στην Σαουδική Αραβία.
Αυτό εγκυμονούσε πολύ μεγάλους κινδύνους για τους παραγωγούς και σε καμιά περίπτωση δεν θα τους συμβούλευα εγώ να έκαναν κάτι τέτοιο, οπότε κι από μόνος μου του το αρνήθηκα.
Οι Ιταλοί το κάνουν έλεγε αυτός. Γιατί όχι κι εσείς. Οι Ιταλοί μπορεί να κάνουν ότι θέλουν του απαντούσα και καθόλου δεν αμφιβάλω ότι εσύ είσαι φερέγγυος ως έμπορος. Οι αγρότες όμως παλεύουν για το μεροκάματο τους, δεν είναι δυνατόν να γίνουν τζογαδόροι επειδή το θέλεις εσύ.
Εσύ βέβαια τον συνήθισες τον εμπορικό τζόγο και τον μεταχειρίζεσαι συχνά και επειδή ξέρεις τους κινδύνους της αγοράς, φοβάσαι να ρισκάρεις και το παραμικρό ακόμη. Όπως βλέπω όμως, όποιο ρίσκο κι αν υπάρχει σ’ αυτήν όπως και στις άλλες αγορές που εξέτασες, αυτό το ρίσκο θέλεις να το φορτώσεις στις πλάτες των παραγωγών.
Πως όμως να κάνω εγώ μια τέτοια πρόταση σ’ αυτούς τους ανθρώπους, γνωρίζοντας τους κινδύνους που παραμονεύουν παντού γι’ αυτούς και ούτε καν τους υποψιάζονται; Τίποτε δεν τους λέω λοιπόν κι αν δεν συμφωνήσεις εσύ, να πάρεις τα φρούτα τους από τον χώρο παραγωγής τους, μη περιμένεις να κάνεις κάποια δουλειά μαζί τους, όση ανάγκη κι αν την έχουν αυτοί οι απλοί παραγωγοί.
Αυτά του είπα βέβαια, αλλά και τίποτε δεν κάναμε με τα φρούτα του Βελβεντού όπως καταλαβαίνετε, όπως και με κανένα άλλο από τα προϊόντα που του παρουσίασα. Αυτός όμως έμεινε με την συνοδεία του στην πόλη μας για δύο μήνες κι επειδή γκρίνιαζαν συνεχώς και για κείνο το ξενοδοχείο, τους πήγα πάλι πίσω και σ’ αυτού που ήταν στο κέντρο της πόλης μας, έτσι, για να ησυχάσω κι εγώ από το να τον μετακινώ μια στο ξενοδοχείο και μια στα γραφεία μας με το αυτοκίνητό μου.
Με κάλεσε όμως μια μέρα πάλι στην σουίτα του και μου ζήτησε να του βρω τυρί, για να κάνει αυτός με όποιον μπορούσε να ανταποκριθεί, μια πολυετή σύμβαση, της τάξης των δέκα χιλιάδων τόνων τυριού ανά έτος, το οποίο ήθελε να παράγεται, από εκατό τις εκατό πρόβειου γάλακτος.
Τον άκουσα, αλλά και του έλεγα με σιγουριά, ότι δεν έχουμε στην Ελλάδα τέτοιες δυνατότητες. Τα ίδια ακριβώς έλεγα και στον διευθυντή μας όταν επέστρεψα στο γραφείο μου, αλλά κι αγανακτισμένος με την συμπεριφορά του Σαουδάραβα. Ασφαλώς και δεν έχουμε τέτοια δυνατότητα. Αλλά τί θα κάνω επιτέλους με αυτόν που με φόρτωσες;
Εξέτασε σε παρακαλώ το θέμα, επέμενε να μου λέει κι αυτός, αφού τώρα πια είναι πελάτης μας, από την στιγμή που μας έδωσε την δουλειά από την Τουρκία. Τί να κάνουμε λοιπόν, πρέπει να τον συμπαρασταθούμε.
Πήγα πάλι στο ξενοδοχείο του, αφού δεν μπορούσα να απαλλαγώ από αυτόν κι όπως του ταίριαζε με πολύ αυστηρό τρόπο του έλεγα τα ίδια, αλλά και κάτι παραπάνω του είπα, από αυτά που θυμήθηκα καθ’ οδόν μέχρι να τον συναντήσω.
Όπως σου είπα και πριν, εμείς δεν έχουμε τέτοια δυνατότητα σε πρόβειο γάλα. Αλλά ούτε και τα βόρια από εμάς κράτη μπορούν να ανταποκριθούν αν και παραδοσιακά διατηρούν μεγάλες ποσότητες προβάτων. Κατά συνέπεια, κανείς δεν είναι δυνατόν να μας παραδώσει τέτοια ποσότητα πρόβειου τυριού που εσύ μας ζητάς.
Έχουμε όμως ένα Γερμανικό συνεταιρισμό, ο οποίος έχει αυτήν την δυνατότητα και μπορεί να παράγει από εκατό τις εκατό αγελαδινό γάλα, όσο τυρί θέλεις εσύ, με εκατό τις εκατό πρόβεια γεύση. Αν σου δώσουν να δοκιμάσεις το δικό τους τυρί κι ένα γνήσιο πρόβιο, να είσαι σίγουρος, ότι μάλλον αυτό θα διαλέξεις ως πρόβιο.
Έμεινε με ανοιχτό το στόμα ο Σαουδάραβας με όσα άκουσε, αλλά και γεμάτος αμφιβολία έλεγε σαστισμένος. Είναι δυνατόν, να είναι αλήθεια αυτό που μου λες; Αυτά έλεγε και γέλασε μετά, σαν να έλεγε με νόημα. Τα τρώμε ρε συ τέτοια παραμύθια εμείς;
Αν ενδιαφέρεσαι του έλεγα κι εγώ φορτωμένος από αγανάκτηση μαζί του, θα δεις ότι όχι μόνον ψέματα δεν σου λέω, αλλά και τους Γερμανούς θα σου φέρω εδώ να το διαπραγματευτείς. Επειδή όμως μόνον λόγια είσαι, εγώ φοβάμαι να τους καλέσω, μην τυχών και χάσω εξαιτίας σου και την δική μου αξιοπιστία.
Χαμογέλασε αυτός με το υπονοούμενο, αλλά κι έλεγε ενοχλημένος από την μπηχτή που του έκανα. Αν δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτε με όσα μέχρι στιγμής είδαμε μαζί, δεν σημαίνει ότι δεν θα κάνουμε και στο μέλλων. Πες λοιπόν στους Γερμανούς σου να έρθουν, αλά με δείγματα στα χέρια τους.
Αν δεν πάρεις όμως το τυρί τους, του έλα πια με μπόλικο θράσος, να ξέρεις ότι δεν θα σου δείξω τίποτε άλλο. Εκείνο που με προβληματίζει βέβαια, είναι ότι εσείς δεν τρώτε αγελαδινό γάλα, πως θα φάτε αγελαδινό τυρί; Η γεύση του βέβαια θα είναι πρόβεια.
Και θα είναι σε τέτοιο βαθμό πρόβια αυτή, που μόνον το χημείο του κράτους σας θα μπορέσει να το διαπιστώσει. Όσοι δε δοκιμάσουν αυτό το τυρί, ανάμεσα από χίλια γνήσια δείγματα, αυτό θα υποδείξουν ως το γνησιότερο πρόβειο. Θα μπορέσεις όμως να το περάσεις από το τελωνείο σας ως τέτοιο;
Αυτό είναι δική μου δουλειά είπε αυτός και μου έδωσε τα στοιχεία των επιχειρήσεων του, προκειμένου να τα στείλω στους Γερμανούς. Κι αφού επέμενε αυτός, έγραψα κι εγώ σ’ αυτούς όσα είπαμε με τον Σαουδάραβα.
Τους έστειλα και τα διαπιστευτήρια του όμως και μαζί με αυτά, όλες εκείνες τις δικές μου επιφυλάξεις, ώστε να πάρουν την ευθύνη της επίσκεψης τους μόνοι τους οι Γερμανοί, όπως και το ρίσκο των άσκοπων εξόδων που πιθανών θα τους προέκυπταν.
Εσύ ξέρεις μου απαντούσαν αυτοί, ότι εμείς μπορούμε να κάνουμε όσα του είπες. Ερχόμαστε λοιπόν κι αύριο το πρωί στις οκτώ η ώρα, θα βρισκόμαστε στο γραφείο σου. Όσο για τα υπόλοιπα που μας είπες, είναι γνωστό σε όλους. Αφού εμείς είμαστε οι πωλητές, τα έξοδα που θα μας προκύψουν, θα επιβαρύνουν εμάς και κανέναν άλλον.
Ήρθαν ωστόσο οι Γερμανοί όπως μου το υποσχέθηκαν κι έφεραν μαζί τους, αρκετά δείγματα από γνήσια πρόβια τυριά, όπως κι αρκετά από τα αγελαδινά γάλατα με πρόβια γεύση. Έφερα ωστόσο και τον Σαουδάραβα στα γραφεία μας κι όλοι μαζί συγκεντρωθήκαμε στο γραφείο του διευθυντού μας, όπου κι εσκεμμένα ανακατέψαμε μπροστά τους όλα τα δείγματα.
Και για να σιγουρευτεί ο Σαουδάραβας για όσα του λέγαμε, προσθέσαμε ανάμεσα στα υπάρχοντα κι όσα δείγματα από πρόβεια τυριά βρήκαν οι διευθυντές του στην δική μας αγορά. Όταν λοιπόν δοκίμασε αυτός από όλα τα δείγματα, όπως και οι δικοί του άνθρωποι, το αγελαδινό υπέδειξαν ως γνήσιο πρόβειο τυρί.
Αφού έμειναν άφωνοι όλοι τους από το αποτέλεσμα του πειράματος, ζήτησαν να μάθουν από τους Γερμανούς, την τιμή του κόστους του τυριού τους, οι οποίοι καθ’ όλα έτοιμοι, του έδωσαν μια τιμή που ήταν κατά τι φτηνότερη, από αυτήν που έδιναν και σε άλλο κράτος με απαγορευτικές εντολές για εισαγόμενα αγελαδινά προϊόντα.
Εσκεμμένα το έκαναν κι αυτό, δεδομένου ότι τους ενδιέφερε όπως ήξερα να μπουν στην αγορά της Σαουδικής Αραβίας. Με την τιμή που του έκαναν βέβαια, ήταν σίγουροι οι Γερμανοί, ότι θα κατάφερναν να μπουν στην αγορά τους και πανηγυρικά μάλιστα όπως μου έλεγαν κατ’ ιδίαν.
Επιφυλάχτηκε ωστόσο ο Σαουδάραβας και μέχρι να τους δώσει την απάντησή του, έστειλε αεροπορικώς και πάλι τους διευθυντές του στην πατρίδα του, όπως και κάπου αλλού που δεν κατάλαβα, από τους οποίους περίμενε να του μεταφέρουν τις εντυπώσεις των καταναλωτών, από την γεύση του τυριού, αλλά και αποτέλεσμα της τιμής που θα τους προέκυπτε βεβαίως.
Όταν επέστρεψαν αυτοί μας είπαν, ότι μετά από την έρευνα που έκαναν, το Γερμανικό τυρί βρέθηκε ακριβότερο από όλα τα άλλα πρόβεια τυριά που κυκλοφορούσαν στην αγορά τους κι ως εκ τούτου, ζητούσαν καλύτερη τιμή από τους Γερμανούς.
Όχι τους απάντησαν αυτοί, όπως μου υποσχέθηκαν ότι θα έκαναν σε παρόμοια περίπτωση κι αφού δεν επήλθε συμφωνία μεταξύ τους, έφυγαν όπως ήρθαν από την πόλη μας, χωρίς να δώσουν άλλα περιθώρια στον Σαουδάραβα.
Θυμωμένος πια μαζί του εγώ, του έλεγα ελεύθερα πια όσα κρατούσα με το ζόρι μάσα μου. Η τιμή που σου έδωσαν το τυρί τους, από πρώτο χέρι το γνωρίζω, είναι όντως καλύτερη κι από αυτήν που δίνουν και σε άλλο Μουσουλμανικό κράτος το τυρί τους. Γιατί όμως εσύ συνεχώς ψάχνεις να βρεις καλύτερες τιμές για εσένα, εσύ το ξέρεις.
Εγώ πάντως να ξέρεις, δεν έχω να σου δείξω τίποτε άλλο. Αυτά του είπα μπροστά στον διευθυντή μας και τον άφησα εκεί να απολογείται προς αυτόν, λέγοντάς του ότι δεν το έκανε επίτηδες, αφού όπως του είπαν οι διευθυντές του, έτσι είχαν τα πράγματα στην πατρίδα του.
Τον παράτησα λοιπόν κι αφού δεν μπορούσαν να με απασχολούν συνεχώς σε άσκοπες δουλειές κι εφόσον το θέμα των ζώντων ζώων δεν ήταν στο δικό μου πεδίο δράσης, αλλά σ’ αυτό του διευθυντού μας, δεν ασχολήθηκα ξανά μαζί του, αν κι έμεινε ένα μήνα ακόμη στην πόλη μας και στις σουίτες των ξενοδοχείων μας.
Ωστόσο όμως, συνεχίζαμε να κάνουμε τις μεταφορές του με ζώντα ζώα από την Ρουμανία μέσω Τουρκίας, μόνο που στο τέλος χάσαμε και τον Γερμανό διευθυντή μας, τον οποίο κατάφερε τελικά να τον κάνει συνεταίρο του ο Σαουδάραβας, οπότε, έκανε μαζί του πλέον τις αγορές των ζώντων ζώων από την Ρουμανία όπως και την μεταφορά τους βέβαια.
Μιχάλης Αλταλίκης
