Όπως ανέφερα, το σπίτι μας ήταν στον πρώτο όροφο και πάνω από το μαγαζί. Όταν λοιπόν ήθελαν κάτι από αυτό οι άνθρωποι, δεν δίσταζαν να μας κατεβάσουν κάτω, έστω και αν ήταν πολύ αργά το βράδυ.
Ήταν μεγάλος μπελάς για εμάς αυτό, γιατί έπρεπε εκείνη την ώρα και στα σκοτεινά, να ανάψουμε τις γκαζόλαμπες προκειμένου να δούμε, αφού όπως είπαμε, δεν είχαμε τότε ρεύμα στο χωριό μας.
Αυτός ήταν και ο λόγος που με ώθησε ώστε να χρησιμοποιήσω εκείνες τις παλιές μπαταρίες των ραδιοφώνων που μάζευα, όπως και τα πεταμένα καλώδια των στρατιωτών, αυτά που έβρισκα μετά το πέρας των ασκήσεων που έκαναν αυτοί κατά καιρούς στη περιοχή μας.
Εφόσον έμαθα από αυτούς τα ηλεκτρολογικά, έκανα κι εγώ με κείνα τα υλικά δύο γραμμές, μια πάνω στο σπίτι και μια κάτω στο μαγαζί και με δύο μικρούς αυτοσχέδιους και ξύλινους διακόπτες, φώτιζα έστω και για λίγο τους χώρους μας, χρησιμοποιώντας τα μικρά λαμπάκια που βάζαμε στους φακούς.
Κάνοντας τέτοιου είδους πειράματα, εξοικειώθηκα μεν με την ιδέα του ηλεκτρισμού, αλλά δεν είχα καμιά εμπειρία της επαφής με το ρεύμα που διέθετε η ΔΕΗ. Σε μια επίσκεψη που έκανα εκείνο το διάστημα στο Σοχό και στο σπίτι της γιαγιάς μου, προσπάθησα παριστάνοντας τον ηλεκτρολόγο να βάλω στην θέση της μια χαλασμένη πρίζα, αφού εκεί υπήρχε η ΔΕΗ. Από άγνοια αλλά και από περιέργεια, έπιασα τα καλώδια να δω τι είδους καλώδια ήταν και αν ήταν σαν και αυτά που εγώ ήξερα και έπαιζα μαζί τους, μεταφέροντας ρεύμα από τις μπαταρίες στις μικρές λαμπίτσες.
Όταν τα έπιασα όμως, με κτύπησε τόσο δυνατά το ρεύμα, που από το σαλόνι του σπιτιού που βρισκόμουν βρέθηκα στο μπαλκόνι. Και αν δεν ήταν τα κάγκελα να με σταματήσουν εκεί θα με πετούσε στο δρόμο. Από τότε και μετά όμως, πρόσεχα πάρα πολύ πριν πιάσω τα καλώδια, όταν αυτά έχουν ρεύμα από την ΔΕΗ.
Μιχάλης Αλταλίκης
